Όταν ένας μεγάλος δημόσιος δρόμος σχεδιάζεται, το ερώτημα δεν είναι ποιος «βολεύεται». Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ενιαίος κανόνας για όλους.
Ο νέος περιφερειακός δρόμος της Χαλκίδας δεν είναι ένα απλό τοπικό έργο. Είναι έργο που αλλάζει την κυκλοφορία, την πρόσβαση, την αξία γης, την καθημερινότητα των κατοίκων και τη λειτουργία των επιχειρήσεων. Το αντικείμενο του έργου περιλαμβάνει τα τμήματα Νέα Λάμψακος – Σήραγγα Βαθροβουνίου και Σήραγγα Βαθροβουνίου – Ψαχνά, ενώ ως προαίρεση προβλέπονται και άλλα κρίσιμα τμήματα, μεταξύ των οποίων το κομμάτι προς Χαλκίδα / Υψηλή Γέφυρα.
Και εδώ αρχίζει το ερώτημα.
Αν στον σχεδιασμό προβλέπεται είσοδος και έξοδος στην περιοχή του Αλιμπινίση, με όλα τα προφανή πλεονεκτήματα που αυτό δίνει σε μια επιχείρηση — πρόσβαση, προβολή, εμπορική διευκόλυνση, μεταφορική άνεση — τότε γιατί δεν προβλέπεται κάτι αντίστοιχο και αλλού;
Δεν λέμε ότι δεν πρέπει να υπάρχει πρόσβαση εκεί.
Λέμε κάτι πολύ απλούστερο και πολύ πιο σοβαρό:
Με ποιο κριτήριο δίνεται εκεί και δεν δίνεται αλλού;
Υπάρχει συγκοινωνιακή μελέτη που να το τεκμηριώνει;
Υπάρχει κυκλοφοριακός φόρτος που να το επιβάλλει;
Υπάρχει λόγος οδικής ασφάλειας;
Υπάρχει πρόβλεψη για άλλες επιχειρήσεις, οικισμούς, παρόδιες ιδιοκτησίες και παραγωγικές μονάδες;
Ή απλώς κάποιοι θα βλέπουν τον νέο δρόμο να περνά δίπλα τους χωρίς πρόσβαση, ενώ κάποιοι άλλοι θα απολαμβάνουν πλήρη είσοδο και έξοδο;
Αυτό είναι το πραγματικό θέμα.
Ο περιφερειακός δρόμος δεν μπορεί να σχεδιάζεται σαν δρόμος δύο ταχυτήτων: άλλοι να έχουν σύνδεση, διευκόλυνση και αναπτυξιακό πλεονέκτημα, και άλλοι να μένουν αποκλεισμένοι ή υποβαθμισμένοι. Ένα δημόσιο έργο πρέπει να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, όχι να γεννά υπόνοιες επιλεκτικών εξυπηρετήσεων.
Το έργο έχει ήδη σημαντικές τεχνικές και χρονικές εκκρεμότητες. Η Τεχνική Περιβαλλοντική Μελέτη για το τμήμα Νέα Λάμψακος – Ψαχνά εγκρίθηκε τον Απρίλιο του 2026, ενώ το συνολικό έργο εμφανίζεται με μεγάλο προϋπολογισμό και ορίζοντα ολοκλήρωσης το 2028. Παράλληλα, η προαίρεση για το τμήμα προς Υψηλή Γέφυρα έχει συνδεθεί με καθυστερήσεις και νέα χρονική μετάθεση έως το 2027, σύμφωνα με δημοσιευμένες αναφορές.
Άρα η συζήτηση για τις προσβάσεις δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ουσία.
Γιατί μια είσοδος–έξοδος μπορεί να αλλάξει την εμπορική μοίρα μιας περιοχής. Μπορεί να ανεβάσει αξίες. Μπορεί να δώσει κίνηση. Μπορεί να μετατρέψει έναν χώρο σε προνομιακό σημείο. Και γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται απόλυτη διαφάνεια.
Η Περιφέρεια, ο Δήμος, το Υπουργείο και οι μελετητές οφείλουν να απαντήσουν καθαρά:
Ποιος αποφάσισε τις εισόδους και τις εξόδους;
Με ποια τεχνικά κριτήρια;
Ποιοι ωφελούνται;
Ποιοι αποκλείονται;
Και γιατί αυτό που γίνεται στον Αλιμπινίση δεν γίνεται πουθενά αλλού;
Δεν χρειάζονται ψίθυροι. Χρειάζονται σχέδια, χάρτες, αποφάσεις και δημόσιες απαντήσεις.
Γιατί ο δρόμος της Χαλκίδας δεν είναι ιδιωτικός διάδρομος κανενός.
Είναι δημόσιο έργο.
Και στα δημόσια έργα, η ισονομία δεν είναι διακοσμητική λέξη. Είναι υποχρέωση.