Δεν είναι “ατύχημα”. Δεν είναι “παράπλευρη απώλεια”.
Είναι πολιτική επιλογή.
Με ξεκάθαρη πολιτική βούληση, έχουν αφήσει τις τράπεζες και τα funds να λειτουργούν σχεδόν ανεξέλεγκτα — να πίνουν το αίμα των Ελλήνων πολιτών. Να ξεσπιτώνουν ανθρώπους. Να πετάνε οικογένειες στον δρόμο. Να μετατρέπουν την κατοικία από δικαίωμα σε λάφυρο, και την απόγνωση σε business plan.
Και όσο η κοινωνία παλεύει να κρατηθεί όρθια, το κράτος κάνει πως δεν βλέπει.
Σαν να είναι “φυσιολογικό” να χάνεις το σπίτι σου.
Σαν να είναι “κανόνας” να συνθλίβεται η αξιοπρέπεια.
Σαν να είναι “πρόοδος” να μετράμε ανθρώπινες ζωές με όρους ισολογισμών.
Όμως η πραγματικότητα δεν κρύβεται πίσω από τεχνικούς όρους και δικαιολογίες. Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο μια εξουσία που αφήνει τους ισχυρούς να δρουν χωρίς φόβο και τους αδύναμους να πληρώνουν χωρίς τέλος.
Γιατί υπάρχει μια παλιά αλήθεια που επιστρέφει πάντα όταν οι κοινωνίες γονατίζουν:
«Όταν εξουσιάζουν ευσεβείς άρχοντες ο λαός ευφραίνεται, όταν εξουσιάζουν ασεβείς ο λαός καταθλίβεται». (Παροιμίες 29:2)
Και σήμερα, ο λαός δεν “καταθλίβεται” από μόνος του.
Τον καταθλίβουν.