Ο Αλί Λαριτζανί δεν έπεσε μόνο ως πολιτικός στόχος. Έπεσε ως σύμβολο παιδείας, ιστορικής μνήμης και πνευματικού βάθους σε έναν κόσμο που ανταμείβει πλέον τον κυνισμό, τη βία και τη λήθη.
Η δολοφονία του Αλί Λαριτζανί δεν είναι άλλο ένα επεισόδιο γεωπολιτικής βαρβαρότητας. Είναι η αποκαθήλωση μιας ολόκληρης αντίληψης για την πολιτική: της πολιτικής που συνομιλεί με τη φιλοσοφία, που γνωρίζει Ιστορία, που κουβαλά μνήμη, παιδεία και συναίσθηση του μέτρου. Είναι το πέρασμα από τον «Ιδανικό Ηγεμόνα» του Ξενοφώντα στον ωμό, αδίστακτο και αιματοβαμμένο «Ηγεμόνα» του Μακιαβέλι.
Αυτό που επιχειρείται δεν είναι μόνο η εξόντωση ενός ανθρώπου. Είναι η ολική αναθεώρηση της Ιστορίας ενός λαού με βαθιά ιστορική συνείδηση, πατριωτικό φρόνημα και αίσθηση συνέχειας. Και σε αυτή την αθλιότητα πρωταγωνιστούν όχι μόνο οι εξωτερικοί εκτελεστές, αλλά και η χυδαία συνοδεία των φυγάδων, των τηλεοπτικών σκουπιδιών και των πολιτικών νάνων που πανηγυρίζουν πάνω στα αίματα.
Από τον στοχασμό στον πολιτικό τζόγο του φόνου
Ο Αλί Λαριτζανί εξέφραζε κάτι που το σύγχρονο πολιτικό σύστημα θέλει να εξαφανίσει: τον πολιτικό με φιλοσοφικό υπόβαθρο, πνευματική καλλιέργεια και επίγνωση ότι η εξουσία χωρίς σκέψη γίνεται κτηνωδία.
Η εξόντωσή του συμβολίζει ακριβώς αυτή τη μετάβαση: από τον πολιτικό που σκέφτεται, στον πολιτικό που απλώς εκτελεί. Από τον άνθρωπο του στοχασμού, στον φονικό τζογαδόρο της εξουσίας. Από την παιδεία, στον τρόμο.
Θέλουν να σκοτώσουν όχι μόνο άνθρωπο, αλλά και μνήμη
Το Ιράν δεν είναι ένα κενό γεωπολιτικό οικόπεδο για να το ξανασχεδιάζουν οι ισχυροί στα πολεμικά τους τραπέζια. Είναι μια ιστορική συνέχεια, ένας λαός που έχει μάθει να αντέχει, γιατί θυμάται ποιος είναι.
Γι’ αυτό και ο στόχος δεν είναι μόνο τα πρόσωπα. Είναι η μνήμη, η αυτοσυνειδησία, η πολιτισμική ραχοκοκαλιά. Θέλουν έναν λαό χωρίς ιστορικό βάθος, χωρίς αυτοσεβασμό, χωρίς εθνική και πνευματική συνοχή. Έναν λαό ευάλωτο, πειθαρχημένο και διαθέσιμο για ανακατασκευή.
Οι πρόθυμοι πανηγυριστές της παρακμής
Το πιο αποκρουστικό δεν είναι μόνο το έγκλημα. Είναι το χειροκρότημα.
Μια ελίτ πλούσιων φυγάδων, ξεκομμένη από τον πόνο του ίδιου της του τόπου, περιφέρεται στα βοθροκάναλα και παρουσιάζει τη σφαγή ως λύτρωση. Δίπλα τους, τα εγχώρια αθύρματα της τηλεοπτικής σαβούρας και οι πολιτικοί νάνοι ξεπλένουν το αίμα με όρους “εκσυγχρονισμού”, “σταθερότητας” και “αναγκαίας μετάβασης”.
Δεν πρόκειται για ανάλυση. Πρόκειται για ηθική χρεοκοπία σε ζωντανή μετάδοση.
Ο Αλί Λαριτζανί δεν δολοφονήθηκε μόνο ως άνθρωπος. Δολοφονήθηκε ως υπενθύμιση ότι η πολιτική μπορεί να έχει ψυχή, μνήμη και πνεύμα.
Και αυτό ακριβώς θέλουν να τελειώσουν: όχι απλώς έναν αντίπαλο, αλλά την ίδια τη δυνατότητα της σκέψης να στέκεται όρθια απέναντι στη βία.
Όταν σκοτώνουν τους στοχαστές, δεν φοβούνται τα όπλα τους. Φοβούνται αυτό που δεν μπορούν να κατακτήσουν ποτέ: έναν λαό που θυμάται, σκέφτεται και δεν γονατίζει.