Νέος επικεφαλής στο Πυροσβεστικό Κλιμάκιο, παλιές πληγές στη στέγαση – Οι ευθύνες του Δήμου Κύμης–Αλιβερίου, τα ερωτήματα προς Μπαράκο και η σιωπή των αρμοδίων
Η ανάληψη καθηκόντων από τον νέο επικεφαλής του Πυροσβεστικού Κλιμακίου Αλιβερίου, Πυραγό Απόστολο Μπαλτά, θα μπορούσε να είναι μια απλή υπηρεσιακή είδηση. Δεν είναι. Γιατί πίσω από την αλλαγή προσώπου στην κεφαλή του Κλιμακίου κρύβεται μια χρόνια ντροπή: οι πυροσβέστες που καλούνται κάθε καλοκαίρι να σώσουν ζωές, σπίτια, δάση και περιουσίες, εξακολουθούν να στεγάζονται σε ακατάλληλες προκάτ εγκαταστάσεις, σε συνθήκες που δεν τιμούν ούτε την Πολιτεία ούτε την Αυτοδιοίκηση.
Ο νέος επικεφαλής παραλαμβάνει, σύμφωνα με τα όσα καταγγέλλονται, όχι απλώς μια υπηρεσία με επιχειρησιακό βάρος, αλλά και ένα πρόβλημα που χρονίζει. Ένα πρόβλημα που δεν λύθηκε ούτε από τους προηγούμενους δημοτικούς άρχοντες ούτε από τις υπηρεσιακές ιεραρχίες που γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν.
Οι «ήρωες» στις δηλώσεις, ξεχασμένοι στην πράξη
Κάθε φορά που η φωτιά απειλεί χωριά, καλλιέργειες, σπίτια και ανθρώπινες ζωές, οι πυροσβέστες γίνονται «ήρωες» στα δελτία Τύπου. Οι τοπικοί παράγοντες σπεύδουν να τους συγχαρούν, να τους ευχαριστήσουν, να φωτογραφηθούν δίπλα τους, να μιλήσουν για αυταπάρνηση.
Όμως η πραγματική αναγνώριση δεν μετριέται με δηλώσεις μετά την κατάσβεση. Μετριέται πριν από τη φωτιά. Μετριέται στο αν οι άνθρωποι αυτοί έχουν αξιοπρεπή βάση, ασφαλείς εγκαταστάσεις, χώρους ανάπαυσης, συνθήκες ετοιμότητας και λειτουργικό περιβάλλον για να ανταποκριθούν στην αποστολή τους.
Και στο Αλιβέρι, το ερώτημα είναι αμείλικτο: πώς είναι δυνατόν όσοι σώζουν περιουσίες εκατομμυρίων να στεγάζονται επί χρόνια σε προκάτ εγκαταστάσεις που ήρθαν από αλλού ως προσωρινή λύση και έγιναν μόνιμη ντροπή;
Δεν είναι θέμα φιλότιμου – Είναι θεσμική υποχρέωση
Το ζήτημα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως θέμα καλής θέλησης του εκάστοτε δημάρχου. Δεν είναι «αν θέλει» ο Δήμος. Δεν είναι «αν περισσεύουν χρήματα». Δεν είναι υπόθεση δημοτικής ευαισθησίας.
Από τη στιγμή που η δασοπυρόσβεση πέρασε θεσμικά στο Πυροσβεστικό Σώμα, υπάρχει σαφές πλαίσιο για τη στέγαση των Πυροσβεστικών Κλιμακίων. Οι ΟΤΑ έχουν υποχρέωση να συνδράμουν στη στέγαση, με παραχώρηση κατάλληλων ακινήτων όταν δεν υπάρχει διαθέσιμο δημόσιο ακίνητο. Αυτό σημαίνει ότι η αξιοπρεπής εγκατάσταση του Πυροσβεστικού Κλιμακίου δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος δημόσιας ασφάλειας.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Ποιος δήμαρχος, ποιο δημοτικό συμβούλιο, ποια αρμόδια υπηρεσία ασχολήθηκε σοβαρά με το πρόβλημα; Ποιος έφερε συγκεκριμένη λύση; Ποιος αναζήτησε κατάλληλο κτίριο; Ποιος προέβλεψε κονδύλι; Ποιος ζήτησε επίσημα από την Πυροσβεστική, την Περιφέρεια ή το αρμόδιο υπουργείο συνδρομή για να τελειώσει αυτή η αθλιότητα;
Η έξωση και η «προσωρινή» λύση που έγινε καθεστώς
Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Παναγιώτη Μουσσά, μέχρι το 2013 το Πυροσβεστικό Κλιμάκιο στεγαζόταν σε μισθωμένο χώρο. Όμως ακολούθησε έξωση, καθώς φέρονται να υπήρχαν απλήρωτα ενοίκια. Αντί τότε να αναζητηθεί άμεσα αξιοπρεπής και μόνιμη λύση, επιλέχθηκε η εύκολη λύση: προκάτ και κοντέινερ.
Μια λύση που μπορεί να εμφανίστηκε ως προσωρινή, αλλά, όπως συμβαίνει συχνά στην Ελλάδα της διοικητικής αδράνειας, έγινε κανονικότητα. Και η κανονικότητα έγινε ντροπή.
Το ερώτημα προς τον Δήμο Κύμης–Αλιβερίου και προσωπικά προς τον σημερινό δήμαρχο Νίκο Μπαράκο είναι σαφές: παρέλαβε μια απαράδεκτη κατάσταση, αλλά τι έκανε για να τη διορθώσει;
Διότι άλλο πράγμα να κληρονομείς ένα πρόβλημα και άλλο να το διατηρείς.
Τα ερωτήματα προς Μπαράκο
Ο Δήμος δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη φράση «έτσι το βρήκαμε». Η Αυτοδιοίκηση υπάρχει για να λύνει προβλήματα, όχι για να τα κληρονομεί, να τα συνηθίζει και να τα αφήνει να σαπίζουν.
Γι’ αυτό τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα:
Πόσο κοστίζει η αξιοπρεπής στέγαση των πυροσβεστών του Αλιβερίου;
Έχει αναζητηθεί κατάλληλο ακίνητο;
Έχει εγγραφεί σχετικό ποσό στον δημοτικό προϋπολογισμό;
Έχει υπάρξει επίσημη αλληλογραφία με την Πυροσβεστική, την Περιφέρεια ή το υπουργείο;
Υπάρχει χρονοδιάγραμμα μεταφοράς του Κλιμακίου σε ανθρώπινες εγκαταστάσεις;
Και το βασικότερο: αν οι πυροσβέστες είναι τόσο σημαντικοί κάθε φορά που τους χειροκροτούμε, γιατί δεν είναι εξίσου σημαντικοί όταν πρέπει να τους στεγάσουμε αξιοπρεπώς;
Και η Πυροσβεστική Ιεραρχία τι έκανε;
Η ευθύνη δεν σταματά στον Δήμο. Υπάρχει και η υπηρεσιακή διάσταση.
Στο δημοσίευμα τίθεται ευθέως το ερώτημα για τον σημερινό Διοικητή Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Νομού Ευβοίας Αντώνη Μαυρίδη και τον Αντιστράτηγο Περικλή Κουλκουβίνη, οι οποίοι υπηρέτησαν ή υπηρετούν σε κρίσιμες θέσεις ευθύνης στην Εύβοια.
Έχουν υπάρξει επίσημα έγγραφα διαμαρτυρίας προς τον Δήμο Κύμης–Αλιβερίου;
Έχουν ζητήσει εγγράφως την άμεση μεταφορά του Κλιμακίου σε κατάλληλο κτίριο;
Έχουν ενημερώσει την ηγεσία του Πυροσβεστικού Σώματος για τις συνθήκες;
Έχουν πιέσει θεσμικά ώστε να υπάρξει λύση;
Αν ναι, οφείλουν να το δημοσιοποιήσουν. Αν όχι, τότε η σιωπή τους γίνεται μέρος του προβλήματος.
Δεν ζητούν πολυτέλεια – Ζητούν αξιοπρέπεια
Κανείς δεν ζητά να μετατραπεί το Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Αλιβερίου σε ξενοδοχείο. Κανείς δεν ζητά πολυτέλειες. Οι πυροσβέστες δεν έχουν μάθει να ζητούν. Έχουν μάθει να τρέχουν πρώτοι εκεί όπου οι άλλοι απομακρύνονται.
Αλλά άλλο η λιτότητα και άλλο η εγκατάλειψη. Άλλο η υπηρεσιακή απλότητα και άλλο οι ακατάλληλες συνθήκες. Άλλο η προσωρινή λύση και άλλο η μονιμοποίηση της ντροπής.
Η αξιοπρεπής στέγαση ενός Πυροσβεστικού Κλιμακίου δεν είναι χάρη προς τους πυροσβέστες. Είναι υποχρέωση προς την κοινωνία. Γιατί από την ετοιμότητα αυτών των ανθρώπων εξαρτώνται ζωές.
Στην Εύβοια της φωτιάς, των μεγάλων καταστροφών και των διαρκών κινδύνων, δεν μπορεί οι πυροσβέστες να είναι ήρωες μόνο όταν καίγεται ο τόπος.
Δεν μπορεί να τους χειροκροτούν μπροστά στις κάμερες και να τους αφήνουν πίσω από προκάτ πόρτες.
Δεν μπορεί οι ίδιοι άνθρωποι που καλούνται να προστατεύσουν χωριά, σπίτια και ζωές να ζουν υπηρεσιακά σε εγκαταστάσεις που κανένας αρμόδιος δεν θα δεχόταν για τον εαυτό του.
Αν ο Δήμος Κύμης–Αλιβερίου θέλει να μιλά για πολιτική προστασία, ας ξεκινήσει από το αυτονόητο: να βρει αξιοπρεπές κτίριο για το Πυροσβεστικό Κλιμάκιο Αλιβερίου.
Όλα τα άλλα είναι λόγια. Και οι πυροσβέστες έχουν ακούσει πολλά.