Όταν μια πόλη δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε τις βασικές υποδομές αξιοπρέπειας, τότε κάτι πολύ βαθύτερο δεν λειτουργεί στη διοίκησή της.
Η Χαλκίδα είναι παραλιακή πόλη. Είναι πόλη επισκεπτών, περιπάτου, αγοράς, λιμανιού, τουρισμού, καθημερινής κίνησης. Και όμως, ακόμη συζητάμε για το αυτονόητο: πού θα πάει ένας άνθρωπος στην ανάγκη του;
Δημόσιες τουαλέτες κλειστές, ανύπαρκτες ή εγκαταλελειμμένες. Υποδομές που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες, αντιμετωπίζονται σαν πολυτέλεια. Και φυσικά, όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης, αρχίζει το γνωστό παιχνίδι: ο ένας δείχνει τον άλλον.
Ο Δήμος Χαλκιδέων έχει τις ευθύνες του για τους δημοτικούς χώρους. Όμως και ο ΟΛΝΕ, εκεί όπου έχει αρμοδιότητα στη χερσαία ζώνη λιμένα, δεν μπορεί να παριστάνει τον απλό παρατηρητή. Δεν γίνεται να μιλάμε για λιμενική ανάπτυξη, αξιοποίηση, έργα, σχέδια και αναβαθμίσεις, όταν δεν λύνεται ούτε το πιο βασικό ζήτημα πολιτισμού: καθαρές, ανοιχτές και προσβάσιμες δημόσιες τουαλέτες.
Γιατί οι δημόσιες τουαλέτες δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι δείκτης πολιτισμού. Είναι σεβασμός στον ηλικιωμένο, στον γονιό με το παιδί, στον επισκέπτη, στον επαγγελματία, στον άνθρωπο με αναπηρία. Είναι η εικόνα που δίνει μια πόλη σε όποιον περπατά στην παραλία, στο λιμάνι, στο κέντρο.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα:
Αυτοί οι άνθρωποι του ΟΛΝΕ θα πάνε μπροστά τη Χαλκίδα;
Με ποια αξιοπιστία; Με ποιο σχέδιο; Με ποια αντίληψη για την πόλη;
Δεν μπορεί να υπάρχει φιλοδοξία για “ανάπτυξη” όταν λείπει η καθημερινή φροντίδα. Δεν μπορεί να υπάρχει όραμα όταν ο πολίτης βλέπει εγκατάλειψη. Δεν μπορεί να υπάρχει σοβαρή διοίκηση όταν το αυτονόητο μετατρέπεται σε πρόβλημα χωρίς λύση.
Η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλες φωτογραφίες, άλλες συσκέψεις και άλλα μεγάλα λόγια. Χρειάζεται καθαρές λύσεις. Χρειάζεται ανθρώπους που να αντιλαμβάνονται ότι η πόλη δεν προχωρά μόνο με έργα βιτρίνας, αλλά και με τις μικρές, κρίσιμες υποδομές που κάνουν την καθημερινότητα ανθρώπινη.
Αν ο ΟΛΝΕ έχει αρμοδιότητα σε συγκεκριμένα σημεία της χερσαίας ζώνης, τότε έχει και ευθύνη. Και αν ο Δήμος έχει ευθύνη στα υπόλοιπα σημεία, τότε έχει και αυτός υποχρέωση να απαντήσει.
Το συμπέρασμα είναι απλό:
Η Χαλκίδα δεν μπορεί να πάει μπροστά με κλειστές τουαλέτες, κλειστά αυτιά και ανοιχτές δικαιολογίες.
Όποιος έχει αρμοδιότητα, να την αναλάβει.
Όποιος έχει ευθύνη, να δώσει λύση.
Και όποιος δεν μπορεί να λύσει ούτε τα βασικά, ας σταματήσει να μιλά για το μέλλον της πόλης.