Γιατί ακόμα υπάρχουν Δικαστές που διαβάζουν, ελέγχουν και δεν υπογράφουν μηχανικά. Που βλέπουν τις πλημμέλειες στα έγγραφα των πλειστηριασμών και αναγνωρίζουν αυτό που κάποιοι παριστάνουν ότι δεν υπάρχει:
ότι σε αρκετές υποθέσεις, ο επισπεύδων και ο υπερθεματιστής αποτελούν διαφορετικές όψεις του ίδιου εταιρικού μηχανισμού, συνδεδεμένου — άμεσα ή έμμεσα — με την τράπεζα που ξεφόρτωσε το δάνειο.
Αυτό δεν λέγεται «αγορά».
Λέγεται καλοστημένο παιχνίδι ισχύος.
Και όσο θα υπάρχουν σπίτια που αλλάζουν χέρια με χαρτιά κομμένα και ραμμένα, τόσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα στέκονται απέναντι. Γιατί αυτό που εξελίσσεται δεν είναι εξυγίανση της οικονομίας. Είναι κοινωνική λεηλασία με νομικό μανδύα.
Ο κύκλος του αίματος πρέπει να κλείσει.
Η τραπεζοκρατορία δεν είναι αόρατη, ούτε ουδέτερη. Έχει πρόσωπα, δομές και πολιτικές πλάτες. Και ναι — διατηρεί σχέσεις εξάρτησης με ένα σύστημα εξουσίας που εκλέγεται, αλλά δεν λογοδοτεί.
Η κάτοχος της σελίδας, όπως και πολλοί συνάδελφοι σε όλη τη χώρα, δεν αποσύρεται, δεν σιωπά και δεν “συμβιβάζεται”. Θα παραμείνουμε στις επάλξεις μέχρι να σταματήσει το ξεσπίτωμα να βαφτίζεται “κανονικότητα”.
Υστερόγραφο:
Ευγνώμων στους εντολείς μας που αντέχουν.
Στους συναδέλφους που δεν λύγισαν.
Στους φανερούς και αφανείς συνεργάτες που σηκώνουν βάρος χωρίς χειροκρότημα.
Και, τέλος, ευγνώμων στα ελληνικά Σύμπαντα —
όχι ως ρόλος, όχι ως τίτλος,
αλλά ως Άνθρωπος.