Η ισραηλινή επέμβαση στον στολίσκο Global Sumud ανοικτά της Κύπρου δεν ήταν απλώς ένα επεισόδιο γύρω από τη Γάζα. Ήταν μια σκληρή υπενθύμιση ότι στη θάλασσα δεν μετρούν οι χάρτες, τα συνθήματα και οι απειλές. Μετρά η ισχύς, η βούληση και η απόφαση να την ασκήσεις.
Η Άγκυρα εδώ και χρόνια οικοδομεί γύρω από τη «Γαλάζια Πατρίδα» ένα δόγμα ισχύος. Το παρουσιάζει ως στρατηγικό βάθος, ως θαλάσσια κυριαρχία, ως μήνυμα προς Ελλάδα, Κύπρο και Δύση. Το μετατρέπει σε χάρτες, ασκήσεις, δηλώσεις, απειλές και πολιτική ρητορική. Μόνο που η πραγματικότητα, όταν φτάνει η ώρα της κρίσης, είναι πολύ πιο σκληρή από την προπαγάνδα.
Στην υπόθεση του στολίσκου Global Sumud, το Ισραήλ κινήθηκε αποφασιστικά. Ισραηλινές δυνάμεις αναχαίτισαν σκάφη που είχαν ξεκινήσει από την Τουρκία με προορισμό τη Γάζα, σε διεθνή ύδατα ανοικτά της Κύπρου, περίπου 250 ναυτικά μίλια από τη Γάζα σύμφωνα με το Associated Press. Η Reuters μετέδωσε ότι ο στολίσκος αποτελούνταν από 54 σκάφη και 426 συμμετέχοντες από 39 χώρες, ενώ σε νεότερη μετάδοση ανέφερε 428 συμμετέχοντες, μεταξύ των οποίων 78 Τούρκοι.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό μάθημα.
Η Τουρκία καταδίκασε. Φώναξε. Μίλησε για «πειρατεία». Έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλά: ρητορική ένταση. Όμως δεν προστάτευσε επιχειρησιακά τον στολίσκο. Δεν αμφισβήτησε επί του πεδίου την ισραηλινή ενέργεια. Δεν έκανε πράξη τη μεγάλη εικόνα που πουλά εδώ και χρόνια στην Ανατολική Μεσόγειο. Εκεί όπου η «Γαλάζια Πατρίδα» εμφανίζεται ως απόλυτη τουρκική αυτοπεποίθηση, η Άγκυρα επέλεξε την πολιτική καταγγελία, όχι την επιχειρησιακή αντιπαράθεση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Τουρκία είναι ακίνδυνη. Κάθε άλλο. Σημαίνει όμως ότι η Τουρκία μετρά κόστος. Και όταν απέναντί της βρίσκεται κράτος με σαφή αποτρεπτική βούληση, στρατιωτική ετοιμότητα και πολιτική απόφαση, η τουρκική ρητορική δεν μετατρέπεται αυτομάτως σε πράξη.
Εδώ βρίσκεται το μάθημα για την Ελλάδα.
Η Άγκυρα δοκιμάζει εκεί όπου μυρίζει δισταγμό. Πιέζει εκεί όπου βρίσκει κενό. Απειλεί εκεί όπου πιστεύει ότι ο αντίπαλος φοβάται την κλιμάκωση περισσότερο από την υποχώρηση. Αντιθέτως, όταν συναντά αποφασιστικότητα, υπολογίζει. Όχι επειδή ξαφνικά σέβεται το διεθνές δίκαιο, αλλά επειδή σέβεται την ισχύ όταν αυτή είναι αξιόπιστη.
Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν την πολυτέλεια να απαντούν στη «Γαλάζια Πατρίδα» μόνο με νομικά υπομνήματα, δηλώσεις καλής θέλησης και διπλωματικές ευχές. Το διεθνές δίκαιο είναι θεμέλιο. Αλλά χωρίς ισχύ, χωρίς αποτροπή και χωρίς ενιαία εθνική στρατηγική, μένει συχνά ένα χαρτί πάνω στο τραπέζι.
Η σωστή απάντηση δεν είναι ο τυχοδιωκτισμός. Δεν είναι οι κραυγές. Δεν είναι η άσκοπη στρατιωτικοποίηση της ρητορικής. Είναι κάτι πολύ σοβαρότερο: σταθερή εθνική γραμμή, ενιαίο μέτωπο Αθήνας–Λευκωσίας, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, ενεργή διπλωματία, συμμαχίες με περιεχόμενο και ξεκάθαρη κόκκινη γραμμή στο πεδίο.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν διαλύεται με λόγια. Διαλύεται όταν η άλλη πλευρά καταλάβει ότι κάθε πρόκληση έχει κόστος. Ότι η Ελλάδα δεν παρακολουθεί απλώς τις εξελίξεις. Ότι δεν φοβάται να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Ότι δεν αντιμετωπίζει την Κύπρο ως ξεχωριστό πρόβλημα, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνισμού και της ευρωπαϊκής ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το Ισραήλ, με τη δική του σκληρή στρατηγική λογική, έδειξε κάτι απλό: η αποφασιστικότητα αλλάζει τους υπολογισμούς. Η Τουρκία φωνάζει δυνατά όταν πιστεύει ότι δεν θα πληρώσει τίμημα. Σιωπά ή περιορίζεται σε καταγγελίες όταν βλέπει μπροστά της πραγματική ισχύ.
Αυτό είναι το μήνυμα που πρέπει να διαβάσει η Αθήνα.
Όχι πανικός. Όχι φοβία. Όχι υποχωρητικότητα μεταμφιεσμένη σε «σύνεση». Αλλά εθνικό ανάστημα, στρατηγική συνέχεια και καθαρή βούληση.
Γιατί στην Ανατολική Μεσόγειο, οι θάλασσες δεν κρατιούνται με χάρτες. Κρατιούνται με ισχύ, συμμαχίες και απόφαση.