Κάτοικοι γράφουν για νέο περιστατικό στην περιοχή Κτύπα, προς Μισοβούνι και Ξινόγαλα. Άλλοι ειρωνεύονται, άλλοι θυμώνουν, άλλοι θρηνούν για ένα αθώο ζώο που χάθηκε. Και μέσα σε όλα αυτά, επανέρχεται το ίδιο ερώτημα: μέχρι πότε θα βαφτίζουμε «σπάνιο φαινόμενο» αυτό που οι άνθρωποι της υπαίθρου βλέπουν πια μπροστά στην πόρτα τους;
Δεν γίνεται κάθε φορά που ένας κάτοικος μιλά για λύκους, υβρίδια ή επιθέσεις σε ζώα, να αντιμετωπίζεται περίπου ως υπερβολικός, αμόρφωτος ή «εχθρός της φύσης». Η φύση δεν προστατεύεται με ειρωνείες από γραφεία, ούτε με θεωρίες ανθρώπων που δεν έχουν περπατήσει ποτέ βράδυ σε χωριό, σε μαντρί, σε βουνό.
Οι κάτοικοι δεν ζητούν εξόντωση. Ζητούν σοβαρότητα. Ζητούν έλεγχο, καταγραφή, επίσημη ενημέρωση, παρέμβαση των αρμόδιων υπηρεσιών. Ζητούν να μη μαθαίνουν την πραγματικότητα από σχόλια στο Facebook και να μη μένουν μόνοι απέναντι στον φόβο, στην απώλεια και στην αδιαφορία.
Γιατί όταν χάνονται ζώα, όταν κινδυνεύουν αυλές, στάνες, κατοικίδια και περιουσίες, τότε το πρόβλημα δεν λύνεται με το γνωστό παραμύθι: «δεν υπάρχουν», «είναι σπάνιοι», «μην υπερβάλλετε».
Άλλο ένα περιστατικό. Άλλο ένα αθώο ζώο χαμένο. Άλλη μια τοπική κοινωνία που φωνάζει.
Και οι αρμόδιοι;
Θα συνεχίσουν να μετράνε τις καταγγελίες σαν να είναι στατιστική ή θα πάνε επιτέλους εκεί όπου οι άνθρωποι ζουν το πρόβλημα;
Γιατί η προστασία της άγριας ζωής δεν μπορεί να σημαίνει εγκατάλειψη της ανθρώπινης ζωής στην τύχη της.