Οπολιτικός χειμώνας που έρχεται δεν θα είναι εύκολος. Ο πρωθυπουργός επέλεξε τη θεσμική λύση να εξαντλήσει την τετραετία. Σε κανονικούς καιρούς, αυτό θα ήταν ενδεχομένως το ορθό. Θα μπαίναμε σε μια κανονικότητα και το ρίσκο της πολιτικής αβεβαιότητας θα εξαφανιζόταν για ένα διάστημα από τον ορίζοντα. Η χώρα θα κυβερνιόταν όπως έπρεπε, οι υπουργοί θα έκαναν τη δουλειά τους και η προεκλογική εκστρατεία θα άρχιζε κάποια στιγμή τον Φεβρουάριο.
Το πρόβλημα; Η προεκλογική περίοδος έχει αρχίσει από το καλοκαίρι. Οι υπουργοί τρέχουν στις περιφέρειές τους. Και κοντεύουν να αρχίσουν να κόβουν από τώρα πίτες για το 2027. Οι μηχανισμοί βρίσκονται στο κόκκινο και ο δημόσιος διάλογος είναι εντελώς προεκλογικός. Η άλλη όψη του ίδιου σκηνικού είναι υπουργοί που δεν ασχολούνται με το έργο τους, έχουν κατεβάσει τα μολύβια κατά το παλιό κλισέ. Υπάρχουν μερικές γενναίες εξαιρέσεις, που μοιάζουν να λειτουργούν σε ένα δικό τους μπούνκερ και ακολουθούν έναν προγραμματισμό που βασίζεται σε Excel. Αν σε αυτήν την εικόνα προσθέσει κανείς το «ξεκατίνιασμα» μεταξύ συνυποψηφίων ή άλλων πρωταγωνιστών του κυβερνώντος κόμματος, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει πρόβλημα. Και επειδή η κούραση είναι συσσωρευμένη και η λειψανδρία έντονη, δεν φαίνεται να υπάρχει πουθενά κάποιο πολιτικό κέντρο που σχεδιάζει και διαχειρίζεται τα πράγματα. Υπάρχει ασφαλώς ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που διαθέτει τα απαραίτητα ανταγωνιστικά αντανακλαστικά τα οποία τον βάζουν σε εγρήγορση πριν από τις εκλογές. Χρειάζεται όμως και ομάδα αλλά και ομαδικό πνεύμα. Τα φάουλ πολλαπλασιάζονται, τα νεύρα το ίδιο και χρειάζεται κάποιο πειστικό επιχείρημα πέραν του «μόνο εμείς μπορούμε να κυβερνήσουμε».
Ο χειμώνας θα είναι όμως δύσκολος λόγω και της ακρίβειας, που δεν θα φύγει από τις ζωές μας. Οι προβλέψεις είναι εφιαλτικές, έστω και αν υπάρξει αύριο ανακωχή στον Περσικό.
Κυβερνητικά στελέχη πιστεύουν ότι καθώς ο χρόνος θα κυλάει, η αντιπολίτευση θα αποδομείται και θα εξαντλείται. Ο προφανής κίνδυνος είναι να εξαντλείται ταυτόχρονα και η κυβέρνηση, να αυξάνονται γεωμετρικά τα λάθη και να εξαντλείται και η υπομονή της κοινωνίας. «Και ποιον θα ψηφίσουν, λοιπόν, όταν έλθει η ώρα της κάλπης;», ρωτούν κυβερνητικοί παράγοντες. Οποιος έχει διαβάσει Ιστορία ξέρει ότι η απάντηση δεν είναι πάντοτε δεδομένη ή «λογική».
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ