Ένας τύπος στο Αίγιο ενοχλήθηκε από παιδικές φωνές, πήρε καραμπίνα και πυροβόλησε. Τέσσερα παιδιά τραυματίες. Μετά, προσπάθησε να κρύψει το όπλο.
Στη Χίο, η «αποκριάτικη διασκέδαση» κάποιων ήταν χαβαλές πάνω σε 15 δολοφονημένους μετανάστες. Και όταν μια κοπέλα τους είπε “ως εδώ”, την έπνιξαν στη γιούχα.
Και όταν δείχνεις την Κούβα — μια ανθρωπιστική κρίση που την τσακίζει ο κυνισμός του ισχυρού — θα βρεθούν στα σχόλια οι ίδιοι τύποι που πανηγυρίζουν πάνω στα θύματα, σαν να είναι σκορ.
Μετά βγαίνεις στον δρόμο. Διπλοπαρκάρει, κλείνει λωρίδα, ανοίγει πόρτα χωρίς να κοιτάξει. Του λες «πρόσεχε» και σε βρίζει.
Δεν είναι “η κακή στιγμή”. Είναι η χώρα σε μικρογραφία.
Μας λένε «μη μιλάτε για τον εμφύλιο, ανοίγετε πληγές».
Λες και η Ελλάδα δεν είναι ολόκληρη μια πληγή που αιμορραγεί δεκαετίες.
Για να “κερδηθεί” εκείνος ο πόλεμος, δεν έφταναν οι “νοικοκυραίοι” και οι κομπάρσοι. Χρειάστηκε να δοθούν τα κλειδιά στο χειρότερο λούμπεν: δοσίλογοι, καταδότες, μαυραγορίτες — βαφτίστηκαν πατριώτες. Έγιναν οι φύλακες του κράτους. Έφτιαξαν το μετεμφυλιακό έκτρωμα με φυλακές, εξορίες, βασανιστήρια, ατιμωρησία. Και μετά το δηλητήριο πέρασε παντού: στην εξουσία, στην ηθική, στην αισθητική, στο “χιούμορ”, στη συμπεριφορά μας.
Γι’ αυτό σήμερα δεν ντρέπονται. Γι’ αυτό είναι “κανονικό” να παρελαύνει η χυδαιότητα σαν αστείο. Γι’ αυτό ο θύτης σηκώνει κεφάλι και το θύμα πρέπει να απολογηθεί.
Αν δεν τελειώσει το μετεμφυλιακό κράτος, η πληγή θα μείνει ανοιχτή — και θα μας αδειάζει το μέλλον.
Εμείς δεν θα σωπάσουμε.
Θα απαιτήσουμε δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και μια χώρα που δεν ανταμείβει τα καθάρματα.