Ένα 650άρι μοντέλο του 2009.
93.000 χιλιόμετρα.
Μόλις 15 μέρες στα χέρια του νέου ιδιοκτήτη.
Και ήδη σχεδόν 2.500 χιλιόμετρα στον δρόμο.
Ο άνθρωπος έγραψε αυτό που νιώθει κάθε αναβάτης όταν παίρνει μια μηχανή που έχει ψυχή: τη χαρά της ροπής, το γουργούρισμα του κινητήρα, την προσμονή για μπάνια, διαδρομές, καλοκαίρι και ίσως ένα ταξίδι τον Αύγουστο.
Και ζητά συμβουλές από πιο έμπειρους.
Καλά κάνει.
Γιατί η μοτοσικλέτα δεν είναι παιχνίδι. Θέλει κράνος, σωστά λάστιχα, φρένα, αλυσίδα, αναρτήσεις, λάδια, ψυγείο, φώτα, καθρέφτες και μυαλό. Θέλει σεβασμό. Θέλει αυτοσυγκράτηση. Θέλει συντήρηση. Θέλει να ξέρεις ότι μια λάθος κίνηση μπορεί να κοστίσει ακριβά.
Αλλά στην Χαλκίδα και στην Εύβοια υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα, που κάποιοι κάνουν ότι δεν βλέπουν.
Ο δικυκλιστής δεν κινδυνεύει μόνο από την ταχύτητα.
Δεν κινδυνεύει μόνο από την απροσεξία.
Δεν κινδυνεύει μόνο από τον απέναντι οδηγό.
Κινδυνεύει και από τους δρόμους.
Από τις λακκούβες.
Από τα μπαλώματα.
Από τα φρεάτια που είναι πιο ψηλά ή πιο χαμηλά από την άσφαλτο.
Από τις πρόχειρες ασφαλτοστρώσεις.
Από τα σκαψίματα που κλείνουν όπως-όπως.
Από τα έργα που ξεκινούν χωρίς να έχουν λυθεί πρώτα τα δίκτυα.
Από τα νερά που τρέχουν μέρες.
Από τα λύματα που εμφανίζονται ξανά και ξανά.
Από τα χαλίκια που μένουν στο οδόστρωμα μετά από παρεμβάσεις.
Από την κακοτεχνία που για το αυτοκίνητο είναι ενόχληση, αλλά για τη μηχανή μπορεί να γίνει τραγωδία.
Και εδώ η κουβέντα δεν είναι γενική. Είναι πολύ συγκεκριμένη.
Στη Χαλκίδα έχουμε δει δρόμους να σκάβονται, να ξανασκάβονται και να ξαναμπαλώνονται. Έχουμε δει τη Βενιζέλου να γίνεται παράδειγμα του τι σημαίνει να προχωράς σε ανάπλαση χωρίς να έχεις λύσει πρώτα τα βασικά. Έχουμε δει αγωγούς, βλάβες, λύματα, ταλαιπωρία πολιτών και επαγγελματιών. Έχουμε δει έργα στο κέντρο, σε Αβάντων, Αγγελή Γοβιού, Γαζέπη, Καραμουρτζούνη και γύρω δρόμους, όπου ο δημότης αναρωτιέται αν υπάρχει πραγματικός σχεδιασμός ή απλώς επικοινωνιακή διαχείριση.
Στη Νέα Αρτάκη, σε δρόμους όπως Μένιου Φιλήντα και Τσιμενίδου, οι πολίτες βλέπουν την ίδια εικόνα: προβλήματα, καθυστερήσεις, σιωπή υπηρεσιών, και τελικά ο απλός πολίτης να κυνηγάει απαντήσεις για πράγματα που έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Και την ίδια ώρα, ακούμε συνεχώς μεγάλα λόγια για «ανάπλαση», «βιώσιμη κινητικότητα», «αστική αναβάθμιση», «οδική ασφάλεια».
Ωραίες λέξεις.
Μόνο που η οδική ασφάλεια δεν είναι δελτίο Τύπου.
Δεν είναι φωτογραφία εργοταξίου.
Δεν είναι κορδέλα.
Δεν είναι ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα.
Δεν είναι να ρίχνουμε λίγο ασφαλτικό για να κλείσει το μάτι στην επικοινωνία.
Οδική ασφάλεια είναι να περνάει ο δικυκλιστής και να μην προσεύχεται να μη βρει φρεάτιο.
Οδική ασφάλεια είναι να μη γίνεται η λακκούβα μόνιμο μνημείο ανικανότητας.
Οδική ασφάλεια είναι να μη σκάβεται ο ίδιος δρόμος ξανά και ξανά.
Οδική ασφάλεια είναι να αλλάζονται πρώτα τα απαρχαιωμένα δίκτυα και μετά να γίνεται η ανάπλαση.
Οδική ασφάλεια είναι να υπάρχει σωστή σήμανση στο εργοτάξιο.
Οδική ασφάλεια είναι να δουλεύουν οι εργαζόμενοι με κράνος, γιλέκο, μάσκα και μέτρα προστασίας.
Οδική ασφάλεια είναι να μην παραλαμβάνεται κανένα έργο αν δεν είναι σωστό.
Και εδώ οι ευθύνες είναι καθαρές.
Ο Δήμος Χαλκιδέων έχει ευθύνη.
Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας έχει ευθύνη.
Η ΔΕΥΑΧ έχει ευθύνη.
Οι εργολάβοι έχουν ευθύνη.
Οι υπηρεσίες που επιβλέπουν και παραλαμβάνουν έχουν ευθύνη.
Οι αιρετοί που βγαίνουν για φωτογραφίες, αλλά εξαφανίζονται όταν ο δρόμος γίνεται παγίδα, έχουν ευθύνη.
Δεν μπορεί ο δημότης να πληρώνει τέλη, φόρους, καύσιμα, ασφάλειες, ΚΤΕΟ, πρόστιμα και στο τέλος να κινδυνεύει από την ίδια την άσφαλτο που υποτίθεται ότι πληρώνει για να είναι ασφαλής.
Δεν μπορεί να μιλάμε για Ευρώπη και να έχουμε δρόμους που θυμίζουν εγκατάλειψη.
Δεν μπορεί να ζητάμε από τον αναβάτη να είναι άψογος, όταν ο Δήμος, η Περιφέρεια και οι υπηρεσίες λειτουργούν με τη λογική «ρίξε ένα μπάλωμα και βλέπουμε».
Δεν μπορεί κάθε έργο να γίνεται ταλαιπωρία, κάθε βλάβη να γίνεται σήριαλ και κάθε δρόμος να μένει με σημάδια προχειρότητας.
Ναι, ο αναβάτης πρέπει να προσέχει.
Να φοράει κράνος.
Να φοράει γάντια.
Να έχει σωστά λάστιχα.
Να ελέγχει τα φρένα.
Να μη φεύγει για ταξίδι με «βλέπουμε».
Να μην υποτιμά τη ζέστη, την κούραση, την κίνηση, την ελληνική άσφαλτο.
Να οδηγεί αμυντικά, ειδικά μέσα στη Χαλκίδα, όπου κάθε διαδρομή μπορεί να κρύβει έκπληξη.
Αλλά ας σταματήσει και το παραμύθι ότι για όλα φταίει πάντα ο οδηγός.
Όταν ένας δρόμος έχει λακκούβα, φταίει αυτός που δεν την έκλεισε.
Όταν ένα φρεάτιο εξέχει, φταίει αυτός που το άφησε έτσι.
Όταν ένα έργο γίνεται χωρίς σωστή σήμανση, φταίει αυτός που το επιβλέπει.
Όταν μια ανάπλαση γίνεται χωρίς να έχουν προηγηθεί νέα δίκτυα, φταίει αυτός που το σχεδίασε.
Όταν η άσφαλτος πέφτει πρόχειρα και δεν είναι στο ίδιο επίπεδο, φταίει αυτός που την παρέλαβε.
Όταν το εργοτάξιο δεν έχει μέτρα ασφάλειας, φταίει αυτός που το επιτρέπει.
Και όταν όλα αυτά επαναλαμβάνονται, τότε δεν μιλάμε για ατυχία. Μιλάμε για σύστημα προχειρότητας.
Η Χαλκίδα και η Εύβοια δεν χρειάζονται άλλες δικαιολογίες. Χρειάζονται δρόμους που να μην απειλούν ζωές. Χρειάζονται έργα με σχέδιο, όχι έργα για φωτογραφία. Χρειάζονται δίκτυα πριν τις πλάκες, υποδομές πριν τα δελτία Τύπου, έλεγχο πριν την παραλαβή, ευθύνη πριν την επικοινωνία.
Η μοτοσικλέτα είναι ελευθερία. Είναι καλοκαίρι. Είναι δρόμος. Είναι απόδραση. Είναι τρόπος ζωής.
Αλλά στη Χαλκίδα, πολλές φορές, είναι και τεστ επιβίωσης πάνω σε δρόμους που οι αρμόδιοι αφήνουν στην τύχη τους.
Καλούς δρόμους στους αναβάτες.
Με κράνος.
Με συντήρηση.
Με μυαλό.
Με σεβασμό.
Και προς Δήμο, Περιφέρεια, ΔΕΥΑΧ και εργολάβους:
Σταματήστε να μιλάτε για οδική ασφάλεια μόνο όταν θέλετε να κάνετε καμπάνιες και να μοιράσετε πρόστιμα.
Φτιάξτε δρόμους που δεν σκοτώνουν.
Γιατί ο δικυκλιστής δεν είναι αναλώσιμος.
Και η άσφαλτος δεν μπορεί να είναι παγίδα με δημόσια υπογραφή.