Όταν ένας Οργανισμός Λιμένων μένει ακέφαλος, δεν “καθυστερεί” απλώς. Παραλύει.
Και στην Εύβοια η εικόνα εδώ και 3 μήνες είναι αυτή: ακυβέρνητο καράβι. Χωρίς νέα διοίκηση να αναλάβει, χωρίς καθαρή ευθύνη στα τρέχοντα, με τα προβλήματα να σπρώχνονται «για αύριο» — μέχρι να σκάσουν.
Δεν είναι “διαχειριστική λεπτομέρεια”. Είναι θεσμική εγκατάλειψη.
Οι λιμενικές υποδομές δεν περιμένουν.
Τα πορθμεία δεν χωράνε “όποτε βρεθεί χρόνος”.
Οι ζημιές δεν αυτο-επισκευάζονται.
Και οι μελέτες που είναι στο τελικό στάδιο δεν ωριμάζουν μόνες τους.
Όταν δεν υπάρχει διοίκηση να αποφασίζει, να υπογράφει, να πιέζει, να τρέχει χρηματοδοτήσεις και προτεραιότητες, τότε ο Οργανισμός λειτουργεί με “αυτόματο πιλότο”. Και αυτός ο πιλότος — ειδικά σε λιμάνια — οδηγεί μαθηματικά σε ατυχήματα, κόστη και απώλεια εσόδων.
Τα “ανοιχτά μέτωπα” που αφήνονται να σαπίζουν
Η πραγματικότητα που περιγράφεται είναι συγκεκριμένη — και βαριά:
- Ελλιμενισμοί σκαφών: θέσεις, κανόνες, έλεγχος, έσοδα, γκρίνιες, συγκρούσεις.
- Ωρίμανση μελετών (τελικό στάδιο): έτοιμες για το τελευταίο βήμα, αλλά χωρίς “χέρι” να τις περάσει τη γραμμή.
- Ζημιές σε λιμενικές εγκαταστάσεις: επισκευές “άμεσα”, γιατί μετά έρχεται το μεγαλύτερο κόστος — και η ευθύνη.
- Χερσαίες Ζώνες Λιμένα σε όλη την Εύβοια: εκκρεμότητες, χρήσεις, τάξη, παρεμβάσεις που ζητούν λύση.
- Μελέτες επέκτασης πορθμείων: οι χώροι στενάζουν. Το πρόβλημα είναι ήδη “στο δρόμο” και γίνεται καθημερινότητα.
Η “βόμβα” της στέγασης: Ο Οργανισμός σε καθεστώς έξωσης
Το πιο σοβαρό — και πιο εξευτελιστικό θεσμικά — είναι το ζήτημα στέγασης:
Ο Οργανισμός βρίσκεται σε καθεστώς έξωσης, επειδή η προηγούμενη διοίκηση δεν διεκδίκησε και δεν αγόρασε το κτίριο που στεγαζόταν επί χρόνια, όταν αυτό βγήκε σε πλειστηριασμό.
Και εδώ η ιστορία γίνεται κωμικοτραγική:
Το κτίριο κατακυρώθηκε σε ιδιώτη σε τιμή μικρότερη από αυτή που είχε κοστίσει στον Οργανισμό η ανακαίνιση πριν 10 χρόνια.
Δηλαδή, όχι μόνο χάθηκε το ακίνητο, αλλά χάθηκαν και χρήματα που ήδη “έχουν πέσει” πάνω του.
Αν αυτό δεν είναι διαχειριστική αποτυχία, τότε τι είναι;
Δεν υπάρχει “κενό ευθύνης”. Υπάρχει κενό λογοδοσίας.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχουν — και είναι πολλά.
Το ερώτημα είναι άλλο:
Γιατί επί 3 μήνες δεν τοποθετείται νέα διοίκηση να αναλάβει;
Ποιος κρατά τον Οργανισμό σε αυτή την κατάσταση; Και με ποιο κόστος για τα λιμάνια της Εύβοιας;
- Ποιος υπογράφει σήμερα τα επείγοντα και με ποια εντολή;
- Ποια είναι η ημερομηνία τοποθέτησης νέας διοίκησης; Υπάρχει ή όχι;
- Ποιες μελέτες είναι “στο τελικό στάδιο” και γιατί δεν προχωρούν;
- Ποιες ζημιές σε λιμενικές εγκαταστάσεις έχουν καταγραφεί και ποιο είναι το άμεσο σχέδιο αποκατάστασης;
- Τι γίνεται με τις Χερσαίες Ζώνες Λιμένα: ποια ζητήματα είναι ανοιχτά ανά περιοχή και ποιος τα τρέχει;
- Για τη στέγαση: ποιο είναι το σχέδιο; μίσθωση; μεταστέγαση; κόστος; χρονοδιάγραμμα;
- Για το κτίριο που χάθηκε: ποιος εισηγήθηκε να μη διεκδικηθεί/αγοραστεί και με ποια τεκμηρίωση;
Τα λιμάνια δεν είναι “γραφειοκρατία”. Είναι ασφάλεια, οικονομία, τουρισμός, πορθμεία, καθημερινότητα.
Και ένας Οργανισμός Λιμένων δεν μπορεί να λειτουργεί ως “ακυβέρνητο καράβι” επειδή κάποιοι δεν μπορούν — ή δεν θέλουν — να βάλουν διοίκηση.
Η Εύβοια δεν έχει την πολυτέλεια να πληρώνει άλλο την ανικανότητα και την αδιαφορία.
Ή αναλαμβάνει κάποιος τώρα — ή θα γίνει το “έγκλημα” κανονικότητα.