Ενώ το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ εξελίσσεται σε μια ακόμη υπόθεση διασπάθισης ευρωπαϊκών κονδυλίων με πολιτική ομπρέλα, η κυβέρνηση παριστάνει ότι «τρέχει μεταρρυθμίσεις».
Στην πραγματικότητα, τρέχει λογαριασμούς.
Την ώρα που γαλάζια δίκτυα, φίλοι και «επενδυτές» γύρω από τον Μάκης Βορίδης περνούν σαν ακρίδες από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, έρχεται η είδηση που συμπληρώνει το παζλ:
ανακαίνιση φοιτητικών εστιών με κόστος 89.209 ευρώ ανά δωμάτιο.
Όχι κατασκευή.
Όχι επέκταση.
Ανακαίνιση.
Για δωμάτια 3×3. Για χώρους που δεν φτάνουν ούτε για αξιοπρεπή διαβίωση, αλλά κοστολογούνται σαν πολυτελή διαμερίσματα βορείων προαστίων.
Η αρμόδια υπουργός Σοφία Ζαχαράκη εμφανίζεται να το παρουσιάζει ως «επένδυση στη φοιτητική μέριμνα».
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για επένδυση στην ίδια παλιά συνταγή:
υπερκοστολόγηση, απευθείας αναθέσεις, φίλοι των φίλων, έργα βιτρίνας.
Σε μια χώρα όπου οι φοιτητές:
- πληρώνουν ενοίκια που ξεπερνούν τον κατώτατο μισθό,
- ζουν σε υπόγεια και πατάρια,
- εγκαταλείπουν σπουδές γιατί δεν αντέχουν το κόστος,
το κράτος ξοδεύει 89.209 ευρώ για να «φρεσκάρει» ένα κουτί.
Και κάπου εδώ, παύει να υπάρχει η αφέλεια της απορίας.
Γιατί όλοι θυμούνται τα Πόθεν Έσχες.
Τους βουλευτές της ΝΔ με 10, 12 και 15 ακίνητα.
Τα χαρτοφυλάκια real estate που χτίστηκαν με μισθούς 4.000–5.000 ευρώ.
Δεν είναι αποτυχία.
Είναι μοντέλο διακυβέρνησης.
Όταν ο ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργεί σαν κομματικό ταμείο,
όταν οι φοιτητικές εστίες κοστολογούνται σαν επενδυτικά projects,
όταν τα δημόσια χρήματα αντιμετωπίζονται ως λάφυρο,
τότε δεν έχουμε απλώς σκάνδαλα.
Έχουμε καθεστώς.
Και το ερώτημα δεν είναι «αν είναι πολλά τα 89.209 ευρώ»
Το ερώτημα είναι άλλο — και είναι αμείλικτο:
Ποιοι τα μοιράζουν;
Ποιοι τα εισπράττουν;
Και ποιοι καλούνται κάθε φορά να “σφίξουν το ζωνάρι”;
Γιατί σε αυτή τη χώρα:
- οι φοιτητές πληρώνουν,
- οι αγρότες ελέγχονται,
- και οι κολλητοί κυβερνούν.
Και όσο αυτό δεν ανατρέπεται,
κανένα ποσό δεν είναι λάθος. Είναι απλώς το μερίδιο.