Εντάξαμε, λέει, στο Περιφερειακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης Στερεάς Ελλάδας έργο 710.000 ευρώ για την αντικατάσταση και συντήρηση στηθαίων ασφαλείας και πινακίδων στο οδικό δίκτυο της Φωκίδας.
Υπογράφηκε η σύμβαση, ξεκινούν οι εργασίες, πανηγυρικές ανακοινώσεις, φωτογραφίες, δηλώσεις, υποσχέσεις.
Και δεν σταματάμε εκεί: έρχεται και δεύτερο έργο, 2.850.000 ευρώ για ασφαλτοστρώσεις και λοιπές εργασίες — «ουσιαστική αναβάθμιση» και «σημαντική βελτίωση της οδικής ασφάλειας», όπως πάντα γράφει το δελτίο Τύπου.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: εδώ στη Χαλκίδα, ούτε 300 μέτρα από τη Νομαρχία, οι δρόμοι θυμίζουν πεδίο δοκιμών για αναρτήσεις και νεύρα.
Λακκούβες, κατεστραμμένο οδόστρωμα, σπασμένα κράσπεδα, και πινακίδες που μοιάζουν να έχουν βγει από άλλη δεκαετία.
Αλλά προφανώς, για να «ενταχθεί» ένα τέτοιο έργο, πρέπει να γίνει… road trip μέχρι τη Φωκίδα.
Να τα λέμε λοιπόν όπως είναι:
Η Στερεά Ελλάδα μπορεί να έχει σχέδιο ανάπτυξης, αλλά η καθημερινότητα του πολίτη δεν μετριέται με κονδύλια ΕΣΠΑ.
Μετριέται με το αν μπορεί να πάει στη δουλειά του χωρίς να σπάσει τον τροχό, με το αν μπορεί να περάσει το παιδί του από διάβαση που φωτίζεται, με το αν νιώθει ασφάλεια στους δρόμους της ίδιας του της πόλης.
Τα μεγάλα έργα είναι καλά και αναγκαία — αλλά οι μικρές παρεμβάσεις είναι αυτές που δείχνουν αν πραγματικά υπάρχει διοίκηση που βλέπει, ακούει και κινείται.
Και προς το παρόν, εδώ στη Χαλκίδα, το μόνο που κινείται είναι τα τιμόνια για να αποφύγουμε τις λακκούβες.