Σκύρος, 25 Αυγούστου. Τέσσερις άνθρωποι με καρδιακά επεισόδια μέσα σε μία νύχτα.
Το ιατρείο κλειστό.
Το ΕΚΑΒ απαντά: «Βάλτε τον σε ταχύπλοο με 7 μποφόρ».
Στην Κύμη, ο φάρος σβηστός.
Στο νοσοκομείο, κανένας καρδιολόγος.
Αυτή η αλληλουχία δεν είναι ατυχία. Είναι ΣΥΣΤΗΜΑ. Ένα σύστημα που σκοτώνει με την απουσία του.
Και δεν είναι μόνο η Σκύρος.
Στην Εύβοια, 76χρονος ξεψυχά χωρίς ασθενοφόρο.
Στην Ιστιαία, ο δήμαρχος μεταφέρει ασθενή με ΙΧ.
Στην Κω, γυναίκα χάνεται στην καρότσα ενός αγροτικού.
Στην Αίγινα, 79χρονη καταρρέει στην παραλία χωρίς βοήθεια.
Στη Λέσβο, 78χρονη περιμένει και πεθαίνει.
Στη Νέα Μάκρη, 19χρονη έγκυος φεύγει πριν προλάβει το ΕΚΑΒ.
Κάθε μία από αυτές τις ιστορίες είναι μια κραυγή: το κράτος δεν είναι εκεί.
Δεν υπάρχει υγεία. Υπάρχει μόνο εγκατάλειψη.
Κι όμως, ο πρωθυπουργός επιμένει να μας δείχνει πίνακες:
«93% βρήκαν γιατρό»
«88% ευγένεια»
«66% εξυπηρετήθηκαν σε 4 ώρες»
Αλλά στη Σκύρο, το ποσοστό ήταν 100% ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ.
Τα στατιστικά δεν σώζουν ζωές. Οι αριθμοί δεν ανεβάζουν παλμούς. Το έμφραγμα δεν περιμένει τα PowerPoint.
Αρκετά. Ως πολίτες, δεν ζητάμε πολυτέλειες. Ζητάμε τα αυτονόητα:
Κέντρα Υγείας και Περιφερειακά Ιατρεία με 24ωρη κάλυψη κρίσιμων ειδικοτήτων.
Διπλάσια ασθενοφόρα με μόνιμα πληρώματα.
Νοσηλευτές σε αριθμούς που να καλύπτουν ανάγκες, όχι στατιστικές.
Κίνητρα ώστε γιατροί και διασώστες να υπηρετούν και στα «δύσκολα» νησιά και βουνά.
Τηλεϊατρική και διασύνδεση με ειδικούς σε πραγματικό χρόνο.
Διαφάνεια: online ενημέρωση για διαθέσιμα ασθενοφόρα και χρόνο άφιξης.
Χρηματοδότηση της υγείας πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Δεν θέλουμε συγγνώμες, συλλυπητήρια ή αριθμούς. Θέλουμε να ξέρουμε ότι αν πάθουμε έμφραγμα, θα έρθει ασθενοφόρο. Ότι αν πάθουμε ατύχημα, θα υπάρχει γιατρός.
Το ΕΣΥ δεν είναι αριθμοί. Είναι άνθρωποι. Και σήμερα αυτοί οι άνθρωποι πεθαίνουν αβοήθητοι στην καρότσα.
Η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Και η αλλαγή δεν μπορεί να περιμένει.