Υπάρχει μια γραμμή που δεν πρέπει να περνιέται ποτέ:
η γραμμή όπου η ενημέρωση αντιμετωπίζεται σαν ενοχή.
Όπου η πρόληψη βαφτίζεται «διασπορά».
Όπου ο αγρότης που σηκώνει κεφάλι μπαίνει στο κάδρο όχι ως σύμμαχος, αλλά ως ύποπτος.
Κι όμως, αυτό ακριβώς περιγράφουν αναρτήσεις και δημοσιεύματα για την υπόθεση του Θωμά Μόσχου: κτηνοτρόφου/παραγωγού από την Πολυκάρπη Καστοριάς, με καθετοποιημένη βιολογική μονάδα («Φάρμα Μόσχου») και δημόσια παρουσία, ο οποίος φέρεται να καλείται σε απολογία με κατηγορία ότι “συμβάλλει στη διασπορά” της ευλογιάς των αιγοπροβάτων, εξαιτίας κινήσεων και δημόσιων τοποθετήσεων.
Το ίδιο υλικό τον παρουσιάζει ως άνθρωπο που έχει μιλήσει υπέρ του εμβολιασμού και έχει παραθέσει απόψεις/θέσεις επιστημόνων, στο πλαίσιο ενημέρωσης για μέτρα πρόληψης.
(Βίντεο/ανάρτηση που ανακυκλώνεται δημόσια: Facebook reel που δημοσιεύτηκε στις 15 Δεκέμβρη στη σελίδα «Ημαθιώτικη Γη».)
Αν ισχύει όπως περιγράφεται, δεν μιλάμε για “παρεξήγηση”.
Μιλάμε για θεσμική ανωμαλία.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Μόσχος. Είναι το μήνυμα.
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι ένα όνομα.
Είναι το σήμα προς όλους τους παραγωγούς:
- “Μην μιλάς.”
- “Μην εκθέτεις αδράνειες.”
- “Μην παραθέτεις επιστημονικές γνώμες.”
- “Μην ζητάς πρόληψη.”
Γιατί μπορεί να βρεθείς να απολογείσαι όχι για πράξη, αλλά για… λόγο.
Κι όταν ο πρωτογενής τομέας μπαίνει σε καθεστώς φόβου, το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο:
σιωπή, διάλυση, εγκατάλειψη.
Εμβολιασμός: άλλο η επιστήμη, άλλο η άδεια, άλλο το “θόλωμα”
Εδώ υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη διάκριση που δεν σηκώνει συνθήματα:
Άλλο πράγμα είναι να λες “χρειαζόμαστε εμβολιασμό” ως πολιτική/επιστημονική θέση.
Κι άλλο πράγμα είναι (αν συνέβη) να προωθείς συγκεκριμένες, μη εγκεκριμένες πρακτικές.
Αν το κράτος θέλει να σταθεί σοβαρά, οφείλει να μιλήσει καθαρά:
Τι ακριβώς αποδίδεται στον Μόσχο;
- Ότι μίλησε δημόσια υπέρ του εμβολιασμού γενικά;
- Ότι ανάρτησε/παρέθεσε απόψεις ειδικών;
- Ή ότι υπήρξε ισχυρισμός για προτροπή σε πρακτική που δεν εντάσσεται σε επίσημο σχέδιο και πλαίσιο;
Γιατί αν μπαίνουν όλα στο ίδιο σακί, τότε δεν έχουμε προστασία δημόσιας υγείας ζώων.
Έχουμε ποινικοποίηση δημόσιου λόγου.
Κρίση ευλογιάς χωρίς διαφάνεια καταλήγει πάντα το ίδιο
Η ευλογιά αιγοπροβάτων δεν είναι «διαχειρίσιμη λεπτομέρεια».
Είναι καταστροφή: κοπάδια, εισόδημα, τυροκομεία, αλυσίδα παραγωγής, εξαγωγές, επιβίωση.
Σε τέτοια κρίση, μια σοβαρή πολιτεία κάνει τρία πράγματα:
- Ενημέρωση με ενιαία γραμμή και καθαρά πρωτόκολλα.
- Θωράκιση παραγωγών (βιοασφάλεια, τεχνική στήριξη, δίκαιες αποζημιώσεις).
- Εμπιστοσύνη σε όσους μιλούν τεκμηριωμένα και δεν κρύβονται.
Αντί γι’ αυτά, τι φαίνεται να κυκλοφορεί;
Η εικόνα ενός κράτους που, όταν δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, κυνηγά τον αγγελιοφόρο.
Τα ερωτήματα που απαιτούν επίσημη απάντηση (όχι κουτσομπολιό)
Αν οι αρμόδιοι δεν θέλουν αυτή η υπόθεση να γίνει σύμβολο αυθαιρεσίας, οφείλουν να απαντήσουν καθαρά:
- Ποια αρχή καλεί τον Θωμά Μόσχο και με ποια ακριβώς διαδικασία;
- Ποιο είναι το αντικείμενο: λόγος/αναρτήσεις/προτροπές ή συγκεκριμένες πράξεις;
- Υπάρχει ισχυρισμός για παράνομη πρακτική ή μιλάμε για “ποινικοποίηση άποψης”;
- Με ποια κριτήρια κρίθηκε ότι η δημόσια τοποθέτηση ισοδυναμεί με “συμβολή στη διασπορά”;
- Θα παρουσιαστούν τα ουσιώδη στοιχεία ώστε να τελειώνει η λάσπη και η θολούρα;
Χωρίς αυτά, το κενό το γεμίζει το χειρότερο:
η αίσθηση ότι δεν πρόκειται για υγειονομική διαχείριση, αλλά για παραδειγματισμό.
Και τώρα, το “σφυρί”
Σήμερα είναι ο Μόσχος. Αύριο ποιος; Όποιος δεν χωρά στο αφήγημα, θα μπαίνει στο κάδρο της «ευθύνης». Έτσι δεν προστατεύεις την κτηνοτροφία. Τη διαλύεις. Και μετά θα ρωτάτε γιατί έμειναν άδεια τα μαντριά, γιατί χάθηκαν μονάδες, γιατί σίγησαν οι φωνές και γιατί η ύπαιθρος δεν πιστεύει κανέναν.