Η βροχή μπορεί να βάρυνε τον ουρανό της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν κατάφερε να σβήσει τη φλόγα στα μάτια των παιδιών. Με τα ρούχα βρεγμένα και τα χείλη σφιγμένα από συγκίνηση, οι μαθητές και οι μαθήτριες παρέλασαν με περηφάνια, τιμώντας την ιστορία και τους ανθρώπους που χάρισαν ελευθερία σ’ αυτόν τον τόπο.
Κάθε βήμα τους, ρυθμικό και σταθερό, αντηχούσε σαν υπόσχεση. Μια υπόσχεση ότι το μέλλον αυτού του τόπου είναι φωτεινό, όσο υπάρχουν νέοι που δεν λυγίζουν από τις σταγόνες της βροχής, ούτε από τις δυσκολίες της ζωής.
Οι γονείς, κάτω από τις ομπρέλες, δεν έβλεπαν απλώς μια παρέλαση — έβλεπαν την ελπίδα να προχωρά μπροστά. Την Ελλάδα του αύριο, που στέκεται αγέρωχη, ακόμη κι όταν ο ουρανός σκοτεινιάζει.
Γιατί τα νιάτα είναι σαν τη βροχή: καθαρίζουν, ανανεώνουν, δίνουν ζωή. Και σήμερα, στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, η νεολαία απέδειξε πως η ψυχή αυτού του τόπου δεν φοβάται ούτε τον άνεμο, ούτε τη μπόρα.
