Δεν είναι «περιστατικό».
Είναι μοντέλο εξουσίας.
Και αν σε ένα δημόσιο νοσοκομείο —στον πιο ευαίσθητο χώρο του κράτους, εκεί που ο άνθρωπος έρχεται αδύναμος— η πολιτική παρουσία γίνεται επίδειξη δύναμης, τότε δεν μιλάμε απλώς για “ένταση”. Μιλάμε για κανονικοποίηση καταστολής.
Ο συλληφθείς γιατρός, Δημήτρης Ζιαζιάς, λέει κάτι απολύτως βαρύ: ότι μεταφέρθηκε δεμένος με χειροπέδες μέσα στα ΤΕΠ, ότι κρατήθηκε φρουρούμενος «μέχρι να τελειώσει η φιέστα», ότι του ζητήθηκε να πει «συγγνώμη», και ότι αργότερα εμφανίστηκε δημόσια το αφήγημα «μου τη χάρισε».
Δεν ξέρουμε ακόμη τι θα δείξει η πλήρης διαδικασία, τα πλήρη βίντεο, τα υπηρεσιακά έγγραφα. Ξέρουμε όμως κάτι άλλο: το πολιτικό νόημα αυτού που περιγράφεται είναι ήδη τοξικό. Όχι γιατί “φωνάζουν οι γιατροί”. Αλλά γιατί κάποιοι θέλουν να τους κάνουν να σιωπήσουν.
Το έργο: “Σκηνικό”
Η κυβέρνηση —όποια κυβέρνηση— όταν πιέζεται, έχει δύο επιλογές:
- Διόρθωση πολιτικής (πόροι, προσλήψεις, οργάνωση, σεβασμός προσωπικού)
- Πειθαρχία
Αν ισχύουν όσα καταγγέλλονται, στη Νίκαια επιλέχθηκε το δεύτερο, με το πιο ωμό εργαλείο: την ταπείνωση.
Χειροπέδες μέσα σε νοσοκομείο. Φρουρά. Απαίτηση “συγγνώμης”. Και μετά τηλεοπτική εικόνα «μου τη χάρισε». Δεν είναι αυθόρμητα αυτά. Είναι επικοινωνιακή κατασκευή ισχύος.
Το “μου τη χάρισε” δεν είναι ατάκα. Είναι μήνυμα.
Μήνυμα προς όλους: «Μπορώ να σε δέσω, και μετά να εμφανιστώ μεγαλόψυχος».
Τι πραγματικά διακυβεύεται: η μετατροπή του ΕΣΥ σε χώρο φόβου
Ο γιατρός συνδέει το επεισόδιο με την κατάσταση στο ΕΣΥ: χρόνια φθορά, μνημονιακές πληγές, διαχείριση πανδημίας, επιλογές υποβάθμισης. Μπορεί να συμφωνεί κάποιος ή να διαφωνεί με τις πολιτικές του αναλύσεις. Αλλά το κρίσιμο εδώ είναι άλλο:
Όταν το κράτος απαντά στην εξάντληση με καταστολή, δεν διορθώνει σύστημα — διορθώνει συμπεριφορές.
Και η “διόρθωση” γίνεται με ένα τελετουργικό: “παράδειγμα”.
Αυτό λέει ο Ζιαζιάς: ότι η σύλληψη είχε στόχο να παραδειγματίσει τους υπόλοιπους.
Και αυτό είναι η κόκκινη γραμμή: όχι η ένταση, όχι οι φωνές, όχι οι ύβρεις.
Η κόκκινη γραμμή είναι να γίνει η Νίκαια εργοστάσιο σιωπής.
Το ψέμα που πουλιέται κάθε φορά
Στην Ελλάδα το πουλάνε πάντα ίδιο:
- «Δεν έχουμε προσωπικό, αλλά έχουμε υπουργό.»
- «Δεν έχουμε κλίνες, αλλά έχουμε κάμερες.»
- «Δεν έχουμε ΕΚΑΒ, αλλά έχουμε επικοινωνία.»
- «Δεν έχουμε ασφάλεια ασθενών, αλλά έχουμε ασφάλεια υπουργού.»
Και όταν το σύστημα βράζει, αντί να ακουστεί η αλήθεια, πρέπει να βγει ένας “ένοχος”.
Να υπάρχει ένας γιατρός που θα γίνει τηλεοπτικά “ο επιτιθέμενος”.
Να μετακινηθεί η συζήτηση από το “γιατί καταρρέει το ΕΣΥ” στο “ποιος έφταιξε στο επεισόδιο”.
Είναι κλασική τεχνική: μετατόπιση ευθύνης.
Τρεις φράσεις που πρέπει να μείνουν
- Χειροπέδες μέσα στα ΤΕΠ.
- Απαίτηση “συγγνώμης” για να “μην δοθεί συνέχεια”.
- «Μου τη χάρισε» στα κανάλια.
Αν αυτά είναι πολιτική πρακτική, δεν έχουμε “φιέστα”. Έχουμε πρόβα αυταρχισμού.
Outnews θέση
Το κράτος έχει ρόλο στα νοσοκομεία: να χρηματοδοτεί, να στελεχώνει, να οργανώνει, να προστατεύει ασθενείς και προσωπικό.
Δεν έχει ρόλο να μπαίνει σαν “στρατός κατοχής”, να στήνει σκηνικά ισχύος, και να ζητά συγγνώμες ως λύτρα αξιοπρέπειας.
Και για να τελειώνουμε:
Αν ένας γιατρός μπορεί να βρεθεί με χειροπέδες επειδή ένας υπουργός θέλει να βγει “δικαιωμένος” στο δελτίο, τότε αύριο ο κάθε εργαζόμενος του Δημοσίου θα δουλεύει με τον ίδιο φόβο.
Το ΕΣΥ δεν θέλει άλλες φιέστες.
Θέλει αναπνοή.
Και αν η απάντηση στην κατάρρευση είναι οι χειροπέδες, τότε η χώρα δεν χάνει απλώς νοσοκομεία.
Χάνει δημοκρατική αξιοπρέπεια.
Υ.Γ. Όλα τα κρίσιμα σημεία πρέπει να κλειδώσουν με: πλήρες βίντεο, υπηρεσιακές αναφορές, δικογραφία, εντολές και ακριβή νομικό χαρακτηρισμό της σύλληψης/προσαγωγής. Αν δεν τα δούμε, θα συνεχίζουν να πουλάνε “αλήθειες” σε πακέτο των 30 δευτερολέπτων.