Πάνω από 2.600 ακίνητα στα χέρια βουλευτών της ΝΔ, αύξηση δηλωμένου πλούτου +55,74% — και την ίδια ώρα να ακούγεται το «το τζάμπα πέθανε» για τα ενοίκια.
Αυτό δεν είναι “ατάκα”. Είναι κυνισμός με κυβερνητική σφραγίδα.
1) Είναι ταξική δήλωση, όχι ρεαλισμός
Όταν άνθρωποι που έχουν περιουσιακή άνεση κουνάνε το δάχτυλο σε μια κοινωνία που πνίγεται στο ενοίκιο, το μήνυμα είναι καθαρό:
“Προσαρμόσου. Κόψε από αλλού. Μην ζητάς πολλά.”
Μόνο που η “προσαρμογή” για τον ενοικιαστή σημαίνει:
- μισό μισθό σε στέγη,
- ζωή σε ανασφάλεια,
- σχέδια που μπαίνουν σε πάγο.
2) Το θράσος είναι η ηθική αντιστροφή
Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι ότι κάποιοι έχουν ακίνητα.
Το σκάνδαλο είναι ότι εμφανίζονται σαν να είναι ηθικό πρόβλημα του πολίτη που δεν “αντέχει” την αγορά.
Δηλαδή:
- η ακρίβεια γίνεται “φυσικός νόμος”,
- η αγωνία γίνεται “γκρίνια”,
- και η ανάγκη για σπίτι γίνεται “απαίτηση για τζάμπα”.
3) Η κανονικοποίηση είναι το χειρότερο
Αν τέτοιες φράσεις περνάνε χωρίς κόστος, τότε το σύστημα εκπαιδεύει τον κόσμο να θεωρεί λογικό ότι:
- η στέγη είναι προνόμιο,
- η αξιοπρέπεια είναι “πολυτέλεια”,
- και η πολιτική είναι ένα στούντιο όπου πετάς ατάκες και ξεμπερδεύεις.
Κουτί: Ερωτήματα που δεν απαντιούνται με ατάκες
- Αν «το τζάμπα πέθανε», πότε πέθανε η ντροπή;
- Πώς γίνεται να ανεβαίνουν οι δείκτες πλούτου “πάνω”, ενώ ο κόσμος ξεσπιτώνεται “κάτω”;
- Ποιο είναι το σχέδιο για τη στέγη; Ή το σχέδιο είναι απλώς: “βρείτε τα μόνοι σας”;
Το «τζάμπα» δεν πέθανε.
Απλώς δεν μένει με ενοίκιο.