Την ώρα που η κυβέρνηση πουλά success story, η ελληνική κοινωνία βυθίζεται στην αγωνία της επιβίωσης. Οι πολίτες μετρούν κέρματα στο ράφι, κόβουν ακόμη και τα απολύτως βασικά και βλέπουν τον μισθό να τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας.
Αυτή είναι η πραγματική Ελλάδα του 2026: νοικοκυριά γονατισμένα από την ακρίβεια, εργαζόμενοι χωρίς καμία βεβαιότητα για το αύριο και μια εξουσία που συνεχίζει να μιλά για «ανάπτυξη», λες και απευθύνεται σε άλλη χώρα, σε άλλη κοινωνία, σε άλλους ανθρώπους.
Η αγορά έγινε δημόσιος εξευτελισμός
Το σούπερ μάρκετ δεν είναι πια χώρος κατανάλωσης. Είναι ο καθρέφτης της κυβερνητικής αποτυχίας. Εκεί όπου ο πολίτης δεν διαλέγει τι θέλει, αλλά τι αντέχει. Εκεί όπου η αξιοπρέπεια συνθλίβεται ανάμεσα σε προσφορές, ιδιωτικές ετικέτες και λογαριασμούς που δεν βγαίνουν.
Έξι στους δέκα αγοράζουν μόνο ό,τι βρίσκουν σε έκπτωση. Το 43% στρέφεται σταθερά στα πιο φθηνά προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας. Ο κόσμος δεν «προσαρμόζει» τη συμπεριφορά του. Ο κόσμος φτωχοποιείται. Και αυτή η φτωχοποίηση έχει πολιτική υπογραφή.
Έκοψαν τη ζωή τους στα δύο για να σώσουν τα απολύτως στοιχειώδη
Η ακρίβεια δεν χτύπησε απλώς την κατανάλωση. Χτύπησε τον ίδιο τον κοινωνικό ιστό. Φαγητό έξω, διασκέδαση, ρούχα, παπούτσια, μικρές αποδράσεις — όλα μπαίνουν στο ψαλίδι, γιατί η επιβίωση προηγείται. Το 84% έχει ήδη περιορίσει δραστικά αυτές τις δαπάνες.
Δεν μιλάμε για «αλλαγή συνηθειών». Μιλάμε για βίαιη υποχώρηση της καθημερινής ζωής. Για σπίτια που κλείνονται μέσα. Για οικογένειες που στερούνται όχι τις πολυτέλειες, αλλά την κανονικότητα. Για μια κοινωνία που εκπαιδεύεται να ζει με λιγότερα και να μην μιλά.
Η ανασφάλεια έγινε καθεστώς
Μόλις ένας στους πέντε νιώθει οικονομικά ασφαλής. Ένα στα τέσσερα νοικοκυριά δυσκολεύεται να καλύψει ακόμη και τις πάγιες υποχρεώσεις του. Και μόνο οι μισοί εργαζόμενοι δηλώνουν ότι αισθάνονται σιγουριά για τη δουλειά τους. Αυτά δεν είναι απλοί αριθμοί. Είναι κοινωνικός συναγερμός.
Όταν η μισή χώρα φοβάται για την εργασία της και η άλλη μισή δεν ξέρει πώς θα βγάλει τον μήνα, τότε κάθε κυβερνητική αναφορά σε «σταθερότητα» ακούγεται σαν ειρωνεία. Η ανασφάλεια δεν είναι παράπλευρη απώλεια. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που προστατεύει τους αριθμούς και αφήνει απροστάτευτους τους ανθρώπους.
Ας τελειώνουμε με το παραμύθι. Δεν υπάρχει «ανάπτυξη» όταν ο λαός αγοράζει με το κομπιουτεράκι στο χέρι. Δεν υπάρχει «πρόοδος» όταν η κοινωνία κόβει το φαγητό, τη διασκέδαση και την αξιοπρέπειά της για να πληρώσει τα βασικά. Υπάρχει μόνο μια κυβέρνηση που πανηγυρίζει πάνω στα ερείπια της καθημερινότητας και μια κοινωνία που ασφυκτιά όσο εκείνοι χειροκροτούν τον εαυτό τους.
