Τα έργα αντλησιοταμίευσης στα Άγραφα έφεραν στην επιφάνεια όχι μόνο ένα σοβαρό περιβαλλοντικό ζήτημα, αλλά και ένα βαθύ θεσμικό πρόβλημα: μια Περιφέρεια που συνεχίζει να λειτουργεί με όρους παρασκηνίου, πολιτικών φυλάρχων και κλειστών συμφωνιών, μακριά από το Περιφερειακό Συμβούλιο και απέναντι στις τοπικές κοινωνίες.
Δεν είναι θέμα επιτροπής, είναι θέμα Περιφερειακού Συμβουλίου
Η σημερινή συζήτηση στην Επιτροπή Περιβάλλοντος της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας για τα τρία έργα αντλησιοταμίευσης στις θέσεις Καμαράκι, Κανδήλι και Τρίκορφο του Δήμου Αγράφων απέδειξε το προφανές: τέτοια ζητήματα δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως στενές τεχνικές υποθέσεις περιβαλλοντικών όρων.
Όταν ένα έργο μεταβάλλει τον χαρακτήρα μιας ολόκληρης περιοχής, όταν επηρεάζει το περιβάλλον, την τοπική οικονομία, τη χρήση γης και τη συνολική φυσιογνωμία της Ευρυτανίας, τότε η συζήτηση οφείλει να γίνεται στο ανώτατο πολιτικό και θεσμικό επίπεδο. Στο Περιφερειακό Συμβούλιο. Εκεί όπου υπάρχει δημόσια λογοδοσία, πολιτική ευθύνη και καθαρή τοποθέτηση. Όχι σε επιτροπές που χρησιμοποιούνται ως βολικοί μηχανισμοί υποβάθμισης της ουσίας.
Άτυπες διαβουλεύσεις, extra ανταποδοτικά και πολιτική εκτροπή
Από τη συζήτηση προέκυψε κάτι ακόμη σοβαρότερο: ότι εκτός από τις Τοπικές Κοινότητες, και η ίδια η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, διά του Αντιπεριφερειάρχη Ευρυτανίας, συμμετείχε σε άτυπη διαβούλευση με την εταιρεία για extra ανταποδοτικά οφέλη.
Εδώ δεν μιλάμε για έναν απλό χειρισμό. Μιλάμε για ευθεία πολιτική και θεσμική στρέβλωση. Γιατί ποιος έδωσε την εντολή; Ποιο συλλογικό όργανο νομιμοποίησε μια τέτοια συζήτηση; Με ποια απόφαση η Περιφέρεια εμφανίζεται να παζαρεύει όρους για ένα έργο που αλλάζει συνολικά τη θέση της Ευρυτανίας ως περιοχής βιομηχανικής παραγωγής ενέργειας;
Αυτά δεν μπορεί να γίνονται ερήμην του Περιφερειακού Συμβουλίου. Δεν μπορεί να γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες. Και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να γίνονται έχοντας απέναντι τον Δήμο Αγράφων και σε αντίθεση με τη βούληση του Δημοτικού Συμβουλίου.
Η Περιφέρεια δεν μπορεί να κυβερνάται σαν δίκτυο φυλάρχων
Η υπόθεση αυτή φωτίζει ξανά το πραγματικό πρόβλημα της σημερινής Περιφερειακής Αρχής. Από το 2014 έως σήμερα έχει οικοδομήσει τη λειτουργία της πάνω σε μια αντίληψη τοπικών φυλάρχων, άτυπων συνεννοήσεων και επιμέρους συμφωνιών σε κλειστά γραφεία. Πάνω σε αυτό το μοντέλο στήθηκε η διοίκησή της. Πάνω σε αυτό, πιθανότατα, χτίστηκε και η εκλογική της αντοχή.
Μόνο που αυτή η λογική δεν υπηρετεί το περιφερειακό συμφέρον. Το υπονομεύει. Δεν χτίζει Ισχυρή Περιφέρεια. Τη διαλύει σε προσωπικά φέουδα, σε μικρές εξουσίες και σε πρόχειρους συμβιβασμούς. Μια πραγματικά ισχυρή Περιφέρεια δεν χρειάζεται κλειστά γραφεία και παρασκηνιακές συναλλαγές. Χρειάζεται θεσμούς, στρατηγική, διαφάνεια και συλλογικές αποφάσεις.
Η Στερεά Ελλάδα δεν θα αλλάξει όσο κυβερνάται σαν ιδιοκτησία λίγων. Όσοι έμαθαν να αποφασίζουν χωρίς συμβούλια, χωρίς κοινωνία και χωρίς λογοδοσία, έχουν ήδη χαντακώσει τον τόπο. Ήρθε η ώρα να τελειώνουμε μαζί τους.