Η οικογένεια αποδομείται, το παιδί μετατρέπεται σε πεδίο ιδεολογικής επίδειξης και όποιος αντιδρά καλείται να απολογηθεί κι από πάνω. Αυτό δεν είναι πρόοδος. Είναι θεσμοθετημένη παραχάραξη της πραγματικότητας.
Το πρόβλημα δεν είναι νομικό — είναι βαθιά πολιτισμικό
Αρκετά με την εύκολη απάτη των “δικαιωμάτων”, λες και κάθε κοινωνική ένσταση ακυρώνεται μόλις ντυθεί με νομικούς όρους. Το θέμα δεν είναι αν βρέθηκε ένα δικαστικό σκεπτικό για να σταθεί μια ρύθμιση. Το θέμα είναι ότι το κράτος αποφάσισε να πει στην κοινωνία πως μητέρα και πατέρας δεν είναι πια θεμελιώδεις έννοιες, αλλά ρόλοι εναλλάξιμοι, διαπραγματεύσιμοι και ιδεολογικά ουδέτεροι. Εκεί βρίσκεται η πραγματική ρήξη. Όχι σε μια αίθουσα δικαστηρίου, αλλά στην απόπειρα να ξαναγραφτεί ο πυρήνας της οικογένειας με όρους πολιτικής μόδας.
Το παιδί έπαψε να είναι το κέντρο και έγινε το πρόσχημα
Σε κάθε σοβαρή κοινωνία, το παιδί προηγείται από την επιθυμία των ενηλίκων. Εδώ συνέβη το αντίθετο. Το παιδί δεν αντιμετωπίζεται ως ύπαρξη με ανάγκη από σταθερά, διακριτά και συμπληρωματικά πρότυπα, αλλά ως εργαλείο επιβεβαίωσης ενός νέου ιδεολογικού δόγματος. Και το πιο εξοργιστικό είναι ότι αυτή η μετάθεση παρουσιάζεται ως ηθική κατάκτηση. Δηλαδή ζητούν από την κοινωνία να δεχθεί όχι απλώς μια νέα ρύθμιση, αλλά μια νέα γλώσσα, όπου η έλλειψη βαφτίζεται “πολυμορφία”, η αποδόμηση “συμπερίληψη” και η αμφιβολία “μισαλλοδοξία”.
Η νέα κανονικότητα χτίζεται πάνω στην ενοχοποίηση όσων αντιστέκονται
Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο κομμάτι. Δεν αρκεί που επιβάλλεται μια νέα αντίληψη για την οικογένεια. Πρέπει και να σιωπήσουν όσοι διαφωνούν. Πρέπει να γελοιοποιηθούν, να συκοφαντηθούν, να στιγματιστούν ως καθυστερημένοι ή ακραίοι. Έτσι λειτουργεί κάθε ιδεολογική επιβολή: πρώτα αλλοιώνει τις λέξεις, μετά αλλοιώνει τους θεσμούς και στο τέλος απαιτεί και χειροκρότημα. Δεν ζητούν ανοχή. Ζητούν υποταγή. Δεν ζητούν συνύπαρξη. Ζητούν να θεωρηθεί πρόοδος αυτό που για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας είναι ευθεία προσβολή της φυσικής, ηθικής και κοινωνικής τάξης.
Το πιο ανατριχιαστικό δεν είναι ότι πέρασε μια τέτοια ρύθμιση. Είναι ότι επιχειρείται να παρουσιαστεί ως ανώτερη ηθική, ως δήθεν φωτισμένη εξέλιξη, ως κάτι που μόνο οι “σκοτεινοί” τολμούν να αμφισβητήσουν. Όμως η αλήθεια είναι πιο ωμή: όταν ξεριζώνεις από το παιδί το αυτονόητο δικαίωμα στη μητέρα και τον πατέρα και το ονομάζεις πρόοδο, δεν εκσυγχρονίζεις την κοινωνία — τη δηλητηριάζεις. Και μια κοινωνία που μαθαίνει να χειροκροτεί τη διάλυση των θεμελίων της, αργά ή γρήγορα θα ξυπνήσει πάνω στα ερείπιά της.