Νεκρή στο σπίτι της βρέθηκε 43χρονη εργαζόμενη στο Ογκολογικό Νοσοκομείο «Άγιοι Ανάργυροι» – Η επίσημη αιτία θανάτου αναμένεται, όμως η ΠΟΕΔΗΝ ανοίγει ξανά τον φάκελο της εξουθένωσης στα δημόσια νοσοκομεία
Βαθιά θλίψη έχει σκορπίσει στο Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς «Άγιοι Ανάργυροι» ο αιφνίδιος θάνατος μιας 43χρονης νοσηλεύτριας, η οποία βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της το πρωί της Παρασκευής 17 Ιουλίου.
Η γυναίκα είχε ολοκληρώσει τέσσερις συνεχόμενες νυχτερινές βάρδιες και βρισκόταν σε ημέρα ανάπαυσης. Δεν ξύπνησε ποτέ.
Τα ανίψια της, που είχαν φτάσει μαζί με τη μητέρα τους από τη Θεσσαλία για να περάσουν μία ημέρα μαζί της στη θάλασσα, ήταν εκείνα που μπήκαν στο δωμάτιο για να την ξυπνήσουν και βρέθηκαν μπροστά στην τραγωδία.
Η επίσημη αιτία θανάτου δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκο, εξετάζεται το ενδεχόμενο ανακοπής, χωρίς όμως να υπάρχει μέχρι στιγμής οριστικό ιατροδικαστικό συμπέρασμα.
Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά: κανείς δεν μπορεί και δεν δικαιούται να αποδώσει τον θάνατό της στις βάρδιες χωρίς επιστημονικά στοιχεία.
Όμως κανείς δεν δικαιούται επίσης να προσποιείται ότι δεν βλέπει την πραγματικότητα μέσα στην οποία εργάζονται χιλιάδες νοσηλευτές.
Ένα πρόγραμμα που δεν σταμάτησε ούτε μπροστά στην εξάντληση
Η 43χρονη υπηρετούσε κυρίως ως γενική εφημερεύουσα και, σύμφωνα με το πρόγραμμα του νοσοκομείου, θα επέστρεφε στην εργασία της το απόγευμα του Σαββάτου.
Τέσσερις συνεχόμενες νύχτες, μία ημέρα ρεπό και ξανά πίσω στην πρώτη γραμμή.
Αυτό δεν αποτελεί εξαίρεση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Για πολλούς εργαζομένους αποτελεί την καθημερινότητα: νυχτερινές βάρδιες, χρωστούμενα ρεπό, δυσκολία στη χορήγηση κανονικών αδειών, διαρκής ευθύνη για ανθρώπινες ζωές και μισθοί που δεν ανταποκρίνονται ούτε στο βάρος ούτε στις απαιτήσεις του επαγγέλματος.
Η ΠΟΕΔΗΝ επισημαίνει ότι δεν είναι γνωστό εάν η εργασιακή καταπόνηση συνέβαλε στην τραγική κατάληξη. Υπενθυμίζει, όμως, ότι η συνεχής εξάντληση, το άγχος και η έλλειψη ανάπαυσης επιβαρύνουν αναμφισβήτητα τον ανθρώπινο οργανισμό.
Και αυτό είναι το πραγματικό «καμπανάκι». Όχι μια πρόχειρη απόδοση ευθυνών πριν μιλήσουν οι γιατροί, αλλά η απαίτηση να εξεταστεί σοβαρά τι προκαλεί στους εργαζομένους ένα σύστημα που λειτουργεί μόνιμα στα όριά του.
Οι νοσηλευτές δεν είναι αναλώσιμοι
Στα δημόσια νοσοκομεία οι ελλείψεις καλύπτονται συχνά με περισσότερη πίεση πάνω στους ίδιους ανθρώπους. Ένας εργαζόμενος φεύγει, συνταξιοδοτείται ή παραιτείται και το βάρος μεταφέρεται στους εναπομείναντες.
Οι προκηρύξεις μένουν άγονες, το προσωπικό μετακινείται από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και ολοένα λιγότεροι νέοι επιλέγουν τη νοσηλευτική. Όχι επειδή η κοινωνία δεν χρειάζεται νοσηλευτές, αλλά επειδή τους ζητά να σηκώσουν ένα τεράστιο φορτίο με αμοιβές που, σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ, ξεκινούν περίπου από 850 ευρώ για έναν νοσηλευτή πανεπιστημιακής εκπαίδευσης.
Χωρίς 13ο και 14ο μισθό. Με νύχτες, αργίες, Σαββατοκύριακα, ευθύνη, σωματική καταπόνηση και ψυχική φθορά.
Η πολιτεία συνηθίζει να αποκαλεί τους υγειονομικούς «ήρωες» όταν τους χρειάζεται. Όταν όμως κλείνουν οι κάμερες, οι ήρωες επιστρέφουν στα υποστελεχωμένα τμήματα, στα κομμένα ρεπό και στους μισθούς επιβίωσης.
Οι νοσηλευτές, όμως, δεν είναι μηχανές παραγωγής βαρδιών. Δεν είναι αριθμοί σε πίνακες προσωπικού. Δεν είναι αναλώσιμο υλικό ενός ΕΣΥ που επιβιώνει χάρη στο φιλότιμο και στην εξάντλησή τους.
Η διερεύνηση πρέπει να είναι πλήρης
Η 43χρονη είχε ήδη βιώσει μία μεγάλη προσωπική τραγωδία, καθώς είχε χάσει τον σύζυγό της πριν από οκτώ χρόνια από ηλεκτροπληξία. Προσπαθούσε να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Τώρα οι συνάδελφοί της και η οικογένειά της καλούνται να διαχειριστούν μια ακόμη αβάσταχτη απώλεια.
Ο σεβασμός στη μνήμη της απαιτεί αυτοσυγκράτηση, αλλά όχι σιωπή.
Απαιτεί να προσδιοριστεί επιστημονικά η αιτία θανάτου και, ταυτόχρονα, να διερευνηθούν το πρόγραμμα εργασίας, οι ώρες ανάπαυσης και οι συνολικές συνθήκες κάτω από τις οποίες εργαζόταν.
Γιατί μπορεί σήμερα να μην υπάρχει τεκμηριωμένη σύνδεση ανάμεσα στις βάρδιες και στον θάνατό της. Υπάρχει όμως μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: το προσωπικό των δημόσιων νοσοκομείων εξαντλείται.
Και ένα κράτος που περιμένει να συμβεί η επόμενη τραγωδία για να θυμηθεί την υποστελέχωση δεν προστατεύει το ΕΣΥ. Απλώς καταναλώνει τους ανθρώπους που το κρατούν ακόμη όρθιο.
Πηγή στοιχείων και δηλώσεων: Newsit – Θρήνος στο νοσοκομείο «Άγιοι Ανάργυροι»