Καταγγελία κατοίκου για θαμμένες και σπασμένες απολήξεις αγωγών, φρεάτια σε λάθος σημεία και ανάστροφη ροή με ισχυρό νοτιά – Ο Δήμος οφείλει να δημοσιοποιήσει τη μελέτη και τον έλεγχο λειτουργίας του έργου
Το έργο κατασκευάστηκε για να οδηγεί τα νερά της βροχής από τους δρόμους του Λευκαντίου προς τη θάλασσα.
Σύμφωνα, όμως, με αναλυτική καταγγελία κατοίκου της περιοχής, σε ορισμένες περιπτώσεις συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: όταν πνέει ισχυρός νοτιάς, το νερό φέρεται να επιστρέφει από τη θάλασσα προς τα φρεάτια και από εκεί στον δρόμο.
Η ίδια μαρτυρία περιγράφει απολήξεις αγωγών θαμμένες κάτω από την άμμο, σωλήνες που έχουν σπάσει, ξύλινες κατασκευές επάνω στα σημεία εκβολής, φρεάτια που δεν βρίσκονται στα χαμηλότερα σημεία των δρόμων και στάσιμα νερά που μετατρέπονται σε εστίες κουνουπιών.
Πρόκειται για καταγγελίες που απαιτούν τεχνική αυτοψία και δεν μπορούν να θεωρηθούν από μόνες τους πραγματογνωμοσύνη.
Είναι, όμως, αρκετά συγκεκριμένες ώστε να μη χωρούν κάτω από την άμμο μαζί με τους σωλήνες.
Τι προέβλεπαν τα έργα μετά την πλημμύρα
Η καταστροφική πλημμύρα της 8ης και 9ης Αυγούστου 2020 προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο Λευκαντί και στον Κάμπο Βασιλικού.
Τον Απρίλιο του 2021 ο Δήμος Χαλκιδέων ανακοίνωσε ότι στο παραλιακό μέτωπο προβλέπονταν, μεταξύ άλλων, αποκατάσταση των αγωγών απορροής ομβρίων που εκβάλλουν στην παραλία και διεύρυνση της επιφάνειας των υφιστάμενων φρεατίων υδροσυλλογής στις κάθετες οδούς. Δήμος Χαλκιδέων
Τρεις μήνες αργότερα, σε δεύτερη επίσημη ανακοίνωση, ο Δήμος παρουσίασε το έργο «Αποκατάσταση οδών στο Λευκαντί και στον Κάμπο Βασιλικού», προϋπολογισμού 668.044,27 ευρώ με ΦΠΑ.
Το έργο περιλάμβανε ασφαλτοστρώσεις στην παραλιακή οδό και σε έντεκα κάθετους δρόμους του Λευκαντίου, καθώς και κατασκευή φρεατίων με σχάρες και αγωγών αποχέτευσης ομβρίων για τη διοχέτευση των νερών από την οδό Χρυσανθέμων προς τη θάλασσα, «σε εφαρμογή σχετικών μελετών». Δήμος Χαλκιδέων
Επομένως, δεν μιλάμε για μια πρόχειρη παρέμβαση που έγινε χωρίς σχέδιο και χρηματοδότηση.
Μιλάμε για δημόσια έργα που μελετήθηκαν, εγκρίθηκαν, ανατέθηκαν και εκτελέστηκαν με δημόσια χρηματοδότηση.
Ακριβώς γι’ αυτό οι απαντήσεις δεν είναι προαιρετικές.
Οι απολήξεις κάτω από την άμμο
Ο κάτοικος περιγράφει ότι στους κάθετους δρόμους ανοίχθηκαν φρεάτια, από τα οποία ξεκινούν σωλήνες που καταλήγουν στην παραλία.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, αρκετές απολήξεις θάφτηκαν κάτω από την άμμο, ενώ άλλες καλύφθηκαν από ξύλινες κατασκευές που εξυπηρετούν λουομένους και παρακείμενες επιχειρήσεις.
Δεν είναι γνωστό εάν οι συγκεκριμένες κατασκευές διαθέτουν τις απαιτούμενες άδειες ούτε εάν ελέγχθηκε η συμβατότητά τους με τη λειτουργία των αγωγών.
Το βασικό ερώτημα δεν χρειάζεται ιδιαίτερη τεχνική ορολογία:
Πώς μπορεί να αποχετεύει ελεύθερα ένας αγωγός όταν η έξοδός του είναι θαμμένη ή καλυμμένη;
Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο προβληματική από την αναφορά ότι, πριν από τον χειμώνα, συνεργεία σκάβουν την παραλία για να αποκαλύψουν ξανά τις απολήξεις, ορισμένες από τις οποίες φέρονται να είναι ήδη σπασμένες.
Αν αυτό επιβεβαιωθεί, δεν πρόκειται για κανονική συντήρηση ενός λειτουργικού συστήματος.
Πρόκειται για μια επαναλαμβανόμενη προσπάθεια να ανοίξει προσωρινά η έξοδος ενός έργου που σχεδιάστηκε να λειτουργεί μόνιμα.
Και η ειρωνεία είναι προφανής: η μεγάλη πλημμύρα συνέβη μέσα στον Αύγουστο.
Η προστασία από τα πλημμυρικά φαινόμενα δεν μπορεί να αρχίζει λίγο πριν από τον χειμώνα, σαν να κλείνουμε μια εποχική εκκρεμότητα.
Όταν ο νοτιάς γυρίζει το νερό προς τη στεριά
Η σοβαρότερη καταγγελία αφορά την ανάστροφη ροή.
Όταν πνέει δυνατός άνεμος από τη θάλασσα προς τη στεριά, το νερό φέρεται να πιέζει τις απολήξεις και να επιστρέφει μέσω των αγωγών στα φρεάτια και στον δρόμο.
Αν το φαινόμενο πράγματι συμβαίνει, πρέπει να εξεταστεί εάν η μελέτη έλαβε υπόψη τη στάθμη της θάλασσας, τον κυματισμό, τους ισχυρούς νοτιάδες και την ανάγκη προστασίας από ανάστροφη ροή.
Παράλληλα, ο καταγγέλλων αμφισβητεί την επάρκεια της διατομής των σωλήνων, περιγράφοντας παραστατικά ότι είναι σαν να επιχειρεί κανείς να αδειάσει «μια κατσαρόλα από καλαμάκι».
Η τεχνική επάρκεια δεν κρίνεται ασφαλώς με παρομοιώσεις, αλλά με υδραυλικούς υπολογισμούς.
Αυτούς ακριβώς πρέπει να παρουσιάσει ο Δήμος: για ποια ένταση βροχόπτωσης σχεδιάστηκε το δίκτυο, ποια παροχή μπορεί να δεχθεί και πώς λειτουργεί όταν η στάθμη στη θάλασσα ανεβαίνει.
Φρεάτια που δεν βρίσκουν τα νερά
Υπάρχει και ένα ακόμη πρακτικό ζήτημα.
Σύμφωνα με την καταγγελία, οι κλίσεις των δρόμων οδηγούν τα όμβρια σε χαμηλότερα σημεία μακριά από τα φρεάτια.
Έτσι, σε ισχυρή βροχόπτωση το νερό λιμνάζει εκεί όπου δεν υπάρχει δυνατότητα συλλογής του, ενώ οι σχάρες παραμένουν σε σημεία από τα οποία το νερό δεν περνά.
Με απλά λόγια, ακόμη και ένας καθαρός και επαρκής αγωγός είναι άχρηστος εάν το νερό δεν φτάνει ποτέ στην είσοδό του.
Ο κάτοικος αναφέρει επίσης μόνιμη παρουσία νερού στον πυθμένα των φρεατίων.
Εκτός από ένδειξη πιθανής δυσλειτουργίας ή ανεπαρκούς αποστράγγισης, το στάσιμο νερό δημιουργεί εύλογη ανησυχία για εστίες αναπαραγωγής κουνουπιών.
Η μελέτη, η παραλαβή και ο έλεγχος
Ο Δήμος Χαλκιδέων οφείλει να απαντήσει συγκεκριμένα:
- Ποια ακριβώς μελέτη εφαρμόστηκε για τα φρεάτια και τους αγωγούς ομβρίων στο Λευκαντί;
- Ποια ήταν η προβλεπόμενη παροχετευτικότητα των σωληνώσεων και με ποια δεδομένα βροχόπτωσης υπολογίστηκε;
- Υπήρχε πρόβλεψη για κυματισμό και ανάστροφη ροή με ισχυρό νοτιά;
- Πού βρίσκονται οι ακριβείς απολήξεις και γιατί ορισμένες καλύπτονται από άμμο ή άλλες κατασκευές;
- Υπάρχουν σχέδια «όπως κατασκευάστηκε» και πρωτόκολλα καλής εκτέλεσης και παραλαβής;
- Έγινε μετά την ολοκλήρωση δοκιμή πραγματικής λειτουργίας του δικτύου;
- Ποιος φορέας έχει σήμερα την ευθύνη καθαρισμού, συντήρησης και άμεσης αποκατάστασης των σπασμένων αγωγών;
Δεν αρκεί να πληρώνεται ένα δημόσιο έργο και να ασφαλτοστρώνεται ένας δρόμος.
Το έργο πρέπει να λειτουργεί όταν έρθει η στιγμή για την οποία κατασκευάστηκε.
Στο Λευκαντί, πέντε χρόνια μετά τις παρεμβάσεις, η καταγγελία θέτει ένα απολύτως μετρήσιμο ζήτημα:
Απομακρύνει το δίκτυο τα όμβρια ή τα επιστρέφει στον δρόμο;
Μια τεχνική αυτοψία, με δημοσιοποίηση της μελέτης και των αποτελεσμάτων, μπορεί να δώσει την απάντηση.
Μέχρι τότε, παραμένει η εικόνα ενός έργου που υποτίθεται ότι θα προστάτευε την περιοχή από το νερό, αλλά καταλήγει κάθε χρόνο να χρειάζεται εκσκαφή στην παραλία για να θυμηθεί πού βρίσκεται η έξοδός του.