Η Μαρία Κοτρώτσου μιλά για τη ζωή που καθηλώθηκε μετά τη βίαιη επίθεση στην Πάρο, αλλά και για ένα κράτος που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την προσβασιμότητα ως εξαίρεση
Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώθηκαν στις 22 Ιουλίου από την ημέρα που η ζωή της Μυρτώς Παπαδομιχελάκη άλλαξε για πάντα. Δεκατέσσερα χρόνια πόνου, καθημερινής φροντίδας και ενός αδιάκοπου αγώνα που δίνει μαζί της η μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου.
Ήταν το καλοκαίρι του 2012, όταν η Μυρτώ δέχθηκε τη βίαιη επίθεση στην Πάρο, κατά τη διάρκεια των οικογενειακών της διακοπών. Από τότε ζει με βαριά αναπηρία, έχοντας διαρκώς δίπλα της τη μητέρα της.
Με αφορμή τη μαύρη επέτειο, η Μαρία Κοτρώτσου δημοσίευσε ένα συγκλονιστικό μήνυμα. Όχι μόνο για όσα χάθηκαν εκείνη την ημέρα, αλλά και για όσα εξακολουθούν να λείπουν από μια Πολιτεία που συχνά εξαντλείται σε διακηρύξεις περί ισότητας και κοινωνικής προστασίας.
«Δεκατέσσερα χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου», γράφει.
«Είμαστε ένα τώρα πια»
Η μητέρα της Μυρτώς περιγράφει τη σκληρή πραγματικότητα χωρίς ωραιοποιήσεις. Το χαμόγελο της κόρης της γίνεται η δύναμή της, αλλά δεν μπορεί να σβήσει την αλήθεια μιας ζωής καθηλωμένης στο αναπηρικό αμαξίδιο.
Μιλά για ένα «στόμα που δεν μιλά αλλά κραυγάζει» και για τη δική της ζωή, που ενώθηκε πλέον απόλυτα με εκείνη της κόρης της.
Πίσω από τα λόγια της βρίσκεται η καθημερινότητα χιλιάδων οικογενειών. Άνθρωποι που σηκώνουν μόνοι τους το βάρος της αναπηρίας, αναζητώντας προσβάσιμους δρόμους, κατάλληλες υποδομές, ουσιαστική φροντίδα και στοιχειώδη υποστήριξη.
Δικαιώματα που μένουν στα χαρτιά
Η Μαρία Κοτρώτσου στέκεται ιδιαίτερα στα εμπόδια που αντιμετωπίζει κάθε φορά που προσπαθεί να μετακινηθεί με τη Μυρτώ.
Περιγράφει πως σπρώχνει το αμαξίδιο με όλη της τη δύναμη και σηκώνει την κόρη της, ακόμη κι όταν το σώμα της δεν αντέχει, προκειμένου να τη μεταφέρει εκεί όπου υπάρχει πρόσβαση.
Η αναφορά της σε δικαιώματα που προβλέπονται θεσμικά αλλά «εφαρμόζονται κατ’ εξαίρεση» αποτελεί μια βαριά καταγγελία για την ελληνική πραγματικότητα. Για τα απροσπέλαστα πεζοδρόμια, τις κατειλημμένες ράμπες, τα δημόσια κτίρια χωρίς κατάλληλες υποδομές και την απουσία ενός ολοκληρωμένου συστήματος στήριξης.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η ιστορία της Μυρτώς εξακολουθεί να συγκλονίζει. Το μήνυμα της μητέρας της, όμως, δεν ζητά μόνο συγκίνηση. Ζητά σεβασμό, προσβασιμότητα και δικαιώματα που να εφαρμόζονται στην πράξη.
Γιατί η αναπηρία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με επετειακές δηλώσεις και λόγια συμπαράστασης. Απαιτεί μια κοινωνία που δεν αποκλείει και ένα κράτος που δεν εγκαταλείπει τους ανθρώπους στην προσωπική αντοχή των οικογενειών τους.