Υπάρχει κάτι χειρότερο από την αλαζονεία στην πολιτική.
Είναι η πεποίθηση εξουσίας ότι οι πολίτες δεν είναι πολίτες, αλλά προσωπικό. Κάτι σαν μπάτλερ σε πύργο παλιάς αποικιοκρατίας: να υπηρετούν, να πληρώνουν, να σωπαίνουν — και στο τέλος να λένε κι ευχαριστώ.
Αυτή ακριβώς είναι η εικόνα της χώρας σήμερα.
Οι αγρότες διασπάστηκαν τεχνητά, πήγαν στο Μαξίμου «οι καλοί», έφυγαν άπρακτοι και τώρα οι υπόλοιποι κατεβαίνουν με οργή. Όχι γιατί τους αρέσει το χάος, αλλά γιατί τους έφτυσαν πολιτικά. Και το πιο ενοχλητικό για το σύστημα; Πολλοί από αυτούς ήταν ψηφοφόροι της ΝΔ.
Η εξουσία δεν αντέχει τους πρώην δικούς της όταν σηκώνουν κεφάλι.
Οι οδηγοί ταξί παραλύουν την Αθήνα γιατί τους επιβάλλεται «πράσινη μετάβαση» χωρίς σχέδιο επιβίωσης. Η κυβέρνηση μιλά για ηλεκτρικά αυτοκίνητα, αλλά δεν λέει ποιος πληρώνει. Μάλλον οι ίδιοι. Εκτός κι αν είσαι εισαγωγέας. Εκεί υπάρχει πάντα κατανόηση.
Την ίδια στιγμή, ελληνικά τάνκερ χτυπιούνται με drones, φορτώνοντας πετρέλαιο από Καζακστάν — όχι από Ρωσία. Και η Αθήνα σωπαίνει.
Γιατί; Για να μη δυσαρεστηθεί ο φίλος και σύμμαχος Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Όταν όμως πλήττονται ελληνικά συμφέροντα, η σιωπή δεν είναι διπλωματία. Είναι υποτέλεια.
Στον ΟΠΕΚΕΠΕ ο ορκωτός ελεγκτής παραιτείται γιατί του αποκρύπτουν στοιχεία. Όχι γιατί «κουράστηκε». Γιατί δεν τον άφηναν να ελέγξει.
Αυτό δεν είναι αστοχία. Είναι καθεστώς.
Στο FIR Αθηνών πέφτει blackout και το πόρισμα δείχνει παμπάλαια συστήματα, ενώ από το 2020 υπάρχει ευρωπαϊκή εντολή αναβάθμισης. Τέσσερα χρόνια μετά, τίποτα.
Αλλά για επικοινωνιακά σποτ, λεφτά πάντα βρίσκονται.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο πληθωρισμός στα τρόφιμα 3,5%.
Το ψυγείο άδειασε, το καλάθι ακρίβυνε, αλλά ο Πρωθυπουργός συνεχίζει να μιλά σαν μάνατζερ πολυεθνικής, όχι σαν εκλεγμένος εκπρόσωπος μιας κοινωνίας που στενάζει.
Η χώρα δεν ξεπουλιέται κατά λάθος.
Ξεπουλιέται με σχέδιο.
Με ένα πολιτικό ευαγγέλιο που λέει:
- ανοχή στη διαπλοκή,
- ασυλία στη διαφθορά,
- αυστηρότητα στους αδύναμους,
- υποκλίσεις στους ισχυρούς.
Η κυβέρνηση στέκεται ακόμα όρθια μόνο για έναν λόγο: δεν υπάρχει οργανωμένη αντιπολίτευση. Όχι επειδή έχει κοινωνική νομιμοποίηση.
Αλλά ας μην έχουν αυταπάτες.
Οι πολίτες δεν είναι μπάτλερ.
Και κάποια στιγμή, ακόμα και ο πιο καλοαναθρεμμένος υπηρέτης αφήνει τον δίσκο κάτω.
Και τότε, ο πύργος τρίζει.