Ο Σαμαράς πήρε 28% κόβοντας. Ο Μητσοτάκης κινείται στο ίδιο ποσοστό μοιράζοντας. Αν αυτό βαφτίζεται επιτυχία, τότε η πολιτική ανάλυση έχει παραδοθεί στην προπαγάνδα.
Το «θαύμα» που δεν υπάρχει
Ας τελειώνουμε με το παραμύθι της πολιτικής κυριαρχίας Μητσοτάκη.
Η Νέα Δημοκρατία σήμερα κινείται, σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπήσεις, γύρω από το 28%-30%. Δηλαδή περίπου εκεί όπου βρέθηκε και ο Αντώνης Σαμαράς στο πιο βαρύ σημείο των μνημονίων.
Μόνο που υπάρχει μια τεράστια διαφορά.
Ο Σαμαράς πήρε 28% μέσα σε συνθήκες κοινωνικής κόλασης.
Με περικοπές.
Με μνημονιακή φθορά.
Με οργή.
Με απέναντί του έναν Τσίπρα που εξέφραζε το πιο επιθετικό αντιμνημονιακό κύμα.
Ο Μητσοτάκης κινείται στο ίδιο περίπου ποσοστό έχοντας μοιράσει δισεκατομμύρια. Με pass, επιδόματα, ενισχύσεις, κρατικό χρήμα, Ταμείο Ανάκαμψης, προσωρινά βοηθήματα και μια ολόκληρη μηχανή επικοινωνιακής προστασίας.
Άρα το ερώτημα είναι απλό:
Πώς γίνεται να θεωρείται επιτυχία το ίδιο ποσοστό, όταν ο ένας το πήρε κόβοντας 60 δισ. και ο άλλος το κρατά μοιράζοντας 60 δισ.;
Δεν είναι επιτυχία.
Είναι πολιτική καθίζηση που βαφτίζεται σταθερότητα.
Το πάτωμα της ΝΔ και η φθορά του Μητσοτάκη
Η Νέα Δημοκρατία έχει ένα σκληρό ιστορικό εκλογικό πάτωμα. Έναν πυρήνα που δύσκολα εγκαταλείπει το κόμμα, ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Αυτό το πάτωμα φαίνεται να είναι περίπου 28%-30%.
Εκεί ήταν ο Σαμαράς στα δύσκολα.
Εκεί είναι σήμερα ο Μητσοτάκης στα εύκολα της κρατικής διανομής.
Αυτό από μόνο του γκρεμίζει το αφήγημα της παντοδυναμίας.
Διότι άλλο να κρατάς το 28% όταν παίρνεις μέτρα που πονάνε την κοινωνία, και άλλο να κρατάς το 28% ενώ έχεις στήσει ολόκληρο μηχανισμό επιδότησης, εξαγοράς χρόνου και επικοινωνιακής διαχείρισης.
Ο Μητσοτάκης δεν κρατά την κοινωνία.
Κρατά το κατώτατο όριο της ΝΔ.
Και αυτό δεν είναι θρίαμβος. Είναι προειδοποίηση.
Το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να φοβηθεί τη σύγκρουση
Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι.
Έχει πάρει μέρος της φθοράς της κυβέρνησης. Έχει ανακτήσει επαφή με ένα τμήμα των συστημικών, μετριοπαθών και ευρωπαϊκών ψηφοφόρων. Έχει ξαναμπεί στο παιχνίδι.
Αλλά αυτό δεν αρκεί.
Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να γίνει κυβέρνηση αν παραμείνει κόμμα ευπρεπούς διαμαρτυρίας. Δεν μπορεί να περιμένει να πέσει η ΝΔ από μόνη της. Δεν μπορεί να ζητά πιστοποιητικά σοβαρότητας από όσους θέλουν να το κρατήσουν καθηλωμένο στο 15%.
Πρέπει να κάνει μονομέτωπο αγώνα απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.
Όχι απέναντι στη σκιά του ΣΥΡΙΖΑ.
Όχι απέναντι στα φαντάσματα του 2015.
Όχι απέναντι στις εμμονές των σχολιαστών που θέλουν το ΠΑΣΟΚ βολικό συμπλήρωμα και όχι απειλή εξουσίας.
Το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να κυβερνήσει, πρέπει να πει καθαρά ποιον θέλει να νικήσει.
Και ο αντίπαλος είναι η ΝΔ.
Η κοινωνία δεν ζει με pass — ζει με μισθούς
Το μεγάλο ψέμα της σημερινής κυβέρνησης είναι ότι βοηθά τη μεσαία τάξη και τους αδύναμους.
Δεν τους βοηθά.
Τους κρατά σε καθεστώς ελεγχόμενης επιβίωσης.
Σου δίνει επίδομα ενοικίου, αλλά δεν σου αυξάνει πραγματικά τον μισθό.
Σου δίνει market pass, fuel pass, διάφορα pass, αλλά δεν σου χτίζει ασφαλιστικό δικαίωμα.
Σου πετά μια προσωρινή ενίσχυση, αλλά δεν την ενσωματώνει στο εισόδημά σου.
Σου δίνει ανάσα για έναν μήνα, αλλά σου αφαιρεί προοπτική για μια ζωή.
Αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική.
Είναι διαχείριση φτώχειας.
Και το χειρότερο: είναι διαχείριση φτώχειας με πολιτικό όφελος.
Ο πολίτης δεν ανεβαίνει κοινωνικά.
Δεν αποταμιεύει.
Δεν χτίζει σύνταξη.
Δεν σχεδιάζει μέλλον.
Τρέχει σε δεύτερες και τρίτες δουλειές για να επιβιώσει και στο τέλος ακούει ότι πρέπει να είναι και ευγνώμων.
Αυτό δεν είναι κανονικότητα.
Είναι δυστοπία με κυβερνητικό δελτίο Τύπου.
Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να γίνει ξανά λαϊκό κόμμα εξουσίας
Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει λόγο να ντρέπεται επειδή είναι συστημικό κόμμα.
Το ερώτημα είναι άλλο:
Θα είναι συστημικό κόμμα των ισχυρών ή συστημικό κόμμα της κοινωνικής ανόδου;
Ιστορικά, το ΠΑΣΟΚ υπήρξε μηχανισμός ενσωμάτωσης λαϊκών στρωμάτων. Έβαλε ανθρώπους στο κράτος, στους θεσμούς, στην εκπαίδευση, στην οικονομική κινητικότητα. Έδωσε ταυτότητα, αξιοπρέπεια και προοπτική σε κοινωνικά στρώματα που πριν έμεναν στο περιθώριο.
Αυτό πρέπει να ξανακάνει.
Να μιλήσει για μισθούς.
Για στέγη.
Για εργασία.
Για παραγωγή.
Για μικρομεσαίους.
Για νέους που δεν μπορούν να φύγουν από το παιδικό δωμάτιο.
Για ανθρώπους που δουλεύουν ασταμάτητα και παραμένουν φτωχοί.
Για κράτος δικαίου.
Για διαφθορά.
Για καθαρή αναδιανομή.
Για αξιοκρατία.
Λαϊκό κόμμα δεν είναι αυτό που ουρλιάζει.
Λαϊκό κόμμα είναι αυτό που ξαναδίνει στον πολίτη διαδρομή προς τα πάνω.
Το κόλπο με τον Τσίπρα
Θα ακουστεί ξανά το γνωστό φοβικό σύνθημα:
«Ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ και σου βγαίνει Τσίπρας».
Πρόκειται για βολική απάτη.
Διότι αν ισχύει αυτό, τότε ισχύει και το αντίστροφο:
Ψηφίζεις Τσίπρα και σου βγαίνει ΠΑΣΟΚ.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος φοβάται ποιον.
Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα ηγηθεί της αντιπολίτευσης.
Αν το ΠΑΣΟΚ πάρει 20% στις πρώτες εκλογές, η ΝΔ μείνει στο 28% και ο Τσίπρας ή ο ΣΥΡΙΖΑ κινηθούν γύρω στο 10%, τότε αλλάζει όλη η εξίσωση.
Ο Ανδρουλάκης θα είναι ο βασικός πόλος κυβερνητικής αλλαγής.
Και τότε ο Τσίπρας θα βρεθεί μπροστά σε δύο επιλογές:
Ή θα στηρίξει κυβέρνηση με κορμό το ΠΑΣΟΚ.
Ή θα αρνηθεί και θα στείλει μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του στο ΠΑΣΟΚ στις δεύτερες εκλογές.
Και στις δύο περιπτώσεις, το πλεονέκτημα θα το έχει ο Ανδρουλάκης.
Η ΝΔ μπορεί να χάσει — αλλά μόνο αν το ΠΑΣΟΚ θελήσει να κερδίσει
Η ήττα της ΝΔ δεν θα έρθει αυτόματα.
Δεν θα έρθει επειδή κουράστηκε ο κόσμος.
Δεν θα έρθει επειδή πέφτουν τα ποσοστά.
Δεν θα έρθει επειδή υπάρχει φθορά.
Η φθορά από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται πολιτικός φορέας που να τη μετατρέψει σε εναλλακτική εξουσίας.
Αυτός ο φορέας μπορεί να είναι το ΠΑΣΟΚ, αλλά μόνο υπό έναν όρο:
Να πάψει να συμπεριφέρεται σαν κόμμα που ζητά άδεια για να μεγαλώσει.
Αν το ΠΑΣΟΚ καπαρώσει το 20% στις πρώτες εκλογές και αφήσει καθαρά πίσω του ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα ή Καρυστιανού, τότε η πολιτική μηχανική αλλάζει. Η κοινωνία θα αρχίσει να το βλέπει όχι ως τρίτη επιλογή, αλλά ως πιθανή κυβέρνηση.
Και τότε το 28% της ΝΔ δεν θα είναι ασπίδα.
Θα είναι ταβάνι.
Ο Μητσοτάκης δεν είναι κυρίαρχος. Είναι εγκλωβισμένος στο κατώφλι της ΝΔ.
Το 28% δεν είναι επιτυχία. Είναι το τελευταίο οχυρό ενός κόμματος που έχει εξαντλήσει την κοινωνική του δυναμική, παρά το χρήμα που μοίρασε, παρά την επικοινωνιακή υπεροπλία, παρά την απουσία ακόμη καθαρής εναλλακτικής.
Το ΠΑΣΟΚ έχει μπροστά του μια ιστορική ευκαιρία.
Όχι να γίνει συμπλήρωμα.
Όχι να γίνει παρακολούθημα.
Όχι να καθησυχάσει τους Πρετεντέρηδες.
Όχι να αποδείξει ότι είναι «καλό παιδί» του συστήματος.
Αλλά να γίνει ξανά λαϊκό κόμμα εξουσίας.
Να πει στην κοινωνία ότι η ζωή δεν μπορεί να είναι pass, voucher και δεύτερη δουλειά.
Να πει ότι ο μισθός πρέπει να φτάνει.
Ότι η σύνταξη πρέπει να χτίζεται.
Ότι η ανάπτυξη πρέπει να μοιράζεται.
Ότι το κράτος πρέπει να ελέγχεται.
Ότι η διαφθορά πρέπει να κόβεται.
Ότι η δημοκρατία δεν είναι μηχανισμός αναπαραγωγής μιας παρέας εξουσίας.
Η ΝΔ μπορεί να ηττηθεί.
Αλλά για να ηττηθεί η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ πρέπει πρώτα να αποφασίσει ότι θέλει να την νικήσει.