Η Ελλάδα των τροχαίων δυστυχημάτων, των σκοτωμένων στην άσφαλτο, των επικίνδυνων δρόμων, των σβησμένων διαβάσεων και των χαλασμένων φαναριών αποφάσισε να γίνει… ψηφιακή.
Στους δρόμους της Αττικής μπαίνουν 388 κάμερες, σε 100 κόμβους, για να καταγράφουν όσους παραβιάζουν το κόκκινο. Μαζί τους έρχεται και η περίφημη «λευκή γραμμή» στο οδόστρωμα: όποιος την περνά αφού ανάψει ο ερυθρός σηματοδότης, θα θεωρείται παραβάτης.
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να διαφωνήσει με την ανάγκη να σταματήσει η εγκληματική παραβίαση του κόκκινου. Το κόκκινο δεν είναι διακοσμητικό. Δεν είναι υπόδειξη. Δεν είναι «πρόλαβα». Είναι εντολή ζωής. Και όποιος το παραβιάζει, δεν ρισκάρει μόνο τη δική του ζωή. Ρισκάρει τη ζωή πεζών, παιδιών, ηλικιωμένων, οδηγών, διανομέων, ανθρώπων που απλώς θέλουν να φτάσουν σπίτι τους.
Όμως εδώ αρχίζει η μεγάλη υποκρισία.
Το κράτος βάζει κάμερες.
Αλλά ξέχασε να φτιάξει δρόμους.
Ξέχασε τις λακκούβες που γίνονται παγίδες. Ξέχασε τις διαβάσεις που δεν φαίνονται. Ξέχασε τα φανάρια που δεν λειτουργούν σωστά. Ξέχασε τις επικίνδυνες στροφές χωρίς σήμανση. Ξέχασε τον ανύπαρκτο φωτισμό. Ξέχασε τις λεωφόρους-καρμανιόλες. Ξέχασε την οδηγική παιδεία. Ξέχασε την πρόληψη.
Αλλά δεν ξέχασε το πρόστιμο.
Εκεί το κράτος είναι γρήγορο. Εκεί γίνεται ψηφιακό. Εκεί βρίσκει VPN, φωτογραφίες, βίντεο, gov.gr, μηνύματα και αυτόματη αποστολή κλήσεων. Εκεί λειτουργεί η μηχανή άψογα.
Μόνο που η οδική ασφάλεια δεν είναι εισπρακτικό project. Δεν είναι ακόμα ένα πεδίο για να δείξει το κράτος ότι «εκσυγχρονίζεται». Δεν είναι να στήσεις κάμερες πάνω σε ένα διαλυμένο οδικό δίκτυο και να πανηγυρίζεις ότι έλυσες το πρόβλημα.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο παραβάτης οδηγός.
Το πρόβλημα είναι και το κράτος που άφησε τους δρόμους στο έλεος. Το κράτος που θυμάται τον πολίτη όταν πρέπει να τον τιμωρήσει, αλλά τον ξεχνά όταν πρέπει να τον προστατεύσει. Το κράτος που ζητά πειθαρχία από τον οδηγό, αλλά δεν έχει πειθαρχήσει το ίδιο στις βασικές του υποχρεώσεις.
Να είναι καθαρές οι διαβάσεις.
Να λειτουργούν τα φανάρια.
Να υπάρχει φωτισμός.
Να υπάρχουν ασφαλείς δρόμοι.
Να υπάρχει Τροχαία στον δρόμο, όχι μόνο κάμερα στον στύλο.
Να υπάρχει εκπαίδευση, όχι μόνο τιμωρία.
Η «λευκή γραμμή» μπορεί να πιάνει παραβάτες. Δεν μπορεί όμως να κρύψει τη μαύρη τρύπα της κρατικής ανεπάρκειας.
Γιατί όταν ένας δρόμος είναι επικίνδυνος, όταν μια διάβαση δεν φαίνεται, όταν μια διασταύρωση είναι χάος, όταν ο φωτισμός είναι ανύπαρκτος, τότε η ευθύνη δεν είναι μόνο του οδηγού. Είναι και εκείνων που διοικούν, σχεδιάζουν, εργολαβούν, παραλαμβάνουν και μετά κάνουν πως δεν ξέρουν.
Ναι, να μπουν κάμερες.
Ναι, να πληρώνει όποιος περνά με κόκκινο.
Ναι, να τελειώσει αυτή η ασυδοσία που σκοτώνει ανθρώπους.
Αλλά να τελειώσει και η άλλη ασυδοσία: η ασυδοσία του κράτους που αφήνει τους δρόμους επικίνδυνους και μετά στήνει τεχνολογικά δίχτυα για να μαζεύει παραβάσεις.
Η οδική ασφάλεια δεν είναι μόνο να πιάνεις τον οδηγό αφού κάνει την παράβαση.
Είναι να έχεις φτιάξει τέτοιους δρόμους, τέτοια σήμανση, τέτοια παιδεία και τέτοιο σύστημα, ώστε να μη φτάνει κάθε διασταύρωση να είναι ρώσικη ρουλέτα.
Μέχρι τότε, οι κάμερες θα καταγράφουν.
Τα πρόστιμα θα φεύγουν.
Τα δελτία Τύπου θα πανηγυρίζουν.
Και η άσφαλτος θα συνεχίσει να ζητά απαντήσεις.