Ένα κείμενο-γροθιά για τα παιδιά που νομίζουν ότι είναι άτρωτα. Για τα “παπιά”, τις κόντρες, το «δε μασάω» — και για τη στιγμή που όλα τελειώνουν.
Θέλω να σε ταρακουνήσω. Όχι για να σε προσβάλω — για να σε κρατήσω ζωντανό. Εσένα που φοράς το κράνος σαν μπρατσέτα. Εσένα που μπερδεύεις τη βία με δύναμη. Εσένα που νομίζεις ότι «το ’χεις».
1) Έλα. Πάμε μια βόλτα
Ο δρόμος ανηφορικός. Νεκρική ησυχία. Γύρω άνθρωποι μαυροντυμένοι, κάθε ηλικίας, με κόκκινα μάτια.
Προχώρα. Μη μασάς. Εσύ δεν πιάνεις «διακόσια» για πλάκα;
Ο ήλιος ψηλά καίει την πλάτη σου… Να την. Η εκκλησιά.
2) Μπες μέσα. Κοίτα.
Ο κόσμος πήχτρα. Και δεν ακούγεται ανάσα.
Τρομακτικό, ε;
Μπες. Πάμε να δούμε τον νεκρό.
Έχεις πάει ποτέ σε κηδεία εικοσάχρονου;
Βγάλε τον θόρυβο από το κεφάλι σου και κοίτα.
Δεν βλέπεις καθαρά; Τα μάτια τρέχουν, τσούζουν; Εκεί σε θέλω: σιωπή και αλήθεια.
Έχεις δει παλικάρια — ψηλά σαν λεύκες — να κλαίνε ανεξέλεγκτα σαν μωρά;
Έχεις δει πατέρα να χτυπάει το φέρετρο και να ουρλιάζει:
«Σήκω, γιε μου, να φύγουμε…»;
Έχεις δει μάνα καθισμένη, “νεκρή”, να αναπνέει;
3) Αυτό είναι το έργο που δεν τελειώνει
Θα δεις τον πατέρα να θέλει να σπάσει το φέρετρο απ’ τον πόνο.
Θα δεις τη μάνα να λιποθυμά και να τη συνεφέρουν για να συνεχίσει τον Γολγοθά της.
Θα ακούσεις κραυγές από αρχαία τραγωδία να σου ξεσκίζουν την ψυχή.
Και τότε θα καταλάβεις για πάντα τι θα πει «μαγκιά».
4) Μαγκιά δεν είναι αυτά που νομίζεις
Μαγκιά δεν είναι τα ποτά.
Δεν είναι οι κόντρες.
Δεν είναι το τέρμα κοντέρ.
Δεν είναι οι γκόμενες.
Δεν είναι να δέρνεις. Δεν είναι να τρομάζεις.
Μαγκιά, αγορίνα μου, είναι να σου ξεσκίζουν την ψυχή — να σε σκοτώσουν — και εσύ να πρέπει να ζήσεις.
Να ζήσεις γιατί υπάρχει κι άλλο παιδί που σε περιμένει.
Να σταθείς βράχος.
Από ’δω και πέρα: σεβασμός.
Ξύπνα και ζήσε.
Ξύπνα.
Σημείωση / Απόδοση: Το κείμενο που δημοσιοποιείται δεν είναι δικό μας. Είναι της Ειρήνη Λαγουτατζή.