Δεν είναι “κτίριο”. Είναι μοντέλο. Παίρνεις ένα δημόσιο brand (ΑΑΔΕ), του φοράς κορδέλα εγκαινίων και του χρεώνεις την Ελλάδα με ενοίκιο-τσεκούρι.
Κι όταν ο πολίτης ρωτά “πώς γίνεται;”, η απάντηση είναι πάντα ίδια: σιωπή, ορολογία, τεχνικά, και μετά… επόμενο σκάνδαλο.
Το σχήμα (με τους αριθμούς όπως κυκλοφορούν)
- Αγορά: 15,7 εκατ.
- Ανακατασκευή: 24 εκατ.
- “Χρηματοδότηση” από Ταμείο Ανάκαμψης: 18 εκατ.
- Μίσθωση στην ΑΑΔΕ πριν παραδοθεί (περίπου 1,5 χρόνο)
- Ενοίκιο: 365.000/μήνα → 4,4 εκατ./χρόνο
- Σύνολο: 53 εκατ. σε 10–12 χρόνια
Αν αυτά ισχύουν, δεν είναι “επένδυση”. Είναι μηχανισμός μεταφοράς χρήματος με την πλάτη του Δημοσίου.
Το κόλπο δεν είναι το ενοίκιο. Είναι το κλείδωμα.
Το κρίσιμο σημείο δεν είναι μόνο το “πόσο”. Είναι το πότε:
Μίσθωση πριν την παράδοση σημαίνει πως ο ενοικιαστής (δηλαδή το Δημόσιο) εμφανίζεται δεμένος πριν καν δει το κτίριο “τελειωμένο”.
Και όταν το Δημόσιο δένεται νωρίς, ο ιδιώτης δεν ρισκάρει. Τυπώνει απόδοση.
Ταμείο Ανάκαμψης: όταν το “δημόσιο χρήμα” γίνεται ιδιωτικό μαξιλάρι
Αν μπαίνει δημόσια χρηματοδότηση σε έργο που καταλήγει να παράγει ιδιωτικό ενοίκιο για δημόσια υπηρεσία, τότε έχουμε το κλασικό σχήμα:
κοινωνικοποίηση του κόστους — ιδιωτικοποίηση του οφέλους.
Κι αυτό δεν είναι “δεξιό” ή “αριστερό”. Είναι φαυλικό.
Η ουσία: κράτος-πελάτης, όχι κράτος-θεσμός
Η ΑΑΔΕ είναι μηχανή εσόδων. Είναι ο φοροεισπράκτορας του κράτους.
Αν ο φοροεισπράκτορας στεγάζεται με όρους που μοιάζουν “χρυσή μίσθωση”, το μήνυμα προς την κοινωνία είναι:
Πλήρωνε εσύ. Θα τακτοποιηθούμε εμείς.
timeline
- “Αγορά”
- “Ανακατασκευή”
- “Ταμείο”
- “Μίσθωση πριν την παράδοση”
- “Εγκαίνια”
Και στο τέλος: ο λογαριασμός σε δόσεις, για χρόνια.
- Οι φαύλοι δεν κλέβουν πάντα με βαλίτσες. Κλέβουν με συμβάσεις.
- Το Δημόσιο δεν είναι ΑΤΜ για φίλους. Είναι θεσμός για όλους.
- Αν αυτό λέγεται “ανάπτυξη”, τότε η χώρα αναπτύσσει μόνο ένα πράγμα: την ατιμωρησία.
Όταν το κράτος πληρώνει σαν πελάτης και κάποιοι κερδίζουν σαν νονοί, δεν έχουμε “εκσυγχρονισμό”. Έχουμε καθεστώς. Και το καθεστώς θέλει ένα πράγμα: να φύγει.