Ένα κείμενο για όλους τους γονείς — και μια κραυγή για όλους μας
Η φωτογραφία του άδικα χαμένου Μάριου έγινε σύμβολο. Ένα ακόμα παιδί που δεν γύρισε ποτέ σπίτι.
Η Ελλάδα θρηνεί ξανά. Ο Μάριος, μόλις είκοσι χρονών, χάθηκε από τη βία που γεννάται στο όνομα της ομάδας, της φανέλας, του “ανήκειν”. Ένα ακόμη παιδί, ένα ακόμη άδειο δωμάτιο, μια ακόμη οικογένεια που δεν θα συνέλθει ποτέ.
Μπορούμε να μιλήσουμε για νόμους, για καταστολή, για ευθύνες. Όλα σωστά, όλα απαραίτητα.
Αλλά πριν απ’ όλα, χρειάζεται να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Γιατί η οπαδική βία δεν ξεκινά στα γήπεδα. Ξεκινά πολύ πιο πριν — στο σπίτι, στο σχολείο, στη γλώσσα που χρησιμοποιούμε μπροστά στα παιδιά μας.
Η ρίζα του μίσους φυτρώνει στο σπίτι
Όταν το παιδί ακούει “οι άλλοι είναι εχθροί”, όταν μεγαλώνει με το “εμείς” εναντίον “εκείνων”, τότε χτίζουμε το έδαφος για να γεννηθεί οπαδική τυφλότητα.
Όταν στο σχολείο το πείραγμα γίνεται κοροϊδία, όταν στο γήπεδο η αγάπη για την ομάδα γίνεται μίσος για την άλλη, τότε έχουμε χάσει το νόημα του αθλητισμού.
Οι γονείς, πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουν, είναι αυτοί που δείχνουν στα παιδιά τους πώς να αγαπούν — ή πώς να μισούν.
Κι αν δεν μάθουν από εμάς το πρώτο, θα το μάθουν από την παρέα το δεύτερο.
Η πρόληψη ξεκινά πριν το δάκρυ
Δεν αρκεί να θρηνούμε μετά.
Πρέπει να μιλήσουμε πριν. Να δείξουμε στα παιδιά μας ότι το γήπεδο είναι χαρά, είναι πάθος, είναι κοινή εμπειρία — όχι πεδίο πολέμου.
Να τα πάρουμε μαζί μας στις εξέδρες για να τραγουδήσουν, όχι για να βρίσουν.
Να τους δείξουμε ότι ο φίλαθλος δεν είναι πολεμιστής, αλλά άνθρωπος που αγαπά.
Ο αθλητισμός είναι σχολείο ζωής. Αν δεν τους το δείξουμε, θα γίνει σχολείο μίσους.
Ένα τελευταίο αντίο
Μάριε, έφυγες πολύ νωρίς. Πολύ άδικα.
Το όνομά σου έγινε σύμβολο μιας κραυγής που πρέπει να ακουστεί παντού:
Μην το κάνετε αυτό, ρε παιδιά…
Αγαπήστε την ομάδα σας, ζήστε το πάθος, φωνάξτε, χαρείτε, κλάψτε —
αλλά μη σκοτώσετε ποτέ για αυτό.
Ας γίνει ο Μάριος ο τελευταίος.
Ας γίνει η μνήμη του φως, όχι άλλη μια μαύρη σελίδα.
Γιατί καμία νίκη, καμία φανέλα, κανένα σύνθημα δεν αξίζει τη ζωή ενός παιδιού.
Ο Θεός να δώσει δύναμη στους γονείς του Μάριου — και σε όλους τους γονείς που μεγαλώνουν παιδιά μέσα σε μια κοινωνία που πρέπει επιτέλους να μάθει να αγαπά χωρίς να μισεί.