Υπερασπίζεται τη Μαρία Καρυστιανού, καταγγέλλει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και καλεί τη νέα γενιά να αφήσει τον καναπέ και να πάει στην κάλπη
Ένα βίντεο της Σόνιας Παπλεκάι έρχεται να ταράξει τη βολική σιωπή των κοινωνικών δικτύων. Με σκληρές εκφράσεις και χωρίς να χαϊδεύει αυτιά, υπερασπίζεται τη Μαρία Καρυστιανού, καταγγέλλει την επιλεκτική «ηθική» όσων μετρούν παλτά και ρολόγια και εξαπολύει ευθεία επίθεση σε influencers που χρησιμοποιούν την επιρροή τους αποκλειστικά για προϊόντα, πόζες και χρήματα.
Δεν πρόκειται για μια αποστειρωμένη πολιτική δήλωση. Είναι μια οργισμένη προσωπική παρέμβαση που θέτει ένα ερώτημα το οποίο δεν μπορεί να θαφτεί κάτω από φίλτρα, χορηγούμενες αναρτήσεις και καλοστημένα χαμόγελα:
Τι αξία έχει η επιρροή όταν δεν χρησιμοποιείται ούτε μία φορά για όσα καίνε την κοινωνία;
Το Rolex έγινε «εθνικό θέμα» – οι πραγματικές περιουσίες όχι
Η Σόνια Παπλεκάι βάζει αρχικά στο στόχαστρο την επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού.
Το παλτό της, το ρολόι της, η εμφάνισή της, το αν φοράει μαύρα, το αν κλαίει όσο κάποιοι θεωρούν ότι «πρέπει» να κλαίει. Όλα περνούν από το μικροσκόπιο μιας κοινωνίας που θυμάται ξαφνικά την ηθική όταν απέναντί της βρίσκεται μια γυναίκα που αρνείται να γονατίσει.
Την ίδια στιγμή, η δημόσια συζήτηση αποδεικνύεται πολύ πιο ανεκτική απέναντι στην πολυτελή ζωή πολιτικών προσώπων και στις ακίνητες περιουσίες εκατομμυρίων. Εκεί, ως διά μαγείας, το μικροσκόπιο θολώνει.
Το Rolex της Καρυστιανού γίνεται πρώτο θέμα. Τα υπόλοιπα βαφτίζονται «κανονικότητα».
Αυτό ακριβώς ξεσκεπάζει το βίντεο: όχι μια απλή συζήτηση για ένα ρολόι, αλλά μια οργανωμένη μετατόπιση της προσοχής. Όταν δεν μπορούν να απαντήσουν στα ερωτήματα, μετρούν παλτά. Όταν δεν μπορούν να ακυρώσουν τη φωνή, σχολιάζουν το πρόσωπο. Όταν δεν μπορούν να νικήσουν την πολιτική παρουσία, επιχειρούν να αστυνομεύσουν ακόμη και το πένθος.
Ο πόνος δεν έχει στολή και υποχρεωτικό μακιγιάζ
Η πιο ανθρώπινη στιγμή της παρέμβασης αφορά τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται η απώλεια.
Η Παπλεκάι απορρίπτει την απαίτηση να εμφανίζεται μια μάνα διαρκώς με μαύρα ρούχα, άβαφη και με μάτια πρησμένα από το κλάμα για να θεωρηθεί «αληθινός» ο πόνος της.
Ο πόνος δεν είναι τηλεοπτικός ρόλος. Δεν διαθέτει ενδυματολογικό κώδικα και δεν οφείλει να ανταποκρίνεται στις νοσηρές προσδοκίες ενός κοινού που θέλει τη γυναίκα διαλυμένη, προκειμένου να της παραχωρήσει λίγα λεπτά συμπάθειας.
Η αξιοπρέπεια δεν ακυρώνει το πένθος. Η δύναμη δεν αναιρεί την απώλεια. Και το γεγονός ότι κάποιος στέκεται όρθιος δεν σημαίνει ότι δεν έχει συντριβεί μέσα του.
Η ίδια επισημαίνει ότι, αν η Μαρία Καρυστιανού ήθελε να «πουλήσει» την εικόνα της καταρρακωμένης μάνας, θα μπορούσε να το κάνει. Αντί γι’ αυτό, όπως υποστηρίζει, παραμένει ο εαυτός της και αρνείται να παίξει τον ρόλο που άλλοι έχουν γράψει για εκείνη.
Βαριές καταγγελίες που απαιτούν στοιχεία
Στο πιο εκρηκτικό σημείο του βίντεο, η Σόνια Παπλεκάι αναφέρεται σε οικογένειες θυμάτων που, όπως ισχυρίζεται, έλαβαν θέσεις στο Δημόσιο, διευκολύνσεις σε δάνεια, καλύτερη τοποθέτηση στον στρατό ή κρατική οικονομική βοήθεια και στη συνέχεια σιώπησαν ή απομακρύνθηκαν από τη Μαρία Καρυστιανού.
Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρές αναφορές, οι οποίες στο βίντεο δεν συνοδεύονται από ονόματα, έγγραφα ή άλλα αποδεικτικά στοιχεία. Επομένως, δεν μπορούν να παρουσιαστούν ως επιβεβαιωμένα γεγονότα.
Αν υπάρχουν στοιχεία, πρέπει να κατατεθούν δημόσια και θεσμικά. Αν δεν υπάρχουν, οι γενικεύσεις αδικούν ανθρώπους που έχουν χάσει τα παιδιά τους και δηλητηριάζουν έναν ήδη βαθιά πληγωμένο αγώνα.
Η διαφάνεια, όμως, δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Όποιος καταγγέλλει οφείλει να τεκμηριώνει. Και όποιος διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα ή κρατικές παροχές οφείλει να απαντά.
Καμία πλευρά δεν δικαιούται ασυλία από τις ερωτήσεις.
Η σφαλιάρα στους influencers
Το δυνατότερο κομμάτι της παρέμβασης έρχεται στο τέλος.
Η Σόνια Παπλεκάι στρέφεται προς όσους διαθέτουν μεγάλα προφίλ και χιλιάδες ακολούθους, αλλά δεν αφιερώνουν ούτε δύο αναρτήσεις τον χρόνο σε ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα.
Δεν καταδικάζει τη διασκέδαση, την προβολή του σώματος ή τις εμπορικές συνεργασίες. Καταδικάζει το «μόνο».
Μόνο προϊόντα. Μόνο ρούχα. Μόνο καλλυντικά. Μόνο πόζες. Μόνο χρήμα.
Ούτε μία λέξη για τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία, την κοινωνία, τους νέους και το μέλλον.
«Θα ντρεπόμουν», δηλώνει, να διαθέτει ένα άτομο τόση επιρροή και να μην τη χρησιμοποιεί ούτε περιστασιακά για να περάσει ένα σοβαρό κοινωνικό μήνυμα.
Και αυτή η φράση δεν απευθύνεται μόνο στους influencers. Απευθύνεται σε όλους όσοι απέκτησαν δημόσιο βήμα και αποφάσισαν ότι η ουδετερότητα είναι πιο βολική, επειδή δεν χαλάει συνεργασίες και δεν ενοχλεί το κοινό.
Μόνο που η σιωπή δεν είναι πάντοτε ουδετερότητα. Πολλές φορές είναι η ασφαλέστερη υπηρεσία προς το ισχυρότερο μέρος.
«Μην κάθεστε στα σπίτια σας – Πηγαίνετε να ψηφίσετε»
Το βίντεο κλείνει με ένα καθαρό κάλεσμα προς τη νέα γενιά: συμμετοχή και ψήφος.
Όχι άλλος καναπές. Όχι άλλη παραίτηση. Όχι άλλη εκχώρηση του μέλλοντος σε μηχανισμούς που στηρίζονται ακριβώς στην αποχή των νεότερων.
Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς με κάθε λέξη ή καταγγελία της Σόνιας Παπλεκάι για να αναγνωρίσει το ουσιώδες: η επιρροή δημιουργεί ευθύνη.
Όποιος διαθέτει φωνή που φτάνει σε χιλιάδες ανθρώπους έχει δικαίωμα να τη χρησιμοποιεί μόνο για να πουλά. Δεν μπορεί, όμως, να απαιτεί να θεωρείται κοινωνικά αμέτοχος όταν γύρω του κρίνεται το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας.
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το βίντεο είναι σκληρό.
Είναι πόσο σκληρή έχει γίνει η πραγματικότητα, ώστε τα αυτονόητα να ακούγονται πλέον σαν πρόκληση.