Ο νέος πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών μιλά με δύο “κόκκινες γραμμές”: ανεξαρτησία και δικαίωση. Περιγράφει ελλείψεις που –κατά τον ίδιο– παραμένουν ανοιχτές στη δικογραφία. Καταγγέλλει πίεση μέσω ελέγχων. Και ανεβάζει τους τόνους για την πολιτική ευθύνη, διατυπώνοντας βαριές κρίσεις ως προσωπικές του θέσεις.
Σημείωση θεσμικής ακρίβειας: Το κείμενο αποτυπώνει όσα δήλωσε ο ίδιος σε δημόσια συνέντευξη/τοποθέτηση. Δεν συνιστά δικαστικό συμπέρασμα, ούτε υιοθέτηση ισχυρισμών.
Κεντρικό αφήγημα
Ο Παύλος Ασλανίδης εμφανίζεται αποφασισμένος να «κλειδώσει» τον σύλλογο σε έναν σκοπό. Όχι πολιτική. Όχι παραταξιακές συγγένειες. Όχι “καριέρα” πάνω σε νεκρούς. Μόνο το τρίπτυχο που επαναλαμβάνει: αίτια – ευθύνες – τιμωρία.
Στο ίδιο πλαίσιο τοποθετεί και τον δημόσιο διαχωρισμό από κάθε πολιτική πορεία προσώπων που υπήρξαν στην πρώτη γραμμή του συλλόγου. Η λέξη-κλειδί του είναι “ανεξαρτησία”. Τη χρησιμοποιεί όχι ως σύνθημα, αλλά ως εργαλείο αξιοπιστίας. Για να μην μπορεί –όπως υπονοεί– κανείς να ακυρώσει τον αγώνα, βαφτίζοντάς τον κομματικό.
Παράλληλα, μεταφέρει μια εικόνα σύγκρουσης με θεσμικούς μηχανισμούς:
- για την πληρότητα της ανακριτικής εργασίας,
- για την αντιμετώπιση αιτημάτων συγγενών,
- για την οικονομική στοχοποίηση του συλλόγου μέσω ελέγχων που –κατά την άποψή του– δεν έγιναν σε “ουδέτερο” χρόνο.
Στο πιο “βαρύ” σκέλος, επαναφέρει την πολιτική ευθύνη σε ονομαστική βάση. Διατυπώνει την άποψη ότι ο τότε αρμόδιος υπουργός Μεταφορών «έπρεπε να είναι στη φυλακή». Το λέει ως κρίση. Όχι ως τελεσίδικη αλήθεια. Αλλά το λέει. Και ξέρει το βάρος της φράσης.
Το δεύτερο “ηλεκτρικό” σημείο είναι η αφήγησή του για τα αιτήματα εκταφής. Εκεί, ο Ασλανίδης δηλώνει ότι αντιμετώπισε απορρίψεις με σκεπτικό που –όπως ο ίδιος το αντιλαμβάνεται– τον προσβάλλει θεσμικά και ηθικά: ότι δηλαδή, σε διατύπωση απόρριψης γίνεται παραλληλισμός που “μοιάζει” να τοποθετεί το παιδί του στη θέση «κατηγορούμενου». Σημειώνεται καθαρά: αυτό είναι η δική του ανάγνωση/καταγγελία για τη φρασεολογία και τη νομική τυποποίηση μιας απόφασης. Και αυτό ακριβώς τον εξοργίζει.
Τι σημαίνει «ανεξάρτητος σύλλογος» στην πράξη
- Καταστατικός σκοπός: αναζήτηση αιτίων και απόδοση ευθυνών, χωρίς κομματική ταυτότητα.
- Δημόσια απόσταση από πολιτικές φιλοδοξίες προσώπων που συνδέθηκαν επικοινωνιακά με τον σύλλογο.
- Ενιαία γλώσσα: “ζητάμε λογοδοσία”, όχι “στηρίζουμε/ρίχνουμε κυβερνήσεις”.
- Πειθαρχία μηνύματος: οι συγγενείς δεν είναι παράταξη. Είναι φορείς δικαιώματος στη δικαιοσύνη.
Οικονομικά & έλεγχος: τι ισχυρίζεται ο πρόεδρος
Ο Ασλανίδης δηλώνει ότι ο σύλλογος λειτουργεί “όπως κάθε σύλλογος”: απολογισμός, διαδικασίες, και –κατά τα λεγόμενά του– έλεγχος σε εξέλιξη από αρμόδια αρχή.
Το πολιτικό νόημα της καταγγελίας του δεν είναι “δεν μας ελέγχετε”. Είναι άλλο: “μας ελέγχετε επιλεκτικά και αιφνιδιαστικά, σε χρόνο που μοιάζει τιμωρητικός”.
Θεσμικά, δύο σημεία είναι κρίσιμα:
- Έλεγχος δεν ισοδυναμεί με ενοχή. Είναι διαδικασία.
- Η αξιοπιστία του συλλόγου, για να μη γίνει ευάλωτη σε συκοφαντίες, θέλει μέγιστη διαφάνεια, ακόμη κι όταν ο έλεγχος εκλαμβάνεται ως πίεση.
Εκταφές: το σημείο που “σπάει” η γλώσσα
Ο Ασλανίδης περιγράφει ότι κατέθεσε αιτήματα εκταφής και έλαβε απορρίψεις. Υποστηρίζει ότι ζητούσε εξετάσεις με “διεθνή πρωτόκολλα” και ότι βρήκε κλειστές πόρτες.
Το πιο αιχμηρό του επιχείρημα δεν είναι τεχνικό. Είναι θεσμικό:
- «Δεν μπορεί να μπαίνει το παιδί μου σε λεκτικό καλούπι “κατηγορούμενου”», λέει, περιγράφοντας πώς διάβασε τη νομική διατύπωση.
Εδώ το διακύβευμα είναι διπλό: - η ουσία (γιατί απορρίφθηκε, με ποια κριτήρια),
- και η γλώσσα (πώς διατυπώνεται, τι υπονοεί ή τι εκλαμβάνεται ότι υπονοεί).
Σε υποθέσεις συλλογικού τραύματος, η γλώσσα δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μέρος της δικαιοσύνης.
Timeline
- Μετά την τραγωδία: συγκρότηση συλλογικών μορφών εκπροσώπησης συγγενών, δημόσιες παρεμβάσεις.
- Στη συνέχεια: αντιπαραθέσεις για την κατεύθυνση, την εκπροσώπηση και τη δημόσια εικόνα του αγώνα.
- Αλλαγή σελίδας: ανάληψη προεδρίας από τον Παύλο Ασλανίδη και επαναδιατύπωση στόχου: “μόνο δικαίωση – όχι πολιτική”.
- Τώρα: δημόσιες καταγγελίες για ελλείψεις, χειρισμούς αιτημάτων και “κλίμα πίεσης” μέσω ελέγχων.
Ερωτήματα
- Με ποια ακριβώς αιτιολογία απορρίφθηκαν τα αιτήματα εκταφής και ποια είναι η πλήρης αλυσίδα αποφάσεων (σε επίπεδο διαδικασίας και σκεπτικού);
- Υπάρχει πρωτόκολλο επικοινωνίας με τους συγγενείς για να αποφεύγονται διατυπώσεις που μπορούν να εκληφθούν ως προσβλητικές ή παραπλανητικές;
- Ποιο είναι το πλήρες πλαίσιο ελέγχου των οικονομικών του συλλόγου (αρμοδιότητα, διάρκεια, στάδιο), ώστε να μη μένει χώρος για φήμες;
- Αν ο σύλλογος δηλώνει ανεξάρτητος, ποια θεσμικά “αντίβαρα” θα υιοθετήσει (π.χ. δημοσιοποίηση απολογισμών, εσωτερικοί έλεγχοι, πρακτικά);
- Ποια κενά στη δικογραφία ισχυρίζεται ότι υπάρχουν και ποια από αυτά μπορούν να απαντηθούν με δημόσια, επαληθεύσιμα στοιχεία;
- Ποιο είναι το όριο ανάμεσα στην πολιτική κριτική και στην ποινική αποτίμηση, όταν ένας συγγενής ζητά “φυλακή” για πολιτικό πρόσωπο; Ποιος το ορίζει, και πώς προστατεύεται η διαδικασία από εργαλειοποίηση;
- Ο σύλλογος δεν είναι κάλπη. Είναι μνήμη. Και ευθύνη.
- Ο έλεγχος δεν είναι ενοχή. Αλλά η σιωπή είναι πάντα πρόσφορο έδαφος για λάσπη.
- Στα Τέμπη δεν ζητείται “συμπάθεια”. Ζητείται λογοδοσία.
- Και όταν ένας γονιός λέει ότι διάβασε το παιδί του ως “κατηγορούμενο”, δεν είναι επικοινωνία. Είναι ρήγμα εμπιστοσύνης.