Συνεδρίαση Δημοτικής Επιτροπής με 20 θέματα στην ατζέντα, αλλά η πραγματική πολιτική συζήτηση έγινε εκτός ημερήσιας διάταξης – Η υπόθεση κοπής πεύκου σε ιδιωτικό χώρο στο Σχηματάρι άνοιξε ξανά τη βαριά κουβέντα για τον τρόπο λειτουργίας του Δήμου
Συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής πραγματοποιήθηκε το πρωί της Δευτέρας στον Δήμο Τανάγρας. Όσοι την πήραν είδηση, την παρακολούθησαν.
Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Γιατί, όπως καταγγέλλεται, από τον Μάρτιο και μετά, η ενημέρωση και η Δημοτική Αρχή φαίνεται πως έχουν πάρει διαζύγιο. Στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου ανεβαίνουν κυρίως όσα θέματα εξυπηρετούν την επικοινωνιακή εικόνα της διοίκησης. Όχι απαραίτητα όσα πρέπει να γνωρίζουν οι δημότες.
Η συνεδρίαση είχε στην ημερήσια διάταξη 20 θέματα. Όμως το θέμα που προκάλεσε πολιτική ένταση δεν ήταν καν μέσα στην ατζέντα.
Ήρθε εκτός ημερήσιας διάταξης. Και ήρθε από την αντιπολίτευση.
Το περιστατικό στο Σχηματάρι
Αφορμή στάθηκε περιστατικό που, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στη συνεδρίαση, καταγράφηκε το Σάββατο σε κεντρικό δρόμο του Σχηματαρίου και είχε ως αποτέλεσμα να κλείσει ο δρόμος για ώρες.
Το ζήτημα έφερε στη συζήτηση ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης, ζητώντας εξηγήσεις για το πώς κινητοποιήθηκαν δημοτικά μηχανήματα και εργαζόμενοι της καθαριότητας για κοπή πεύκου σε ιδιωτικό χώρο οικίας πολίτη.
Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, ο πολίτης απευθύνθηκε στον αρμόδιο αντιδήμαρχο και η «εξυπηρέτηση» έγινε άμεσα. Χωρίς να είναι σαφές αν τηρήθηκε η τυπική διαδικασία, αν υπήρξε αίτηση, έγκριση, υπηρεσιακή εντολή ή χρέωση βάσει κανονισμού.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα.
Γιατί άλλο πράγμα είναι ο Δήμος να παρεμβαίνει για λόγους δημόσιας ασφάλειας, όταν υπάρχει άμεσος κίνδυνος. Και άλλο πράγμα είναι να χρησιμοποιούνται δημοτικά μέσα, εργαζόμενοι και μηχανήματα για ιδιωτικές υποθέσεις, χωρίς πλήρη διαφάνεια και χωρίς ίση μεταχείριση όλων των δημοτών.
Άλλοι πληρώνουν, άλλοι τηλεφωνούν;
Το πιο αιχμηρό σημείο της υπόθεσης αφορά το κόστος.
Όπως αναφέρθηκε, σε αντίστοιχες περιπτώσεις πολίτες καλούνται να ακολουθήσουν διαδικασίες, να απευθυνθούν στις υπηρεσίες, να περιμένουν και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να επιβαρυνθούν με κόστος μεταφοράς ξυλείας, το οποίο βάσει κανονισμού καθαριότητας μπορεί να φτάνει τα 200 ευρώ.
Εδώ, όμως, σύμφωνα με την καταγγελία, η υπόθεση φαίνεται πως λύθηκε με ένα τηλεφώνημα.
Αν αυτό ισχύει, τότε δεν μιλάμε απλώς για κακή διοίκηση. Μιλάμε για δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Ο ένας δημότης μπαίνει στη σειρά.
Ο άλλος βρίσκει άκρη.
Ο ένας πληρώνει.
Ο άλλος «εξυπηρετείται».
Ο ένας περιμένει τις υπηρεσίες.
Ο άλλος βλέπει τα μηχανήματα του Δήμου έξω από την πόρτα του.
Αυτό δεν είναι αυτοδιοίκηση. Είναι σύστημα εξυπηρετήσεων.
Η άγνοια του δημάρχου και η ευθύνη της διοίκησης
Στη συνεδρίαση φέρεται να ειπώθηκε ότι ο δήμαρχος αγνοούσε το περιστατικό.
Αν πράγματι το αγνοούσε, τότε υπάρχει πρόβλημα συντονισμού. Αν δεν το αγνοούσε, υπάρχει πρόβλημα πολιτικής κάλυψης. Σε κάθε περίπτωση, η ευθύνη δεν εξαφανίζεται.
Ο Δήμος δεν διοικείται μόνο από τον δήμαρχο. Διοικείται και από τους αντιδημάρχους, τις υπηρεσίες, τις εντολές που δίνονται, τις πρακτικές που ακολουθούνται και την πολιτική κουλτούρα που καλλιεργείται.
Και όταν ένας αντιδήμαρχος φέρεται να δίνει εντολή για παρέμβαση δημοτικών μέσων σε ιδιωτικό χώρο, τότε το ερώτημα είναι απλό:
Με ποια διαδικασία;
Με ποια απόφαση;
Με ποια υπηρεσιακή κάλυψη;
Με ποιο δικαίωμα;
Και κυρίως: ισχύει το ίδιο για όλους τους δημότες;
«Ρουσφέτια τέλος» — αλλά το θέλουν και οι πολίτες;
Η τοποθέτηση της αντιπολίτευσης ήταν αυστηρή. Το μήνυμα, όπως μεταφέρθηκε, ήταν καθαρό: ως εδώ. Ρουσφέτια για ψηφοθηρία τέλος.
Μόνο που εδώ υπάρχει και η δύσκολη αλήθεια.
Το ρουσφέτι δεν επιβιώνει μόνο επειδή υπάρχουν διοικούντες που το προσφέρουν. Επιβιώνει και επειδή υπάρχουν πολίτες που το ζητούν, το ανέχονται, το χειροκροτούν όταν τους βολεύει και το καταγγέλλουν μόνο όταν γίνεται για τον διπλανό.
Στα λόγια όλοι θέλουν ισονομία.
Στην πράξη, πολλοί ψάχνουν «γνωστό».
Στο διαδίκτυο όλοι φωνάζουν για διαφάνεια.
Στην κάλπη όμως αρκετοί θυμούνται ποιος τους «εξυπηρέτησε».
Από μια καρτέλα αυγά μέχρι μια υπόσχεση, από μια μικρή διευκόλυνση μέχρι μια παρέμβαση με μηχανήματα, έτσι χτίζεται το παλιό σύστημα. Όχι με μεγάλες διακηρύξεις. Με μικρές εξυπηρετήσεις. Με σιωπές. Με χαμόγελα. Με «έλα μωρέ, δικός μας είναι».
Το πραγματικό ερώτημα
Η υπόθεση του Σχηματαρίου δεν είναι απλώς ένα πεύκο. Δεν είναι απλώς ένας δρόμος που έκλεισε. Δεν είναι απλώς μια παρέμβαση της καθαριότητας.
Είναι καθρέφτης.
Καθρέφτης ενός Δήμου όπου η ενημέρωση φαίνεται επιλεκτική, οι διαδικασίες θολές και η εξυπηρέτηση όχι πάντα ίδια για όλους.
Αν η Δημοτική Αρχή θεωρεί ότι όλα έγιναν νόμιμα και θεσμικά, οφείλει να το αποδείξει. Με έγγραφα, αποφάσεις, εντολές, αιτήσεις και υπηρεσιακές πράξεις. Όχι με γενικόλογες απαντήσεις.
Γιατί οι δημότες δεν είναι κορόιδα.
Και ο Δήμος δεν είναι προσωπικό μαγαζί κανενός.
Είναι θεσμός.
Είναι δημόσιο χρήμα.
Είναι εργαζόμενοι.
Είναι μηχανήματα.
Είναι κανόνες.
Και οι κανόνες ή ισχύουν για όλους ή δεν υπάρχουν.