Αυτό που τραβάνε οι συγγενείς των θυμάτων από τη νύχτα που χάθηκαν οι άνθρωποί τους, δεν είναι απλώς πόνος. Είναι διαρκής φθορά. Είναι το πένθος να μετατρέπεται σε φάκελο, και ο φάκελος να λειτουργεί σαν μηχανή που αλέθει ανθρώπους.
Και –όπως γίνεται συνήθως– το μαρτύριο της σταγόνας δεν το στήνει κάποιος «άγνωστος». Το στήνουν κρατικές οντότητες: με σφραγίδα, με ύφος, με “τυπικότητες”, με το αιώνιο άλλοθι: «εμείς τηρούμε τη διαδικασία».
1) Πρώτα σε σταματάνε. Μετά σε διαψεύδουν.
Είπαν στον Ρούτσι: «όλα τα αιτήματά σου έγιναν δεκτά, σταμάτα την απεργία πείνας».
Και τώρα το γυρίζουν: «σου είπαν λάθος», «δεν γίνεται έτσι», «δεν εννοούσαμε αυτό».
Σε μια χώρα που ο πολίτης μαθαίνει να μην εμπιστεύεται κανέναν, ζητάνε από έναν πατέρα να εμπιστευτεί… εκείνους που τον “καθησύχασαν”. Και μετά τον αφήνουν να καταλάβει ότι τον κορόιδεψαν.
2) Το «εντός ελληνικής επικράτειας» σαν βελούδινη απαγόρευση
Η εισαγγελική απαίτηση ότι οι εξετάσεις πρέπει να γίνουν «εντός της ελληνικής επικράτειας» ακούγεται θεσμική, σοβαρή, ασφαλής.
Μόνο που έχει ένα πρόβλημα:
οι εξειδικευμένες βιοχημικές/χημικές αναλύσεις δεν είναι “ό,τι να ’ναι”. Γίνονται σε ελάχιστα εργαστήρια στον κόσμο. Και –όπως λένε οι συγγενείς– κανένα από αυτά δεν βρίσκεται στην Ελλάδα.
Άρα, τι σημαίνει στην πράξη το “εντός”;
Σημαίνει ότι οι εξετάσεις δεν θα γίνουν.
Και τι μένει; Μόνο η DNA ταυτοποίηση. Χρήσιμη, αλλά άλλο πράγμα. Γιατί άλλο να επιβεβαιώνεις ποιος είναι ο άνθρωπός σου, κι άλλο να απαντάς στο καυτό ερώτημα: τι ακριβώς του συνέβη.
3) Το κυβερνητικό “επιχείρημα” που βολεύει
Η κυβέρνηση πατάει σε μια φράση που ακούγεται λογική:
«Δεν είναι δυνατόν τόσο κρίσιμα δείγματα να πηγαίνουν εκεί που θέλει ο κάθε διάδικος».
Καλή ατάκα. Μόνο που δεν απαντά στο βασικό:
Δεν ζητά κανείς “όπου θέλει”. Ζητά να οριστεί θεσμικά εργαστήριο που μπορεί να κάνει τη δουλειά.
Και όταν το κράτος θέλει, βρίσκει τρόπο:
- διορίζει πραγματογνώμονα,
- ορίζει εργαστήριο,
- τηρεί αλυσίδα φύλαξης,
- κάνει τη διαδικασία αδιάβλητη.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι το “πού”. Είναι το αν.
4) Εκεί “γίνεται”. Εδώ “απαγορεύεται”.
Και εδώ είναι το σημείο που η υπόθεση βγάζει μάτι.
Για άλλες κρίσιμες πραγματογνωμοσύνες βρέθηκε τρόπος:
- για ψηφιακά πειστήρια/ανάκτηση υλικού,
- για τεχνικές δοκιμές/εργαστηριακούς ελέγχους,
- για εξειδικευμένες αναλύσεις που δεν γίνονται εύκολα “στη γειτονιά”.
Άρα ο ισχυρισμός «δεν γίνεται να βγαίνουν δείγματα έξω» δεν είναι καν αρχή. Είναι επιλογή.
Και η επιλογή έχει όνομα: θέληση.
Τι ξέρουμε
- Οι συγγενείς ζητούν εξετάσεις που δεν είναι ρουτίνα.
- Το “εντός ελληνικής επικράτειας” (όπως το περιγράφουν) ακυρώνει πρακτικά το αίτημα.
- Η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από το “δεν αποφασίζει ο διάδικος”.
Τι δεν μας λένε
- Ποιο εργαστήριο προτείνει το κράτος ως ισοδύναμο (αν υπάρχει).
- Ποιος θα οριστεί επίσημα ως πραγματογνώμονας για να τελειώνει το παιχνίδι.
- Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα, ποιο το πρωτόκολλο, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη.
5) Bonus Track: «Παραπλανείτε»
Το κερασάκι είναι η αντιστροφή:
εσύ μεταφέρεις όσα λένε οι συγγενείς — και αντί να πάρεις απάντηση στο “πώς θα γίνουν τελικά οι εξετάσεις”, σου πετάνε ότι “παραπλανάς”.
Δηλαδή, στην πράξη, λένε αυτό:
Δεν παραπλανούμε εμείς. Παραπλανούν οι συγγενείς.
Και κάπως έτσι το κράτος δεν περιορίζεται στο να καθυστερεί. Προχωρά στο επόμενο επίπεδο: να ακυρώσει ηθικά τους ανθρώπους που ζητούν αλήθεια.
Οι 4 ερωτήσεις που καίνε
- Αν δεν γίνεται στην Ελλάδα, ποια είναι η λύση;
- Ποιος ορίζει επισήμως εργαστήριο/πραγματογνώμονα για να μην είναι “διάδικος”;
- Ποιο είναι το πρωτόκολλο αλυσίδας φύλαξης που επικαλούνται ως φόβητρο;
- Και κυρίως: ποιος αποφάσισε ότι εδώ θα πάμε με “εντός”, άρα με “ποτέ”;
Το μαρτύριο της σταγόνας δεν θέλει βούρδουλα.
Θέλει χαρτί.
Θέλει σφραγίδα.
Θέλει ένα “εντός” που ακούγεται θεσμικό και καταλήγει να είναι σιωπηρή απαγόρευση.
Και όταν το πένθος σου το περνάνε από πρωτόκολλο μέχρι να στεγνώσει, δεν λέγεται δικαιοσύνη.
Λέγεται εξόντωση με διαδικασία.