Πόσο ασφαλές είναι ένα σχολείο όταν τα παιδιά κάνουν μάθημα δίπλα σε σπασμένα και πρόχειρα συγκρατημένα τζάμια;

Εικόνες ντροπής και αγανάκτησης έρχονται από το Δημοτικό Σχολείο Φύλλων, στην κεντρική Εύβοια. Σύμφωνα με σημερινές φωτογραφίες και καταγγελίες, σε αίθουσες του σχολικού κτιρίου υπάρχουν τζάμια ραγισμένα ή σπασμένα σε περισσότερα από ένα σημεία, ενώ σε κάποια σημεία φαίνεται να έχουν τοποθετηθεί κομμάτια διαφανούς μεμβράνης ή ταινίας, προφανώς για να συγκρατούν το τζάμι.

Και το ερώτημα είναι απλό, σκληρό και αδιαπραγμάτευτο:

Πόσο ασφαλές είναι ένα δημόσιο σχολείο όταν παιδιά και εκπαιδευτικοί βρίσκονται καθημερινά κάτω ή δίπλα από ραγισμένα τζάμια;

Μιλάμε για αίθουσες διδασκαλίας. Όχι για αποθήκες. Όχι για εγκαταλελειμμένο κτίριο. Όχι για χώρο όπου περνά κανείς για λίγα λεπτά. Μιλάμε για το σημείο όπου μικρά παιδιά κάθονται, γράφουν, διαβάζουν, παίζουν, σηκώνονται, μετακινούνται. Μιλάμε για εκπαιδευτικούς που εργάζονται σε συνθήκες που δεν θα έπρεπε καν να συζητάμε εν έτει 2026.

Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό σε μια περίοδο κατά την οποία η Εύβοια βιώνει έντονη σεισμική ανησυχία. Όταν υπάρχουν σεισμικές δονήσεις στην περιοχή, όταν οι γονείς ανησυχούν, όταν οι εκπαιδευτικοί ζητούν ασφάλεια, είναι δυνατόν να παραμένουν σε σχολικές αίθουσες τζάμια ραγισμένα, πρόχειρα «μπαλωμένα» με ταινίες και μεμβράνες;

Αν ισχύει ότι οι αρμόδιοι έχουν ενημερωθεί επανειλημμένα τα τελευταία χρόνια, τότε η κατάσταση δεν είναι απλώς απαράδεκτη. Είναι εξοργιστική.

Γιατί εδώ δεν υπάρχει δικαιολογία. Δεν μιλάμε για ένα έργο εκατομμυρίων. Δεν μιλάμε για μια σύνθετη τεχνική παρέμβαση που απαιτεί μελέτες ετών. Μιλάμε για σπασμένα και επικίνδυνα τζάμια σε σχολείο. Για μια βασική υποχρέωση συντήρησης. Για το ελάχιστο που οφείλει να κάνει κάθε οργανωμένη δημοτική και κρατική δομή: να εξασφαλίζει ότι τα παιδιά πηγαίνουν σε ασφαλείς αίθουσες.

Και όμως, η εικόνα δείχνει εγκατάλειψη.

Δείχνει σχολείο που περιμένει.
Δείχνει δασκάλους που φωνάζουν και δεν ακούγονται.
Δείχνει γονείς που αγωνιούν.
Δείχνει παιδιά που αντιμετωπίζονται σαν να είναι δεύτερης κατηγορίας.

Ας απαντήσουν λοιπόν οι αρμόδιοι καθαρά:

• Έχει γίνει αυτοψία στο Δημοτικό Σχολείο Φύλλων;
• Υπάρχει τεχνική έκθεση για την κατάσταση των τζαμιών και των κουφωμάτων;
• Πότε ενημερώθηκε ο Δήμος;
• Πόσες φορές έχει γίνει αναφορά από τους υπεύθυνους του σχολείου;
• Γιατί δεν έχουν αντικατασταθεί άμεσα τα σπασμένα ή ραγισμένα τζάμια;
• Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη αν υπάρξει τραυματισμός παιδιού ή εκπαιδευτικού;

Γιατί μετά το κακό όλοι τρέχουν. Πριν το κακό όμως κρίνεται η σοβαρότητα, η ευθύνη και η ανθρωπιά μιας διοίκησης.

Δεν μπορεί κάθε φορά που αναδεικνύεται ένα πρόβλημα να εμφανίζεται η ίδια γνωστή καραμέλα: «πολιτική σκοπιμότητα», «υπερβολές», «αντιπολίτευση», «γκρίνια». Όχι. Πολιτική σκοπιμότητα δεν είναι να ζητάς να μη μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα δίπλα σε σπασμένα τζάμια. Πολιτική σκοπιμότητα δεν είναι να απαιτείς ασφαλείς αίθουσες. Πολιτική σκοπιμότητα δεν είναι να δημοσιοποιείς εικόνες που οι αρμόδιοι θα έπρεπε να είχαν φροντίσει να μην υπάρχουν.

Η πραγματική προσβολή για την εικόνα ενός Δήμου δεν είναι η καταγγελία. Είναι η ίδια η εγκατάλειψη.

Το Δημοτικό Σχολείο Φύλλων δεν χρειάζεται άλλα λόγια. Χρειάζεται άμεση παρέμβαση. Σήμερα. Όχι αύριο. Όχι μετά από νέα σύσκεψη. Όχι μετά από νέα φωτογραφία. Όχι μετά από νέα ανάρτηση αγανάκτησης.

Τα τζάμια πρέπει να αντικατασταθούν. Οι αίθουσες πρέπει να ελεγχθούν. Το σχολικό κτίριο πρέπει να πιστοποιηθεί ως ασφαλές. Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ενημερωθούν επίσημα.

Γιατί τα παιδιά δεν είναι αριθμοί σε δελτία Τύπου.
Οι δάσκαλοι δεν είναι αόρατοι εργαζόμενοι.
Τα σχολεία δεν είναι χώροι πρόχειρης διαχείρισης.

Και όταν σε δημόσιο σχολείο υπάρχουν ραγισμένα τζάμια, η απάντηση δεν μπορεί να είναι σιωπή.

Η απάντηση πρέπει να είναι πράξη.