Είχαμε ξαναγράψει για τις μπάρες, για την εγκατάλειψη, για την επικινδυνότητα ενός δρόμου που έχει πληρωθεί ακριβά. Τώρα ένα φανάρι κρέμεται στον αέρα πάνω από σημείο-παγίδα και στον Δήμο Χαλκιδέων εξακολουθούν να κάνουν πως δεν βλέπουν.
Το πρόβλημα δεν έπεσε από τον ουρανό — το ήξεραν
Δεν πρόκειται για ένα ξαφνικό περιστατικό, ούτε για μια ατυχία της στιγμής. Η εικόνα της παρακμής σε εκείνο το κομμάτι του δρόμου ήταν ήδη γνωστή. Είχαμε ξαναγράψει για τις μπάρες, για τα προβλήματα ασφαλείας, για μια κατάσταση που φώναζε ότι αργά ή γρήγορα θα γεννήσει νέο κίνδυνο. Κι όμως, αντί να υπάρξει ουσιαστική παρέμβαση, επελέγη η γνωστή ελληνική διοικητική συνταγή: σιωπή, αδράνεια, αναμονή και βλέπουμε. Τώρα η καθίζηση στο παραλιακό μέτωπο της Λιανής Άμμου έφερε το επόμενο στάδιο του ίδιου έργου: έναν φωτεινό σηματοδότη γερμένο, σχεδόν κρεμασμένο, κυριολεκτικά στον αέρα. Και το ερώτημα δεν είναι πια αν υπάρχει πρόβλημα. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμα θα παριστάνουν ότι δεν υπάρχει.
Σε δρόμο με ιστορία τροχαίων, η αδιαφορία είναι συνενοχή
Δεν μιλάμε για έναν ήσυχο επαρχιακό δρόμο χωρίς κυκλοφορία και χωρίς ιστορικό. Μιλάμε για ένα κομβικό σημείο του οδικού δικτύου του Δήμου Χαλκιδέων, για μια περιοχή όπου έχουν συμβεί τροχαία, για ένα πέρασμα που απαιτεί αυξημένη προσοχή, πρόληψη και συνεχή τεχνική επιτήρηση. Εκεί ακριβώς, εκεί όπου θα έπρεπε όλα να είναι διπλά ελεγμένα, βλέπουμε ένα φανάρι να γέρνει πάνω από διερχόμενους οδηγούς, μηχανές και οχήματα. Αυτό δεν είναι απλώς εγκατάλειψη. Είναι διοικητική ντροπή. Είναι η πιο ωμή μορφή ωχαδερφισμού: να γνωρίζεις, να βλέπεις, να έχεις προειδοποιηθεί και να μην κάνεις τίποτα. Όταν σε ένα σημείο με βαρύ φορτίο κινδύνου αφήνεις τέτοιες εικόνες να παραμένουν, τότε δεν μιλάμε για αμέλεια. Μιλάμε για συνειδητή έκθεση του πολίτη σε κίνδυνο.
Μετά θα μιλούν όλοι για “ευθύνες” λες και δεν ήξεραν
Αυτό είναι το πιο εξοργιστικό κομμάτι της υπόθεσης. Αν συμβεί το κακό, θα ξεκινήσει πάλι η ίδια φτηνή θεατρική παράσταση. Δηλώσεις λύπης, ανακοινώσεις, αόριστες δεσμεύσεις, αναζήτηση αρμοδιοτήτων, μεταφορά της ευθύνης από υπηρεσία σε υπηρεσία και από γραφείο σε γραφείο. Θα εμφανιστούν όλοι εκ των υστέρων συγκλονισμένοι, λες και το φανάρι κρεμόταν αόρατο, λες και η καθίζηση δεν φαινόταν, λες και τα προηγούμενα δημοσιεύματα για τις μπάρες και τη συνολική επικινδυνότητα του δρόμου δεν είχαν υπάρξει ποτέ. Αυτή η υποκρισία είναι ίσως πιο αποκρουστική ακόμη και από την ίδια την εγκατάλειψη. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με άγνοια. Έχουμε να κάνουμε με πλήρη γνώση και με παντελή έλλειψη ντροπής.
Στη Λιανή Άμμο δεν κατέρρευσε μόνο ένα κομμάτι δρόμου. Κατέρρευσε ξανά η στοιχειώδης αίσθηση ευθύνης. Και όταν ένα φανάρι αιωρείται πάνω από έναν δρόμο-παγίδα, ενώ οι προειδοποιήσεις έχουν ήδη γραφτεί, τότε δεν φταίει η μοίρα, ούτε η κακιά στιγμή, ούτε η “χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας”. Φταίνε όσοι είδαν, όσοι ήξεραν, όσοι αδιαφόρησαν. Και αυτοί, ναι, πρέπει από τώρα να ντρέπονται.