Ο πρώην πρωθυπουργός φέρεται να περνά από τις σκέψεις στις αποφάσεις – Το τελεσίγραφο για τις έδρες, οι διεργασίες στο παρασκήνιο και ο φόβος μιας δεξιάς ρωγμής που μπορεί να γίνει πολιτικό ρήγμα
Η συζήτηση για νέο κόμμα του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι πια ψίθυρος στα πολιτικά γραφεία. Έχει γίνει ανοιχτή πληγή για τη Νέα Δημοκρατία. Και όσο το Μαξίμου προσπαθεί να τη μικρύνει, τόσο αυτή μεγαλώνει.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο πρώην πρωθυπουργός φέρεται να έχει ήδη προχωρήσει σε σοβαρή οργανωτική προετοιμασία: όνομα φορέα, ιδρυτικό πυρήνα, πρόσωπα και πολιτικό πλαίσιο. Το Dnews έχει γράψει ότι το όνομα και οι υπογραφές των ιδρυτικών μελών είναι ήδη έτοιμα, ενώ υπάρχει και σχεδιασμός για υποψήφιους βουλευτές.
Το μήνυμα είναι απλό και βαρύ: ο Σαμαράς δεν απειλεί απλώς με πολιτική διαφοροποίηση. Ετοιμάζει, εφόσον επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες, πολιτικό αντίπαλο μέσα στον ίδιο ιδεολογικό χώρο από τον οποίο η Νέα Δημοκρατία αντλούσε επί δεκαετίες την κυριαρχία της.
Το τελεσίγραφο των εδρών
Το πιο αιχμηρό σημείο του σχεδιασμού δεν είναι μόνο η ίδρυση ενός νέου δεξιού φορέα. Είναι ο όρος που φέρεται να βάζει ο Αντώνης Σαμαράς σε εν ενεργεία βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας: όποιος θέλει να τον ακολουθήσει, να παραιτηθεί πρώτα από την έδρα του.
Πολιτικά, αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι βόμβα.
Γιατί ο Σαμαράς με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να αφαιρέσει από το Μαξίμου το βασικό επιχείρημα περί «αποστασίας» ή κοινοβουλευτικής αποσταθεροποίησης. Δεν θέλει, σύμφωνα με τα ίδια ρεπορτάζ, να εμφανιστεί ως εκείνος που ρίχνει την κυβέρνηση από μέσα. Θέλει να εμφανιστεί ως εκείνος που καλεί τους διαφωνούντες να πληρώσουν προσωπικό πολιτικό κόστος. Το Dnews έχει μεταδώσει ότι για να ενταχθεί «γαλάζιος» βουλευτής στο νέο κόμμα θα πρέπει είτε να παραιτηθεί από το αξίωμα είτε να περιμένει τη λήξη της κοινοβουλευτικής του θητείας.
Με άλλα λόγια: όχι μεταγραφή με κρατική καρέκλα. Όχι δεξιά ανταρσία με βουλευτική ασφάλεια. Όποιος θέλει ρήξη, να την υπογράψει.
Ο πραγματικός φόβος της ΝΔ
Το πρόβλημα για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι μόνο αν ο Σαμαράς θα κάνει κόμμα. Το πρόβλημα είναι ότι η ίδια η συζήτηση αποδεικνύει πως υπάρχει πολιτικό κενό στα δεξιά της.
Και αυτό το κενό δεν το δημιούργησε ο Σαμαράς μόνος του. Το δημιούργησε η μετάλλαξη της ΝΔ σε έναν μηχανισμό εξουσίας χωρίς σαφή ιδεολογική ταυτότητα, χωρίς πραγματική εσωκομματική ζωή, χωρίς ανοχή στη διαφωνία και με διαρκή προσαρμογή στις ανάγκες του επιτελικού κράτους.
Ακόμη και ο Στέλιος Πέτσας αναγνώρισε δημόσια ότι ένα κόμμα Σαμαρά στα δεξιά της ΝΔ θα μπορούσε να δημιουργήσει μεγαλύτερο πρόβλημα στο κυβερνών κόμμα από άλλα νέα σχήματα, ακριβώς επειδή θα είχε καθαρότερο δεξιό πολιτικό στίγμα.
Αυτό είναι το σημείο που πονάει το Μαξίμου. Διότι μια τέτοια κίνηση δεν θα απευθυνθεί γενικώς σε «αγανακτισμένους». Θα απευθυνθεί σε συγκεκριμένο ακροατήριο: σε παραδοσιακούς δεξιούς, σε καραμανλικούς που δυσφορούν, σε σαμαρικούς που δεν συγχώρεσαν ποτέ τη διαγραφή, σε ψηφοφόρους που θεωρούν ότι η ΝΔ έγινε περισσότερο σύστημα παρά παράταξη.
Τα πρόσωπα της επόμενης μέρας
Τα ονόματα που φέρονται να συζητούνται δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ως απλή παραπολιτική κουζίνα. Αν υπάρξουν παραιτήσεις ή προσχωρήσεις, το πολιτικό μήνυμα θα είναι πολύ ισχυρότερο από τα ίδια τα πρόσωπα.
Ο Σαμαράς, σύμφωνα με τις πληροφορίες που κυκλοφορούν, δεν αναζητά μόνο πρώην βουλευτές ή κομματικά στελέχη. Αναζητά ανθρώπους από την αυτοδιοίκηση, την αγορά, την κοινωνία των πολιτών, δηλαδή πρόσωπα με τοπική επιρροή, επαγγελματική αναφορά και δυνατότητα να δώσουν στο εγχείρημα εικόνα κανονικού πολιτικού φορέα και όχι προσωπικού κόμματος διαμαρτυρίας.
Αυτό είναι το κρίσιμο. Το νέο σχήμα, αν τελικά προχωρήσει, δεν θα θέλει να εμφανιστεί ως νοσταλγικό καταφύγιο παλιών στελεχών. Θα θέλει να εμφανιστεί ως δεξιά απάντηση στη Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η δεξιά ρωγμή γίνεται στρατηγικό πρόβλημα
Το Μαξίμου έχει μπροστά του έναν δύσκολο πολιτικό γρίφο. Αν υποτιμήσει τον Σαμαρά, κινδυνεύει να δει ένα κομμάτι της βάσης να μετακινείται σιωπηλά. Αν τον χτυπήσει ευθέως, τον μετατρέπει σε κεντρικό αντίπαλο. Αν επιχειρήσει προσκλητήριο επιστροφής, παραδέχεται ότι υπάρχει πραγματικό πρόβλημα στα δεξιά.
Και εδώ βρίσκεται το αδιέξοδο.
Η Νέα Δημοκρατία κυβέρνησε με την εικόνα της παντοδυναμίας. Τώρα όμως βλέπει να ανοίγουν ταυτόχρονα πολλά μέτωπα: κοινωνική κόπωση, θεσμική φθορά, εσωκομματική δυσφορία, δεξιά αποξένωση, δημοσκοπική πίεση. Ένα κόμμα Σαμαρά δεν θα είναι απλώς ένα ακόμη κόμμα. Θα είναι πολιτικό δημοψήφισμα μέσα στην ίδια την παράταξη.
Ο Αντώνης Σαμαράς ξέρει πολύ καλά τη Νέα Δημοκρατία. Την υπηρέτησε, την κυβέρνησε, τη σημάδεψε και τελικά συγκρούστηκε μαζί της.
Αν τώρα επιστρέψει ως αρχηγός νέου δεξιού φορέα, δεν θα επιστρέψει ως επισκέπτης. Θα επιστρέψει ως εσωτερικός αντίπαλος του μητσοτακικού μοντέλου.
Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν ο Σαμαράς χωράει στη Νέα Δημοκρατία.
Το ερώτημα θα είναι αν η Νέα Δημοκρατία χωράει πια ολόκληρη μέσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη.