Ο Σύλλογος Εργαζομένων θέτει ευθέως ζήτημα διαφάνειας, κόστους, ποιότητας και προστασίας των 20 θέσεων εργασίας – «Οι αποφάσεις έχουν ονοματεπώνυμο. Και η ευθύνη επίσης»
Σοβαρές ενστάσεις για τη διαδικασία ανάθεσης της σίτισης του Νοσοκομείου Χαλκίδας σε ιδιώτη μέσω catering διατυπώνει ο Σύλλογος Εργαζομένων, βάζοντας στο τραπέζι κρίσιμα ερωτήματα για τις τεχνικές προδιαγραφές, το κόστος, την ποιότητα των υπηρεσιών και κυρίως για την τύχη των εργαζομένων που απασχολούνται σήμερα στον συγκεκριμένο τομέα.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Συλλόγου, οι νέες τροποποιημένες τεχνικές προδιαγραφές ψηφίστηκαν από το Διοικητικό Συμβούλιο στις 30 Απριλίου, ενώ αναμένεται να ακολουθήσει και τέταρτη κατά σειρά διαβούλευση.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.
Διότι όταν μια διαδικασία αλλάζει, ξαναλλάζει και οδηγείται ξανά σε διαβούλευση, δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως απλή τεχνική διόρθωση. Ειδικά όταν αφορά τη σίτιση ασθενών, τη λειτουργία ενός δημόσιου νοσοκομείου και τις θέσεις εργασίας 20 ανθρώπων.
«Ουδείς μωρότερος των διδασκάλων» — όταν οι αποφάσεις παριστάνουν τις τεχνικές
Στην υπόθεση αυτή ταιριάζει η παλιά λόγια φράση: «Ουδείς μωρότερος των διδασκάλων, εάν μη των ιατρών.»
Όχι φυσικά ως προσβολή προς τους ανθρώπους της επιστήμης ή της γνώσης, αλλά ως πολιτικό και διοικητικό σχόλιο για εκείνους που θεωρούν ότι επειδή κάθονται σε καρέκλες ευθύνης, μπορούν να βαφτίζουν τις κρίσιμες επιλογές «τεχνικές λεπτομέρειες».
Διότι εδώ δεν έχουμε μια απλή αλλαγή σε χαρτιά και πίνακες. Έχουμε μια επιλογή που ακουμπά τη δημόσια υγεία, την καθημερινότητα των ασθενών, το εργασιακό μέλλον 20 ανθρώπων και τη χρήση δημόσιου εξοπλισμού από ιδιώτη.
Και όταν οι «ειδικοί» των διαδικασιών χρειάζονται τέταρτη διαβούλευση για να φτάσουν σε ένα αποτέλεσμα, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο τι αποφασίζουν. Είναι και πόσο στέρεα, πόσο καθαρά και πόσο τεκμηριωμένα το αποφασίζουν.
«Διορθωτικές κινήσεις» ή προσπάθεια να καμφθούν οι αντιδράσεις;
Ο Σύλλογος Εργαζομένων δεν μιλά με μισόλογα. Εκφράζει την ανησυχία ότι οι συνεχείς τροποποιήσεις και η νέα διαβούλευση ενδέχεται να λειτουργούν ως μηχανισμός ώστε να καμφθούν οι αντιδράσεις και να διαμορφωθεί τεχνητά ένα κλίμα συναίνεσης γύρω από μια απόφαση που έχει ήδη προκαλέσει έντονο προβληματισμό.
Το βασικό ερώτημα είναι απλό:
Γιατί χρειάζεται τέταρτη διαβούλευση;
Αν οι προδιαγραφές ήταν εξαρχής επαρκείς, γιατί τροποποιούνται διαρκώς;
Αν υπήρχαν σοβαρά κενά, ποιος τα εντόπισε και γιατί δεν είχαν προβλεφθεί από την αρχή;
Αν οι αλλαγές γίνονται για να απαντηθούν οι αντιδράσεις, ποιος εγγυάται ότι η ουσία της υπόθεσης δεν παραμένει ίδια;
Η σίτιση σε ένα νοσοκομείο δεν είναι απλή εργολαβία. Δεν είναι μια υπηρεσία περιφερειακής σημασίας. Αφορά ασθενείς, υγειονομικές συνθήκες, ποιότητα τροφής, καθημερινή λειτουργία και προσωπικό με εμπειρία.
Το μεγάλο ζήτημα: Τι θα γίνει με τους 20 εργαζόμενους;
Στην ανακοίνωσή του, ο Σύλλογος θέτει πρώτο και κεντρικό ζήτημα τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας των 20 συναδέλφων.
Το ερώτημα είναι απολύτως συγκεκριμένο:
Υπάρχουν γραπτές, ρητές και δεσμευτικές εγγυήσεις ή απλώς προφορικές καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις;
Διότι σε τέτοιες περιπτώσεις, οι γενικόλογες υποσχέσεις δεν αρκούν. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πορεύονται με «θα δούμε», «θα εξεταστεί», «δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας». Όταν μια δημόσια λειτουργία περνά σε ιδιώτη, το πρώτο που πρέπει να ξεκαθαρίζεται είναι τι συμβαίνει με τους ανθρώπους που ήδη εργάζονται εκεί.
Και εδώ η ευθύνη του Διοικητικού Συμβουλίου είναι μεγάλη.
Δεν μπορεί να λαμβάνονται αποφάσεις που επηρεάζουν εργαζόμενους χωρίς καθαρές δεσμεύσεις, πλήρη ενημέρωση και ουσιαστική συμμετοχή των ίδιων στη διαδικασία.
Ποιότητα σίτισης, κόστος και χρήση δημόσιου εξοπλισμού
Ο Σύλλογος ανοίγει και τρία ακόμη κρίσιμα μέτωπα.
Πρώτον, ζητά τεκμηρίωση για το πώς η ανάθεση σε ιδιώτη θα διασφαλίσει καλύτερη ή έστω ισότιμη ποιότητα σίτισης. Υπογραμμίζει ότι διεθνώς αντίστοιχες πρακτικές έχουν συχνά συνδεθεί με υποβάθμιση υπηρεσιών.
Δεύτερον, θέτει ζήτημα αυξημένου κόστους για το νοσοκομείο. Ζητά να παρουσιαστούν αναλυτικά τα οικονομικά στοιχεία, ώστε να γνωρίζουν όλοι αν η επιλογή catering είναι πράγματι συμφέρουσα ή αν τελικά επιβαρύνει το δημόσιο σύστημα υγείας.
Τρίτον, βάζει στο τραπέζι ένα εξαιρετικά σοβαρό θέμα: τη χρήση του εξοπλισμού του νοσοκομείου από ιδιώτη.
Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ζήτημα δημόσιας περιουσίας. Αν ένας ιδιώτης αναλάβει τη σίτιση χρησιμοποιώντας υποδομές και εξοπλισμό του νοσοκομείου, τότε πρέπει να εξηγηθεί με απόλυτη σαφήνεια υπό ποιους όρους, με ποια ανταλλάγματα, με ποιες ευθύνες και με ποιον έλεγχο.
Δεν γίνεται ο δημόσιος εξοπλισμός να μετατρέπεται σε εργαλείο ιδιωτικής δραστηριότητας χωρίς πλήρη θεσμική διαφάνεια.
Οι εργαζόμενοι ζητούν καθαρές απαντήσεις
Ο Σύλλογος απαιτεί πλήρη διαφάνεια σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, καμία απόφαση χωρίς ουσιαστική διαβούλευση με τους εργαζόμενους, δεσμευτικές εγγυήσεις για όλες τις θέσεις εργασίας και δημόσια παρουσίαση του κόστους και των συνεπειών της επιλογής catering.
Το μήνυμα είναι σαφές: η υπόθεση δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά.
Δεν πρόκειται για μια απλή διοικητική ρύθμιση. Πρόκειται για απόφαση που αφορά τη λειτουργία του νοσοκομείου, την ποιότητα των υπηρεσιών προς τους ασθενείς, τη δημόσια υγεία και την εργασιακή ασφάλεια ανθρώπων που υπηρετούν καθημερινά έναν κρίσιμο τομέα.
Και επειδή οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται από απρόσωπους μηχανισμούς αλλά από συγκεκριμένα πρόσωπα, ο Σύλλογος κλείνει την ανακοίνωσή του με μια φράση που αφήνει βαριά πολιτική και διοικητική σκιά:
«Οι αποφάσεις έχουν ονοματεπώνυμο. Και η ευθύνη επίσης.»