Δευτέρα πρωί, 9 Μαρτίου 2026, και από το κατάστημα των ΕΛΤΑ Νέας Αρτάκης φορτώνονται έπιπλα, ηλεκτρονικοί υπολογιστές και μηχανήματα με προορισμό τα Ψαχνά. Χωρίς ουσιαστική ενημέρωση στους πολίτες, χωρίς πολιτική κινητοποίηση, χωρίς ίχνος σεβασμού σε μια πόλη που αριθμεί περίπου 12.000 κατοίκους.
Η Νέα Αρτάκη δεν χάνει απλώς ένα ταχυδρομικό κατάστημα. Χάνει την τελευταία βασική δημόσια υπηρεσία που εξυπηρετούσε καθημερινές ανάγκες: γκισέ, συστημένα, αλληλογραφία, δέματα, τραπεζικές συναλλαγές, εξυπηρέτηση ανθρώπων που δεν ζουν ψηφιακά και δεν μπορούν να μετατρέψουν την επιβίωσή τους σε εφαρμογή κινητού.
Μια πόλη σε αναγκαστική μετακίνηση
Από εδώ και πέρα, οι κάτοικοι της Αρτάκης θα πρέπει να πηγαίνουν στα Ψαχνά για να παραλαμβάνουν αλληλογραφία και συστημένα. Για τα ΕΛΤΑ Courier θα απευθύνονται σε ταχυδρομικό πρακτορείο. Για τραπεζικές συναλλαγές και άλλες ανάγκες, θα κατευθύνονται προς Χαλκίδα.
Αυτό σημαίνει ένα απλό αλλά σκληρό πράγμα:
μια αυτόνομη πόλη υποβαθμίζεται σε εξαρτημένο διοικητικό παράρτημα.
Χαμένος χρόνος.
Επιπλέον κόστος.
Ταλαιπωρία για ηλικιωμένους, εργαζόμενους, επαγγελματίες, ανθρώπους χωρίς πρόσβαση ή ευχέρεια στις ηλεκτρονικές συναλλαγές.
Σιωπή, αδιαφορία, πολιτική εξαφάνιση
Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο το κλείσιμο. Είναι ο τρόπος.
Χωρίς ανακοίνωση.
Χωρίς θεσμική αντίδραση.
Χωρίς έκτακτο δημοτικό συμβούλιο.
Χωρίς οργανωμένη πίεση.
Χωρίς δημόσια υπεράσπιση μιας πόλης που βλέπει τις υπηρεσίες της να αποψιλώνονται.
Ο Δήμος Χαλκιδέων απών.
Οι κυβερνητικοί βουλευτές της Εύβοιας άφαντοι.
Οι κατά τόπους αρμόδιοι σιωπηλοί, λες και η υπόθεση αφορά κάποιον άλλον τόπο, κάποια άλλη κοινωνία, κάποιους άλλους ανθρώπους.
Όταν η κοινωνία χάνει υπηρεσίες και η εξουσία χάνει τη φωνή της, αυτό δεν λέγεται διοίκηση. Λέγεται εγκατάλειψη.
Δεν είναι απλή υποβάθμιση, είναι πολιτική προσβολή
Η Νέα Αρτάκη είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Εύβοιας μετά τη Χαλκίδα. Κι όμως αντιμετωπίζεται σαν μια ασήμαντη γειτονιά που μπορεί να μείνει χωρίς βασική εξυπηρέτηση, χωρίς δημόσια παρουσία, χωρίς λειτουργικό πυρήνα.
Αυτό δεν είναι “αναδιοργάνωση”.
Δεν είναι “εξορθολογισμός”.
Δεν είναι “τεχνική μεταφορά αρμοδιοτήτων”.
Είναι η ωμή παραδοχή ότι για ορισμένους η περιφέρεια υπάρχει μόνο όταν ψηφίζει, χειροκροτεί και γεμίζει εκδηλώσεις. Όταν όμως έρθει η ώρα της υπεράσπισης της καθημερινότητας, οι υποσχέσεις φορτώνονται κι αυτές στο ίδιο φορτηγό με τα γραφεία και τους υπολογιστές.
Έκαναν τη Νέα Αρτάκη να ψάχνει στα Ψαχνά τα γράμματά της, στη Χαλκίδα την τράπεζά της και στην υπομονή της την αξιοπρέπειά της.
Κι αν αυτό δεν είναι σχέδιο απαξίωσης, τότε είναι μνημείο ανικανότητας με υπογραφή ολόκληρου του τοπικού πολιτικού συστήματος.