Την ώρα που στη Βουλή παρουσιάζεται ένα φιλόδοξο νομοσχέδιο για ένα «σχολείο ισότητας, ένταξης και ελπίδας», στον Δήμο Χαλκιδέων, η πραγματικότητα καίει: φθαρμένα κτίρια, αδιαφορία για τα παιδιά με αναπηρία, σχολεία που πλημμυρίζουν με την πρώτη βροχή. Κι όλα αυτά με τη σιωπή —ή τη συνεργασία— της τοπικής διοίκησης.
Η Δήμαρχος Χαλκίδας μιλά για ανάπτυξη και έργα. Στην πράξη όμως:
- Μαθητές με αυτισμό και κινητικά προβλήματα στοιβάζονται σε σχολεία χωρίς κατάλληλες ράμπες, σκιά ή ασφάλεια.
- Οι γονείς του Ειδικού Σχολείου Χαλκίδας απευθύνονται στα ΜΜΕ γιατί η Δημοτική Αρχή δεν απαντά ούτε σε απλά αιτήματα περίφραξης.
- Οι αίθουσες στάζουν, τα νηπιαγωγεία λειτουργούν σε κοντέινερ, κι όμως η δημαρχία δηλώνει «ικανοποιημένη» από την πρόοδο.
- Οι κρίσεις, όπως η κακοκαιρία «Elias», αποκαλύπτουν την πλήρη αδράνεια της διοίκησης: σχολεία άνοιξαν και έκλεισαν μέσα σε μία ώρα, αφού οι μαθητές είχαν ήδη φτάσει.
Πού είναι το «ισχυρό, δημόσιο, συμπεριληπτικό σχολείο» που διαφημίζεται από το βήμα της Βουλής; Σίγουρα όχι στη Χαλκίδα. Όχι όσο η πολιτική βούληση περιορίζεται σε λόγια και φωτογραφίες. Όχι όσο η τοπική αυτοδιοίκηση αρκείται στο να παρακολουθεί ή να βαφτίζει τα μπαλώματα ως «πρόοδο».
Η Καραμπατσώλη, σε κοινό βηματισμό με την κοινωνία, σηκώνει το βάρος της καταγραφής —και δεν θα σιωπήσει. Το δικαίωμα των παιδιών στην αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμο.] Το δικαίωμα των παιδιών στην αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμο.
Ως πολίτισσα αυτής της πόλης, αρνούμαι να συνηθίσω την εγκατάλειψη.
Δεν θα ανεχτώ άλλο να βαφτίζουν τη σιωπή “συναίνεση”, τα μπαλώματα “έργο” και την ανευθυνότητα “διαχείριση”.
Όσο υπάρχουν παιδιά που στερούνται τα αυτονόητα, όσο υπάρχουν γονείς που παλεύουν μόνοι, όσο υπάρχουν εκπαιδευτικοί που σπάνε γιατί δεν τους στηρίζει κανείς, θα είμαι απέναντι.
Η Χαλκίδα δεν αξίζει αυτή την κοροϊδία.
Αξίζει ένα σχολείο που να χωράει όλους τους μαθητές και να σέβεται κάθε παιδί. Και αυτό δεν θα το χτίσουν με υποσχέσεις. Θα το απαιτήσουμε με φωνή.