Η υπάλληλος που συνδέθηκε με την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ δικαιώθηκε πρωτόδικα, όμως η ΑΑΔΕ άσκησε έφεση και απαντά ότι «δεν τίθεται ζήτημα επανατοποθέτησης» στη θέση που, όπως λέει, καταργήθηκε.
Η γυναίκα που μίλησε, τώρα τιμωρείται θεσμικά;
Υπάρχουν στιγμές που το κράτος δεν χρειάζεται να φωνάξει για να δείξει το πρόσωπό του. Αρκεί μια ανακοίνωση. Μια ψυχρή διοικητική διατύπωση. Μια φράση πίσω από την οποία κρύβεται ολόκληρη η αντίληψη της εξουσίας για όσους τολμούν να μιλήσουν.
Η Παρασκευή Τυχεροπούλου, η υπάλληλος που βρέθηκε στο επίκεντρο της υπόθεσης ΟΠΕΚΕΠΕ και συνδέθηκε με τις αποκαλύψεις για το μεγάλο σκάνδαλο, δικαιώθηκε πρωτόδικα από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Η απόφαση, σύμφωνα με δημοσιεύματα, έκρινε παράνομη και καταχρηστική την καθαίρεσή της και διέταξε την επανατοποθέτησή της στη θέση της Διευθύντριας Εσωτερικού Ελέγχου.
Και τότε ήρθε η απάντηση της Διοίκησης.
Η ΑΑΔΕ άσκησε έφεση. Και στην ουσία λέει: η θέση δεν υπάρχει πια, άρα δεν υπάρχει ζήτημα επανατοποθέτησης. Το πολύ, αν χαθούν τα ένδικα μέσα, να εξεταστεί η καταβολή χρηματικών ποσών. Η ίδια η ΑΑΔΕ υποστηρίζει ότι από την 1η Ιανουαρίου 2026, μετά την ενσωμάτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, η συγκεκριμένη θέση ευθύνης έχει καταργηθεί και οι αρμοδιότητες εσωτερικού ελέγχου έχουν μεταφερθεί στη Διεύθυνση Εσωτερικού Ελέγχου της Αρχής.
Δηλαδή: «Σε δικαίωσε το δικαστήριο, αλλά εμείς αλλάξαμε τον χάρτη»
Εδώ βρίσκεται η πολιτική και θεσμική ουσία.
Δεν είναι απλώς μία υπηρεσιακή διαφορά. Δεν είναι μια τυπική διαφωνία για οργανόγραμμα, βαθμίδες, αρμοδιότητες και θέσεις ευθύνης. Είναι ένα μήνυμα.
Όταν ένας εργαζόμενος συγκρούεται με ένα σύστημα, όταν καταγγέλλει, όταν συνεργάζεται με ελεγκτικούς και δικαστικούς μηχανισμούς, όταν τελικά δικαιώνεται, τότε η Πολιτεία οφείλει να αποκαθιστά όχι μόνο το μισθολογικό ή υπηρεσιακό σκέλος. Οφείλει να αποκαθιστά την τιμή, την αξιοπιστία και την ασφάλεια του θεσμικού ελέγχου.
Αντί γι’ αυτό, εμφανίζεται η γνωστή ελληνική πατέντα:
το δικαστήριο αποφασίζει, η διοίκηση ερμηνεύει, το οργανόγραμμα αλλάζει και ο άνθρωπος μένει εκτός.
Ο δικηγόρος της Παρασκευής Τυχεροπούλου, Αντώνης Βαγιάνος, έθεσε ευθέως ερωτήματα για την ίση μεταχείριση και την αμεροληψία της Διοίκησης, ενώ υποστήριξε ότι η επίδικη καθαίρεση δεν στηρίχθηκε σε προηγούμενη πειθαρχική διαδικασία ή δικαστική απόφαση.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η Τυχεροπούλου
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο.
Ποιος δημόσιος υπάλληλος θα τολμήσει αύριο να ανοίξει φάκελο;
Ποιος ελεγκτής θα βάλει υπογραφή κάτω από δύσκολη διαπίστωση;
Ποιος άνθρωπος μέσα στη διοίκηση θα σταθεί απέναντι σε μηχανισμούς, αν βλέπει ότι μετά τη δικαστική δικαίωση μπορεί να έρθει η διοικητική εξουδετέρωση;
Γιατί αυτό είναι το πιο επικίνδυνο μήνυμα:
όχι ότι κάποιος μπορεί να τιμωρηθεί επειδή έκανε τη δουλειά του, αλλά ότι ακόμη κι αν δικαιωθεί, το σύστημα μπορεί να βρει τρόπο να μην τον αποκαταστήσει πραγματικά.
Η ΑΑΔΕ επικαλείται το δημόσιο συμφέρον, τη νόμιμη διαδικασία, τις εισηγήσεις των νομικών παραστατών και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους. Όλα αυτά μπορεί να είναι τυπικά επιχειρήματα. Όμως η Δημοκρατία δεν κρίνεται μόνο από το αν η διοίκηση βρίσκει νομικά επιχειρήματα. Κρίνεται και από το αν το κράτος προστατεύει εκείνους που στάθηκαν απέναντι στη διαφθορά.
Η υπόθεση Τυχεροπούλου δεν είναι μια απλή υπόθεση προσωπικής δικαίωσης.
Είναι καθρέφτης.
Δείχνει ένα κράτος που, όταν ένας πολίτης ή υπάλληλος σιωπά, τον θέλει πειθαρχημένο.
Όταν μιλά, τον θέλει μόνο.
Όταν δικαιώνεται, του λέει: «η θέση σου δεν υπάρχει πια».
Και κάπως έτσι, η Δικαιοσύνη μπορεί να λέει «επιστροφή», αλλά η διοίκηση να απαντά «μόνο αποζημίωση».
Αυτό δεν είναι αποκατάσταση.
Είναι μήνυμα παραδειγματισμού.
Και το μήνυμα είναι σκοτεινό:
στο κράτος του φόβου, η αλήθεια μπορεί να δικαιώνεται στα χαρτιά — αλλά να μένει εκτός γραφείου.