Επτά περιφερειακά δημοτικά πάρκινγκ, δωρεάν μετακίνηση με ηλεκτρικά λεωφορεία και μπλε διαγράμμιση για τους μόνιμους κατοίκους θα μπορούσαν να αλλάξουν την πόλη – Το ερώτημα είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση
Η Χαλκίδα δεν πνίγεται από την έλλειψη ιδεών. Πνίγεται από την έλλειψη εφαρμογής.
Οι πολίτες το λένε πλέον καθαρά: το κυκλοφοριακό δεν πρόκειται να λυθεί ούτε με αποσπασματικές παρεμβάσεις, ούτε με επικοινωνιακές φωτογραφίες, ούτε με έργα που εμφανίζονται ως «λύση» ενώ στην πράξη μεταφέρουν το πρόβλημα από δρόμο σε δρόμο.
Η πρόταση που επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση είναι απλή, λογική και απολύτως εφαρμόσιμη: επτά περιφερειακά δημοτικά πάρκινγκ, δωρεάν για όλους, συνδεδεμένα με ηλεκτρικά αστικά λεωφορεία μικρής και συχνής κυκλοφορίας, ώστε ο πολίτης και ο επισκέπτης να αφήνει το αυτοκίνητο έξω από το κέντρο και να μπαίνει στην πόλη χωρίς ταλαιπωρία, χωρίς άγχος, χωρίς να κυνηγά μια θέση στάθμευσης γύρω από την Αβάντων, την παραλία, την Αγορά, τα Δικαστήρια και την Παλιά Γέφυρα.
Αυτό δεν είναι ουτοπία. Είναι η βάση κάθε σοβαρής πολιτικής βιώσιμης αστικής κινητικότητας.
Η Χαλκίδα χρειάζεται περιφερειακή στάθμευση, όχι άλλο κυνήγι θέσεων στο κέντρο. Χρειάζεται ηλεκτρικά λεωφορεία με πυκνά δρομολόγια, όχι αστική συγκοινωνία που οι πολίτες καταγγέλλουν ότι περνά αραιά και τελικά δεν εξυπηρετεί κανέναν. Χρειάζεται μπλε διαγράμμιση για τους μόνιμους κατοίκους του κέντρου, ώστε οι άνθρωποι που ζουν στην καρδιά της πόλης να μη μετατρέπονται καθημερινά σε κυνηγούς μιας θέσης κάτω από το ίδιο τους το σπίτι.
Χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, πολιτική βούληση.
Γιατί όταν αφαιρούνται θέσεις στάθμευσης χωρίς να έχει προηγηθεί ολοκληρωμένο σχέδιο αντικατάστασής τους, το αποτέλεσμα δεν είναι «βιώσιμη κινητικότητα». Είναι χάος. Όταν αυξάνονται τα κόστη στάθμευσης στα δημοτικά πάρκινγκ, την ώρα που ο δημότης ήδη δοκιμάζεται οικονομικά, το μήνυμα που λαμβάνει η κοινωνία είναι ότι η πόλη δεν σχεδιάζεται με κοινωνική λογική, αλλά με εισπρακτική λογική.
Και τότε γεννιέται η οργή.
Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν τα αυτονόητα. Να μπορούν να πάνε στη δουλειά τους. Να μπορούν να κατέβουν στο κέντρο χωρίς να χάσουν μισή ώρα ψάχνοντας πού θα αφήσουν το αυτοκίνητο. Να μπορούν οι ηλικιωμένοι, οι εργαζόμενοι, οι γονείς με παιδιά, οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες να μετακινούνται με αξιοπρέπεια. Να μη μετατρέπεται κάθε διαδρομή μέσα στη Χαλκίδα σε δοκιμασία νεύρων.
Η εικόνα μιας πόλης που ασφυκτιά δεν αλλάζει με συνθήματα. Αλλάζει με σχέδιο.
Ένα πραγματικό σχέδιο θα έπρεπε να περιλαμβάνει:
Πρώτον, περιφερειακά δημοτικά πάρκινγκ σε κομβικά σημεία εισόδου και εξόδου της πόλης.
Δεύτερον, δωρεάν ή συμβολικού κόστους ηλεκτρικά λεωφορεία που θα εκτελούν συνεχείς κυκλικές διαδρομές προς το κέντρο.
Τρίτον, ειδικό καθεστώς στάθμευσης για μόνιμους κατοίκους με μπλε διαγράμμιση.
Τέταρτον, σοβαρή αναδιοργάνωση των αστικών δρομολογίων με πραγματική συχνότητα και αξιοπιστία.
Πέμπτον, έλεγχο της παράνομης στάθμευσης, αλλά μόνο αφού πρώτα ο Δήμος προσφέρει εναλλακτική λύση στον πολίτη.
Έκτον, σύνδεση ΚΤΕΛ, Λιανής Άμμου, Νεάπολης, Παλιάς Γέφυρας, Αλωνακίου και κέντρου με μικρά καθαρά μέσα μεταφοράς.
Έβδομον, εγκατάλειψη της λογικής «κόβουμε θέσεις, βάζουμε πρόστιμα, αυξάνουμε χρεώσεις και μετά φταίνε οι δημότες».
Η συζήτηση για τραμ, κυκλικές γραμμές, ηλεκτρικά λεωφορεία, περιφερειακή στάθμευση και προστασία των κατοίκων του κέντρου δείχνει κάτι πολύ απλό: η κοινωνία σκέφτεται πιο μπροστά από τη δημοτική αρχή.
Και αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα.
Όταν οι πολίτες συζητούν λύσεις και η διοίκηση απαντά με επικοινωνιακή αυτάρκεια, η απόσταση μεγαλώνει. Όταν η καθημερινότητα φωνάζει και η εξουσία χαμογελά στις φωτογραφίες, η δυσπιστία γίνεται αγανάκτηση.
Η Χαλκίδα δεν χρειάζεται άλλο ένα αφήγημα. Χρειάζεται κυκλοφοριακή πολιτική με κοινωνικό πρόσημο.
Δωρεάν περιφερειακά πάρκινγκ. Ηλεκτρικά λεωφορεία. Προστασία κατοίκων. Πραγματικές διαδρομές. Πραγματική πρόσβαση. Πραγματικός σεβασμός στον δημότη.
Όλα τα άλλα είναι λόγια για να περνά ο χρόνος.
Και ο χρόνος για τη Χαλκίδα έχει ήδη χαθεί αρκετά.
Σελίδα 1 από 1