Η προσωπική μαρτυρία της Μαργαρίτας Πουρνάρα για τον καθημερινό άθλο ιατρών, νοσηλευτών και διοικητικών ενός από τα μεγαλύτερα δημόσια νοσοκομεία της χώρας
Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες όλα τα προσωπικά σχέδια ανατρέπονται μέσα σε λίγα λεπτά. Οι διακοπές, οι υποχρεώσεις και η καθημερινότητα παραμερίζονται, όταν ένας δικός μας άνθρωπος βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με μια σοβαρή περιπέτεια υγείας.
Μια τέτοια εμπειρία περιγράφει η δημοσιογράφος Μαργαρίτα Πουρνάρα σε προσωπικό της άρθρο στην εφημερίδα «Η Καθημερινή», με αφορμή τη δεκαήμερη νοσηλεία της μητέρας της στο νοσοκομείο «Γεννηματάς».
Ένα μικρόβιο πέρασε στο αίμα της ασθενούς και προκάλεσε ιδιαίτερα σοβαρές επιπλοκές, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή της. Οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι του νοσοκομείου κινητοποιήθηκαν άμεσα, δίνοντας μια δύσκολη μάχη.
Και την κέρδισαν.
Η εισαγωγή έγινε γρήγορα, η ασθενής σταθεροποιήθηκε στα Επείγοντα και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε τρίκλινο θάλαμο του Τμήματος Βραχείας Νοσηλείας, όπου παρέμεινε υπό συνεχή ιατρική και νοσηλευτική παρακολούθηση.
Ένα νοσοκομείο στην πρώτη γραμμή
Το «Γεννηματάς» αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες του δημόσιου συστήματος Υγείας, καθώς διαθέτει μεγάλο αριθμό ιατρικών ειδικοτήτων και διαχειρίζεται καθημερινά έναν τεράστιο όγκο περιστατικών.
Σύμφωνα με την προσωπική μαρτυρία, στις εφημερίες του το νοσοκομείο μπορεί να υποδεχθεί περισσότερους από 1.250 ανθρώπους, ενώ περίπου 200 από αυτούς παραμένουν τελικά για νοσηλεία.
Πρόκειται για μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να γίνει αντιληπτή από κάποιον που δεν έχει περάσει πολλές ώρες ή ημέρες στους διαδρόμους ενός μεγάλου δημόσιου νοσοκομείου.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, καταγωγής και κοινωνικής τάξης περιμένουν με εξετάσεις στα χέρια, με σακούλες προσωπικών αντικειμένων, με την αγωνία αποτυπωμένη στο πρόσωπό τους. Συγγενείς, ασθενείς, ηλικιωμένοι, παιδιά, εργαζόμενοι και άνεργοι συναντώνται στον ίδιο χώρο και ενώνονται από τον κοινό φόβο για την υγεία και τη ζωή.
Μέσα σε αυτόν τον κόσμο κινούνται αδιάκοπα γιατροί, νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, διοικητικοί και εργαζόμενοι όλων των ειδικοτήτων.
Ένας τεράστιος μηχανισμός ανθρώπων, ο οποίος λειτουργεί συχνά στα όριά του.
«Πόλεμος» σε συνθήκες ειρήνης
Η εικόνα που μεταφέρει η Μαργαρίτα Πουρνάρα παραπέμπει σε μια καθημερινή μάχη, σε έναν πόλεμο που διεξάγεται σε καιρό ειρήνης.
Οι εργαζόμενοι καλούνται να αντιμετωπίσουν δεκάδες ή και εκατοντάδες διαφορετικά περιστατικά, να λάβουν κρίσιμες αποφάσεις, να αξιολογήσουν εξετάσεις και να διαχειριστούν ανθρώπινες ζωές, ενώ την ίδια ώρα παλεύουν με τις διαχρονικές ελλείψεις προσωπικού και την εξουθένωση.
Κάνουν καθημερινά αμέτρητα χιλιόμετρα μέσα στους διαδρόμους. Εργάζονται για πολλές συνεχόμενες ώρες, με ελάχιστο ύπνο, και πολλές φορές χωρίς να προλαβαίνουν ούτε να φάνε.
Κάθε απόφαση έχει τεράστιο βάρος, καθώς ακόμη και ένα λάθος μπορεί να έχει δραματικές συνέπειες για τον ασθενή.
Κι όμως, παρά την πίεση, την κόπωση και τον εξαιρετικά μεγάλο φόρτο εργασίας, πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους διατηρούν κάτι ανεκτίμητο: την ανθρωπιά τους.
Το χαμόγελο μέσα στην αγωνία
Η ανθρώπινη συμπεριφορά του προσωπικού ήταν ένα από τα στοιχεία που συγκίνησαν περισσότερο τη δημοσιογράφο.
Οι νοσηλεύτριες έμπαιναν στον θάλαμο με χαμόγελο και ζεστή διάθεση, προσφέροντας όχι μόνο την απαραίτητη νοσηλευτική φροντίδα, αλλά και λόγια ενθάρρυνσης στις ασθενείς.
Οι γιατροί βρίσκονταν διαρκώς κοντά τους, εξέταζαν, παρακολουθούσαν την πορεία των ασθενών, αξιολογούσαν αποτελέσματα και προσαρμόζονταν σε κάθε νέα ανάγκη.
Η φροντίδα αυτή δεν περιοριζόταν στο καθήκον. Συνοδευόταν από αξιοπρέπεια, ενδιαφέρον, στοργή και σεβασμό.
Σε ένα περιβάλλον φόβου και αβεβαιότητας, μια καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο ή μια απλή ανθρώπινη χειρονομία αποκτούν τεράστια σημασία.
Δεν θεραπεύουν μόνο το σώμα. Δίνουν δύναμη στον ασθενή και την οικογένειά του να συνεχίσουν.
Το δημόσιο ευχαριστώ
Μέσα από το άρθρο της, η Μαργαρίτα Πουρνάρα αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει δημόσια όλους όσοι συνέβαλαν στη θεραπεία και τη φροντίδα της μητέρας της.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στη διοικήτρια του νοσοκομείου Άννα Μάινα για τον συντονισμό της λειτουργίας του νοσοκομείου, καθώς και στον συντονιστή διευθυντή της Α΄ Παθολογικής Κλινικής Γιώργο Αδάμη.
Ευχαριστεί επίσης τον διευθυντή Κώστα Αρμένη, τη Βάλια Πολάκη για τη βοήθεια στις διοικητικές και γραφειοκρατικές διαδικασίες, καθώς και την επιμελήτρια Γεωργία Φίλιππα.
Στην ιατρική ομάδα που φρόντισε την ασθενή αναφέρονται ακόμη οι Δέσποινα Ράζου, Σοφία Νανούση και Χριστίνα Μέντζιου, οι οποίες στάθηκαν ακούραστα στο πλευρό της.
Ξεχωριστή μνεία γίνεται στη νοσηλευτική ομάδα του Τμήματος Βραχείας Νοσηλείας και στην προϊσταμένη του, Αμαλία Δροσοπούλου, για την υποδειγματική εργασία, την έγνοια και την πραγματική ανθρωπιά με την οποία αντιμετώπισαν τους ασθενείς.
Ιδιαίτερες ευχαριστίες απευθύνονται και στον παθολόγο – λοιμωξιολόγο Νίκο Παΐσιο, διευθυντή στην Α΄ Παθολογική Κλινική του νοσοκομείου, ο οποίος βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στο πλευρό της οικογένειας και της ασθενούς.
Οι άνθρωποι που επέλεξαν να μείνουν
Το πιο ουσιαστικό στοιχείο αυτής της προσωπικής μαρτυρίας είναι η αναγνώριση προς όλους εκείνους που παραμένουν στο δημόσιο σύστημα Υγείας, παρά τις δυσκολίες.
Πολλοί από αυτούς τους επιστήμονες και επαγγελματίες θα μπορούσαν να έχουν επιλέξει τον ιδιωτικό τομέα ή το εξωτερικό, εξασφαλίζοντας καλύτερες αμοιβές, ανθρώπινα ωράρια και σαφώς ευνοϊκότερες συνθήκες εργασίας.
Και όμως, επέλεξαν να μείνουν.
Επέλεξαν να υπηρετούν το κοινωνικό σύνολο από ένα από τα πιο απαιτητικά και κρίσιμα πόστα.
Επέλεξαν να βρίσκονται καθημερινά κοντά στον άνθρωπο που πονά, φοβάται και αγωνιά.
Αυτή η επιλογή αποτελεί πράξη κοινωνικής ευθύνης και προσφοράς. Δεν μπορεί όμως να θεωρείται δεδομένη από την Πολιτεία.
Το «ευχαριστώ» δεν αρκεί
Ένα δημόσιο ευχαριστώ είναι απαραίτητο. Δεν αρκεί όμως για να αντιμετωπίσει τα τεράστια προβλήματα του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Οι γιατροί, οι νοσηλευτές, οι διοικητικοί και όλοι οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία χρειάζονται ουσιαστική στήριξη.
Χρειάζονται προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αξιοπρεπείς αποδοχές, ανθρώπινα ωράρια, σύγχρονο εξοπλισμό και καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Χρειάζονται μια Πολιτεία που δεν θα τους θυμάται μόνο σε περιόδους κρίσεων, επιδημιών ή μεγάλων καταστροφών.
Η αυταπάρνηση δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο υποκατάστατο της κρατικής πολιτικής. Η αυτοθυσία των εργαζομένων δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να καλύπτει διαχρονικές ελλείψεις και παραλείψεις.
Πίσω από κάθε ασθενή που σώζεται, πίσω από κάθε άνθρωπο που παίρνει εξιτήριο και επιστρέφει στην οικογένειά του, υπάρχει ένας καθημερινός άθλος.
Ένας άθλος που γράφεται αθόρυβα, κάθε ημέρα και κάθε νύχτα, μέσα στους θαλάμους, στα χειρουργεία, στα εργαστήρια και στα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών των δημόσιων νοσοκομείων.
Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους οφείλουμε κάτι περισσότερο από ένα απλό «ευχαριστώ».
Οφείλουμε σεβασμό, αναγνώριση και έμπρακτη στήριξη.
Γιατί εκείνοι είναι που, παρά τις ελλείψεις και τις αντιξοότητες, εξακολουθούν να κρατούν όρθιο το δημόσιο σύστημα Υγείας.
Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Αρχικό άρθρο: Μαργαρίτα Πουρνάρα – «Ένα προσωπικό ευχαριστώ. Ο άθλος ιατρών, νοσηλευτών και διοικητικών στο “Γεννηματάς”»