Αν νομίζετε ότι η ιατρική μαθαίνεται μόνο στα πανεπιστήμια, γελιέστε.
Υπάρχει και το άλλο πανεπιστήμιο. Το πιο δυνατό. Το πιο λαϊκό. Το πιο αληθινό.
Το πανεπιστήμιο της παραλίας.
Εκεί που πας πρωί πρωί για να κάνεις ήσυχα το μπάνιο σου, να ακούσεις το κύμα, να ξυπνήσει το σώμα σου από το κρύο νερό και τελικά φεύγεις έχοντας πάρει πλήρη ενημέρωση για νεφρά, ζάχαρο, χοληστερίνη, ουρικό, πίεση, τρανσαμινάσες, δίαιτες, γιαούρτια, ντομάτες χωρίς φλούδα και άντρες που τρώνε κοντοσούβλι στα κρυφά.
Οι κυρίες της πρωινής παραλίας δεν είναι απλές λουόμενες.
Είναι επιτροπή υγείας.
Είναι διαγνωστικό κέντρο.
Είναι συμβούλιο κορυφής με πετσέτα, καπέλο και τάπερ.
Ξέρουν ποιος έχει χοληστερίνη, ποιος έχει ζάχαρο, ποιος δεν προσέχει, ποιος κάνει του κεφαλιού του και ποια θα πληρώσει στο τέλος «τη νύφη», γιατί ο άντρας της τρώει έξω ό,τι του καπνίσει.
Και κάπου εκεί ακούς το αθάνατο:
«Εγώ να φοβηθώ ή η χοληστερίνη να φοβηθεί;»
Αυτό δεν είναι ατάκα. Είναι φιλοσοφία ζωής.
Η Ιφιγένεια Μανουρά, με τις «Γλωσσούδες» της, στήνει ένα απολαυστικό καλοκαιρινό σκηνικό που μυρίζει θάλασσα, ντοπιολαλιά, κουτσομπολιό και ελληνική πραγματικότητα.
Γιατί στην Ελλάδα, ειδικά στην παραλία, όλοι ξέρουν λίγο απ’ όλα.
Και από ιατρικά;
Εκεί να δείτε.
Μέχρι να τελειώσει το μπάνιο, έχεις μάθει περισσότερα από όσα θα μάθαινες σε τρεις επισκέψεις σε γιατρό, δύο εκπομπές στην τηλεόραση και πέντε κουβέντες στο καφενείο.
Με μία μικρή διαφορά:
Ο γιατρός έχει πτυχίο.
Οι γιατρίνες της παραλίας έχουν εμπειρία, γειτόνισσες και άποψη.
Και καμιά φορά, αυτό στην Ελλάδα μετράει περισσότερο.