Η υπεράσπιση δείχνει τον φορέα που παρέλαβε το έργο και τον κρατικό μηχανισμό. Δεν λέει, όμως, κουβέντα για τη διπλή ιδιότητα του Ιωάννη Αποστόλου και τη σχέση της εταιρείας του με το ενεργειακό έργο.
Η μηχανή της επικοινωνιακής υπεράσπισης του δημάρχου Στυλίδας Ιωάννη Αποστόλου τέθηκε ήδη σε λειτουργία.
Με παρέμβαση προς τα μέσα ενημέρωσης γίνεται λόγος για «πρωτοφανή διαπόμπευση», «κατασκευή ενόχων» και προσπάθεια να μετατραπεί ο δήμαρχος σε «αποδιοπομπαίο τράγο». Ταυτόχρονα, η ευθύνη επιχειρείται να μεταφερθεί στον φορέα που έλεγξε, παρέλαβε και είχε την υποχρέωση συντήρησης του έργου.
Βολικό. Επικοινωνιακά, μάλιστα, εξαιρετικά οργανωμένο.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: η παραλαβή ενός έργου δεν αποτελεί κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον μελετητή, τον κατασκευαστή ή τον τεχνικό υπεύθυνο. Όπως και η ευθύνη της συντήρησης δεν εξαφανίζει αυτομάτως όσα ενδεχομένως συνέβησαν κατά τη μελέτη και την κατασκευή.
Οι ευθύνες μπορεί να είναι περισσότερες από μία
Αν ο φορέας παραλαβής ενέκρινε ένα προβληματικό έργο, να ελεγχθεί.
Αν ο υπεύθυνος λειτουργίας δεν πραγματοποίησε τους απαραίτητους ελέγχους, να λογοδοτήσει.
Αν υπήρξε αδιαφορία μετά την προηγούμενη πυρκαγιά στο ίδιο σημείο, να αποδοθούν ευθύνες.
Αλλά η πιθανή ευθύνη του ενός δεν αθωώνει εκ των προτέρων τον άλλον. Οι ευθύνες στα τεχνικά έργα μπορεί να είναι διαδοχικές, παράλληλες και σωρευτικές. Αυτό θα το κρίνουν οι πραγματογνωμοσύνες, η ανάκριση και τελικά η Δικαιοσύνη — όχι οι ανακοινώσεις και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Ως σημείο έναρξης της καταστροφικής πυρκαγιάς έχει προσδιοριστεί η γραμμή μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας που εξυπηρετούσε το αιολικό πάρκο. Στο ίδιο σημείο είχε εκδηλωθεί πυρκαγιά και στα τέλη Ιουνίου.
Παράλληλα, η εταιρεία που συνδέεται με τον δήμαρχο φέρεται να είχε αναλάβει την κατασκευή του συγκεκριμένου εναέριου δικτύου.
Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα που ερευνώνται. Και αυτά δεν απαντώνται με κραυγές περί «διαπόμπευσης».
Το ερώτημα που η υπεράσπιση ξέχασε
Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη. Κάτι για το οποίο η υπερασπιστική παρέμβαση δεν αφιερώνει ούτε μία λέξη.
Το ηθικό και πολιτικό ζήτημα.
Μπορεί ένας εν ενεργεία δήμαρχος να διατηρεί επιχειρηματική σχέση με εταιρεία που αναλαμβάνει την κατασκευή δικτύου για ένα αιολικό έργο, όταν γύρω από τέτοιες εγκαταστάσεις υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών;
Ποια ακριβώς ήταν η ιδιοκτησιακή και διοικητική σχέση του κ. Αποστόλου με την εταιρεία κατά τον χρόνο της μελέτης και της κατασκευής;
Ποιος υπέγραψε τη μελέτη;
Ποιος επέβλεψε την κατασκευή;
Πότε παραδόθηκε το δίκτυο και με ποια πρωτόκολλα;
Ποιος είχε την ευθύνη συντήρησης;
Ποια θέση είχε λάβει δημόσια ο δήμαρχος απέναντι στις αντιδράσεις των κατοίκων για τα αιολικά έργα;
Υπήρχε τυπικό ασυμβίβαστο ή σύγκρουση συμφερόντων; Αυτό πρέπει να ερευνηθεί μέσα από τα εταιρικά στοιχεία, τις συμβάσεις και την ισχύουσα νομοθεσία.
Υπάρχει, όμως, και κάτι που δεν χρειάζεται νομικό φροντιστήριο για να γίνει αντιληπτό: ένας δήμαρχος δεν είναι απλώς ένας ιδιώτης επιχειρηματίας.
Είναι δημόσιο πρόσωπο, θεσμικός εκπρόσωπος μιας τοπικής κοινωνίας και οφείλει όχι μόνο να είναι σύννομος, αλλά και να μην αφήνει σκιές σύγκρουσης ανάμεσα στο δημόσιο αξίωμα και στο ιδιωτικό επιχειρηματικό συμφέρον.
Το τεκμήριο αθωότητας δεν είναι τεκμήριο πολιτικής αμνησίας
Το τεκμήριο αθωότητας είναι απολύτως σεβαστό. Ο Ιωάννης Αποστόλου δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως ένοχος πριν αποφανθεί η Δικαιοσύνη.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι απαγορεύονται τα ερωτήματα. Δεν σημαίνει ότι αναστέλλεται ο δημοσιογραφικός έλεγχος. Και ασφαλώς δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται η πολιτική και ηθική ευθύνη ενός εκλεγμένου δημάρχου.
Το τεκμήριο αθωότητας προστατεύει τον κατηγορούμενο από την πρόωρη δικαστική καταδίκη. Δεν αποτελεί επικοινωνιακό φίμωτρο ούτε πιστοποιητικό πολιτικής αθωότητας.
Η υπεράσπιση έχει κάθε δικαίωμα να δείξει τον φορέα παραλαβής, τον υπεύθυνο συντήρησης και τις κρατικές ελεγκτικές αρχές. Οφείλει, όμως, να απαντήσει και στο κομμάτι που μέχρι στιγμής αφήνει επιμελώς στο σκοτάδι:
Πώς συμβιβάζεται η ιδιότητα του δημάρχου με την επιχειρηματική εμπλοκή σε ένα έργο που επηρεάζει το περιβάλλον και τις ζωές των τοπικών κοινωνιών;
Γιατί η ποινική ευθύνη θα κριθεί από τη Δικαιοσύνη.
Η πολιτική δεοντολογία, όμως, κρίνεται ήδη από τους πολίτες.
