Ένας άνθρωπος πήγε για ένα πρωινό μπάνιο στη Χαλκίδα και δεν επέστρεψε ποτέ.
Το πρωί της Τρίτης 7 Ιουλίου, ένας 67χρονος ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του από τη θαλάσσια περιοχή της πλαζ «Αστέρια». Μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ στο Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας, όπου οι γιατροί διαπίστωσαν απλώς τον θάνατό του.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.
Σε μια πολυσύχναστη παραλία της Χαλκίδας, σε μια περίοδο που οι πολίτες γεμίζουν τις ακτές για λίγη δροσιά, υπήρχε ναυαγοσώστης; Υπήρχε άνθρωπος εκπαιδευμένος να παρέμβει άμεσα; Υπήρχε οργανωμένη επιτήρηση ή για ακόμη μία φορά στηριζόμαστε στην τύχη, στον διπλανό λουόμενο και στο «αν προλάβουμε»;
Γιατί στη θάλασσα τα λεπτά δεν μετράνε απλώς. Σώζουν ή χάνονται ζωές.
Η απώλεια ενός συνανθρώπου μας δεν μπορεί να περάσει σαν μια ακόμη είδηση του καλοκαιριού. Δεν αρκεί να γράφουμε ότι «ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του» και να συνεχίζουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Οφείλουμε να ρωτήσουμε ποιος ελέγχει, ποιος επιβλέπει, ποιος έχει την ευθύνη και αν τηρούνται όλα όσα προβλέπονται για την ασφάλεια των λουομένων.
Και παράλληλα, ας το πούμε καθαρά: όταν κολυμπάμε, δεν κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας. Κοιτάμε και τον διπλανό μας. Τον ηλικιωμένο που μπήκε μόνος του στο νερό. Τον άνθρωπο που φαίνεται να δυσκολεύεται. Εκείνον που μπορεί να χρειάζεται βοήθεια αλλά δεν προλαβαίνει να τη ζητήσει.
Μια ματιά παραπάνω μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.
Όμως η ατομική προσοχή δεν απαλλάσσει κανέναν αρμόδιο από τις υποχρεώσεις του. Οι παραλίες δεν μπορεί να λειτουργούν με τη λογική «όποιος προλάβει». Η ασφάλεια στη θάλασσα δεν είναι διακοσμητική λεπτομέρεια. Είναι υποχρέωση.
Και το ερώτημα μένει βαρύ:
Στα Αστέρια, την ώρα που χάθηκε ένας 67χρονος άνθρωπος, υπήρχε ναυαγοσώστης για να τον σώσει;
Γιατί αν δεν υπήρχε, τότε δεν μιλάμε μόνο για μια τραγωδία. Μιλάμε για μια ακόμη κραυγαλέα υπενθύμιση ότι κάποιοι θυμούνται την ευθύνη μόνο αφού χαθεί μια ζωή.