Όποιος νομίζει ότι ο Δημήτρης Θωμάς αποχώρησε από την πολιτική, απλώς δεν έχει καταλάβει τι συμβαίνει στο παρασκήνιο του Δήμου Κύμης – Αλιβερίου. Ο πρώην δήμαρχος δεν έφυγε ποτέ πραγματικά. Έμεινε εκεί, πίσω από σκιές, ψιθύρους, διαρροές και μηχανισμούς, ψάχνοντας τον δρόμο για μια ακόμα επιστροφή.
Δεν πρόκειται για πολιτική παρουσία με όραμα. Πρόκειται για μια επίμονη και κουραστική απόπειρα ανακύκλωσης ενός φθαρμένου εαυτού, που αδυνατεί να αποδεχθεί πως η εξουσία τελείωσε και πως ο τόπος δεν είναι υποχρεωμένος να ζει αιώνια όμηρος των προσωπικών του εμμονών.
Δεν μιλάμε για comeback. Μιλάμε για πολιτική εμμονή
Ο Θωμάς θέλει το 2028. Και το θέλει όχι ως φυσική συνέχεια μιας πολιτικής διαδρομής με κοινωνικό έρεισμα, αλλά σαν προσωπική εκδίκηση απέναντι στην πραγματικότητα που δεν μπορεί να χωνέψει.
Η εικόνα που σχηματίζεται είναι αυτή ενός πρώην δημάρχου που δεν άντεξε ποτέ την απώλεια της καρέκλας. Που δεν συμβιβάστηκε ούτε με την ήττα, ούτε με την αποχώρηση, ούτε με την ιδέα ότι η δημόσια ζωή συνεχίζεται και χωρίς αυτόν.
Αντί να περάσει στην πολιτική ιστορία με όση αξιοπρέπεια του απέμεινε, επιλέγει να τριγυρνά γύρω από το σύστημα σαν πολιτικό φάντασμα, προσπαθώντας να αποδείξει ότι παραμένει “παρών”. Μόνο που η παρουσία του δεν θυμίζει ηγεσία. Θυμίζει αδυναμία αποδοχής του τέλους.
Το παραμύθι του “έργου” δεν συγκινεί κανέναν πια
Ο Θωμάς επιχειρεί να ξαναπουλήσει στον κόσμο το γνωστό φθαρμένο αφήγημα: ότι δήθεν άφησε πίσω του έργο, τάξη και αποτελεσματικότητα. Μόνο που η τοπική κοινωνία θυμάται. Και όταν η κοινωνία θυμάται, η προπαγάνδα ξεφτίζει.
Θυμάται απορρίμματα, νερό, ανεπάρκειες, καθυστερήσεις, εικόνες στασιμότητας και μια διοίκηση που περισσότερο αναλώθηκε στο να συντηρεί μηχανισμούς επιρροής παρά να χτίζει σοβαρό αποτύπωμα για τον δήμο.
Γι’ αυτό και κάθε κείμενο αυτοθαυμασμού, κάθε έμμεση αυτοαγιογράφηση, κάθε απόπειρα να παρουσιαστεί ως δήθεν “αδικημένος” ή “δικαιωμένος”, δεν παράγει πολιτικό κύμα. Παράγει μόνο θυμηδία. Γιατί όταν ένας πολιτικός αναγκάζεται να γράφει μόνος του τον έπαινό του, στην πραγματικότητα έχει ήδη ακούσει την ετυμηγορία της κοινωνίας.
Η παλιά συνταγή της διχόνοιας ξανασερβίρεται κρύα
Το πιο τοξικό στοιχείο αυτής της υπόθεσης δεν είναι καν η προσωπική του φιλοδοξία. Είναι η μέθοδος.
Σενάρια, υπόγειες κινήσεις, ονόματα που πετιούνται στην πιάτσα για να μετρηθούν αντιδράσεις, κύκλοι που ανακυκλώνουν ψίθυρους, πρόσωπα που δοκιμάζονται ως βιτρίνες, μικροπαράγοντες που αναλαμβάνουν ρόλους πρόθυμων διαμεσολαβητών: αυτή είναι η γνωστή σχολή Θωμά. Όχι πολιτική πρόταση, αλλά πολιτική μόλυνση.
Δεν προσπαθεί να πείσει με σχέδιο. Προσπαθεί να φθείρει με ίντριγκα. Δεν επιχειρεί να ενώσει. Επιχειρεί να χαλάσει, να μπερδέψει, να διαιρέσει, να τραβήξει προς τα κάτω ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει. Αυτή δεν είναι επιστροφή στην πολιτική. Είναι επιστροφή στο παρασκήνιο της καχεξίας.
Ο Θωμάς μπορεί να ονειρεύεται το 2028. Μπορεί να σχεδιάζει, να σπρώχνει πρόσωπα μπροστά, να δοκιμάζει μηχανισμούς, να ανακατεύει σενάρια και να φαντάζεται ότι ο χρόνος γύρισε πίσω.
Αλλά υπάρχει μια σκληρή αλήθεια που δεν κρύβεται πίσω από αναρτήσεις, διαρροές και πολιτικά δεκανίκια: ο τόπος δεν έχει ανάγκη από μια ακόμα ανακύκλωση φθοράς.
Δεν έχει ανάγκη από έναν πρώην δήμαρχο που δεν έμαθε ποτέ να φεύγει.
Έχει ανάγκη να τελειώνει οριστικά με ό,τι τον κράτησε πίσω.