Πολλά λόγια, πολλές δημόσιες σχέσεις, πολλές φωτογραφίες — και στο τέλος ο τόπος μένει με το ίδιο ακριβώς έλλειμμα αποτελέσματος
Υπάρχουν πολιτικοί που αφήνουν έργο.
Υπάρχουν και πολιτικοί που αφήνουν ίχνη παρουσίας.
Ο Θανάσης Ζεμπίλης ανήκει, δυστυχώς για την Εύβοια, στη δεύτερη κατηγορία.
Για χρόνια χτίστηκε γύρω από το όνομά του μια επιμελημένη εικόνα «χρήσιμου ανθρώπου». Του βουλευτή που είναι παντού, που τηλεφωνεί, που παρεμβαίνει, που συναντά υπουργούς, που μεταφέρει αιτήματα, που ανακοινώνει εξελίξεις, που δίνει την εντύπωση διαρκούς κινητικότητας. Μόνο που η πολιτική δεν είναι θέατρο κινητικότητας. Δεν είναι δημόσιες σχέσεις με κρατική κορνίζα. Δεν είναι η τέχνη να φωτογραφίζεσαι δίπλα στην εξουσία και να βαφτίζεις το αυτονόητο «παρέμβαση».
Η πολιτική μετριέται αλλιώς:
με έργο,
με αποτέλεσμα,
με παραδοτέο,
με απτό αποτύπωμα.
Και εκεί ακριβώς αρχίζει η κατάρρευση του αφηγήματος Ζεμπίλη.
Ο άνθρωπος που εμφανίζεται συνεχώς, αλλά ο τόπος δεν αλλάζει
Ο Θανάσης Ζεμπίλης κατάφερε κάτι σχεδόν παράδοξο: να είναι μόνιμα παρών στη δημόσια εικόνα και ταυτόχρονα απών από το πραγματικό αποτέλεσμα. Να δίνει την εντύπωση ενός πολιτικού που “τρέχει”, ενώ η Εύβοια συνεχίζει να σέρνεται πίσω από τις ανάγκες της, πίσω από τα αυτονόητα, πίσω από όσα της χρωστά το κεντρικό κράτος.
Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική απάτη της περίπτωσής του:
η δραστηριότητα βαφτίστηκε αποτελεσματικότητα.
Η πρόσβαση βαφτίστηκε προσφορά.
Η διαμεσολάβηση βαφτίστηκε έργο.
Όμως δεν είναι έργο να ανακοινώνεις διαρκώς ότι “έθεσες το ζήτημα”.
Δεν είναι επιτυχία να λες κάθε τόσο ότι “υπάρχει θετική ανταπόκριση”.
Δεν είναι πολιτική νίκη να μοιράζεις υποσχέσεις δανεικές από κυβερνητικά γραφεία, όταν ο τόπος εξακολουθεί να μετρά ελλείψεις, καθυστερήσεις, υποβάθμιση και μόνιμη αναμονή.
Υποσχέθηκε φωνή για την Εύβοια — κατέληξε μεταφραστής της κυβερνητικής αδράνειας
Ο ρόλος ενός βουλευτή δεν είναι να λειτουργεί ως τοπικός εκφωνητής της εκάστοτε εξουσίας.
Δεν είναι να μαλακώνει την οργή της κοινωνίας με δελτία Τύπου.
Δεν είναι να μετατρέπει την αγανάκτηση των πολιτών σε ευγενική κοινοβουλευτική αλληλογραφία.
Ο ρόλος του είναι να συγκρούεται όταν χρειάζεται.
Να πιέζει μέχρι τέλους.
Να εκθέτει τις καθυστερήσεις.
Να μην αρκείται σε «θα», «δρομολογείται», «εξετάζεται», «βρίσκεται σε διαδικασία».
Αλλά ο Θανάσης Ζεμπίλης μοιάζει να έχει επιλέξει έναν άλλο δρόμο: τον δρόμο του ήπιου κομματικού διαχειριστή. Του πολιτικού που δεν θέλει να ταράξει τις ισορροπίες. Του ανθρώπου που δείχνει να θεωρεί μεγαλύτερο προσόν τη συνεννόηση με το σύστημα παρά τη σύγκρουση υπέρ του τόπου.
Και έτσι η Εύβοια δεν απέκτησε έναν ανυποχώρητο διεκδικητή.
Απέκτησε έναν ευπρεπή μεταφραστή της κυβερνητικής αδράνειας.
Υποσχέθηκε ανάπτυξη — παρέδωσε μόνιμη εκκρεμότητα
Αυτή η λέξη έχει κακοποιηθεί όσο λίγες: ανάπτυξη.
Την ακούμε χρόνια.
Τη διαβάζουμε σε εξαγγελίες, σχεδιασμούς, επισκέψεις, παρεμβάσεις, υπουργικές συναντήσεις και πανηγυρικές δηλώσεις.
Και κάθε φορά η πραγματικότητα έρχεται να ξεφτιλίσει τη ρητορική.
Γιατί ανάπτυξη δεν είναι να συζητάς συνεχώς για όσα θα γίνουν.
Ανάπτυξη είναι να γίνονται.
Δεν μπορεί ένας ολόκληρος νομός να παραμένει εγκλωβισμένος σε χρόνια προβλήματα, σε υποδομές που σέρνονται, σε υπηρεσίες που υπολειτουργούν, σε ανάγκες που λιμνάζουν, και ο τοπικός κυβερνητικός βουλευτής να εξακολουθεί να πουλά ως πολιτικό κεφάλαιο τις επαφές του με τα υπουργεία. Αυτό δεν είναι λογοδοσία. Είναι πολιτική υπεκφυγή ντυμένη με θεσμικό ύφος.
Όσο ο τόπος μένει πίσω, κάθε νέα εξαγγελία ακούγεται όχι σαν ελπίδα, αλλά σαν προσβολή.
Κάθε νέα υπόσχεση δεν ανοίγει προοπτική — ανοίγει πληγή.
Διότι θυμίζει στους πολίτες πόσα άκουσαν και πόσα τελικά δεν είδαν ποτέ.
Η πολιτική της φωτογραφίας δεν είναι πολιτική ουσίας
Υπάρχουν βουλευτές που οικοδομούν καριέρα πάνω σε ένα μοντέλο χαμηλής έντασης και υψηλής προβολής. Δεν συγκρούονται, δεν ενοχλούν, δεν ρισκάρουν, δεν σπάνε την κομματική βιτρίνα. Αντίθετα, επενδύουν σε μια κουραστική σκηνοθεσία «σοβαρότητας», όπου το ζητούμενο δεν είναι να τα αλλάξουν όλα, αλλά να φαίνονται διαρκώς παρόντες μέσα σε όλα.
Αυτό ακριβώς μοιάζει να εκπροσωπεί ο Θανάσης Ζεμπίλης.
Μια πολιτική χωρίς ρήξη.
Χωρίς αποτύπωμα.
Χωρίς ιστορικό βάρος.
Χωρίς εκείνη τη σκληρή, καθαρή στιγμή όπου ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος λέει: ως εδώ.
Αντί γι’ αυτό, ο πολίτης παρακολουθεί έναν αέναο κύκλο δημοσιότητας: παρουσίες, επαφές, δηλώσεις, διαβεβαιώσεις, ανακοινώσεις. Και στο τέλος; Ο τόπος παραμένει καθηλωμένος και ο βουλευτής ζητά να πιστωθεί την ίδια την ακινησία ως κόπο.
Αυτό δεν είναι πολιτική προσφορά.
Είναι πολιτική συντήρηση του αδιεξόδου.
Το αληθινό έλλειμμα δεν είναι επικοινωνιακό — είναι ηθικό και πολιτικό
Το πρόβλημα με τον Θανάση Ζεμπίλη δεν είναι απλώς ότι δεν πείθει.
Είναι ότι ενσαρκώνει ένα πολιτικό μοντέλο που έχει κουράσει, απογοητεύσει και τελικά προσβάλει την κοινωνία.
Το μοντέλο του βουλευτή που ζητά συνεχώς πίστωση χρόνου ενώ έχει ήδη καταναλώσει άφθονο πολιτικό χρόνο.
Του βουλευτή που εμφανίζεται να δουλεύει ασταμάτητα, αλλά το τελικό ισοζύγιο για τον τόπο παραμένει φτωχό.
Του βουλευτή που δεν απολογείται για όσα δεν έγιναν, αλλά τα σκεπάζει με καινούργιες εξαγγελίες.
Κάποτε αυτή η μέθοδος λειτουργούσε.
Σήμερα δεν λειτουργεί πια.
Η κοινωνία έχει μάθει να διαβάζει πίσω από τις λέξεις.
Βλέπει πότε η κινητικότητα είναι ουσία και πότε είναι θόρυβος.
Βλέπει πότε η παρουσία είναι μάχη και πότε είναι απλώς επιβίωση μέσα στο σύστημα.
Και ο Θανάσης Ζεμπίλης, όσο κι αν προσπαθεί να συντηρεί το προσωπικό του αφήγημα, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με ένα σκληρό συμπέρασμα:
η πολιτική του εικόνα είναι πολύ μεγαλύτερη από το πραγματικό του αποτύπωμα.
Ο Θανάσης Ζεμπίλης υποσχέθηκε χρησιμότητα και πούλησε παρουσία.
Υποσχέθηκε αποτελεσματικότητα και παρέδωσε διαχείριση.
Υποσχέθηκε πολιτικό βάρος και έμεινε τελικά ένας βουλευτής του «θα δούμε», του «το θέσαμε», του «υπάρχει ανταπόκριση», του «βρισκόμαστε σε επαφή».
Μόνο που η Εύβοια δεν χρειάζεται άλλον έναν κομψό διαχειριστή της στασιμότητας.
Δεν χρειάζεται άλλον έναν πολιτικό που φωτογραφίζεται δίπλα στην εξουσία και επιστρέφει στον τόπο με άδεια χέρια.
Δεν χρειάζεται άλλον έναν εκπρόσωπο που μιλά διαρκώς για την προσπάθεια επειδή δεν μπορεί να δείξει το αποτέλεσμα.
Χρειάζεται κάποιον που να παραδίδει.
Και ο Ζεμπίλης, όσο κι αν επιμένει να πλασάρει την παρουσία του ως προσφορά, έχει πλέον εκτεθεί από το πιο αμείλικτο κριτήριο απ’ όλα:
όχι από όσα είπε, αλλά από όσα δεν έγιναν.