Πεταμένη λεκάνη σε κοινόχρηστο χώρο γίνεται το πιο πικρό σχόλιο για την εικόνα της πόλης – Παράνομη απόρριψη από τον ιδιώτη, έλεγχος και καθαριότητα από τον Δήμο
Για εσάς που λέτε πως δεν υπάρχουν δημόσιες τουαλέτες στην πόλη μας, ιδού η απάντηση.
Υπάρχουν.
Μόνο που είναι έργο ιδιωτικής πρωτοβουλίας και όχι του Δήμου.
Μια πεταμένη λεκάνη τουαλέτας σε κοινόχρηστο χώρο μετατράπηκε, με τη δύναμη της εικόνας, σε «αστικό εξοπλισμό». Ένα απομεινάρι ανακαίνισης, αφημένο εκεί όπου δεν έπρεπε να βρίσκεται, καταφέρνει να συνοψίσει δύο διαφορετικές αλλά εξίσου σοβαρές παθογένειες: την αυθαιρεσία εκείνου που ξεφορτώνεται τα απόβλητά του στον δρόμο και την εικόνα ενός Δήμου που δεν προλαβαίνει, δεν ελέγχει ή δεν αποτρέπει την επανάληψη του φαινομένου.
Αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, θα ήταν πράγματι μαύρο χιούμορ.
Η λεκάνη δεν είναι ογκώδες οικιακό αντικείμενο
Η εγκατάλειψη οικοδομικών υλικών και αποβλήτων από ανακαινίσεις δίπλα σε κάδους, σε πεζοδρόμια ή σε άλλους κοινόχρηστους χώρους απαγορεύεται.
Ο ίδιος ο Δήμος Χαλκιδέων έχει ενημερώσει ότι όποιος διαθέτει υλικά κατεδάφισης ή καθαίρεσης οφείλει να απευθύνεται σε πιστοποιημένη εταιρεία, να χρησιμοποιεί ειδικό κάδο και να αναλαμβάνει το σχετικό κόστος. Τα μπάζα δεν αποτελούν δημοτικά απορρίμματα που μπορεί κάποιος να αφήσει στον δρόμο και να στείλει τον λογαριασμό στους δημότες.
Η τοποθέτηση ειδικού κάδου σε κοινόχρηστο χώρο δεν γίνεται επίσης αυθαίρετα. Απαιτείται η προβλεπόμενη άδεια για την κατάληψη του χώρου και τήρηση των κανόνων ασφαλείας. Άλλο, όμως, η προσωρινή και νόμιμη τοποθέτηση κάδου για ένα έργο και άλλο η εγκατάλειψη αποβλήτων δίπλα σε κάδους απορριμμάτων.
Το δεύτερο δεν νομιμοποιείται με κανένα «παράβολο». Είναι παράνομη απόρριψη.
Μαύρη εργασία και εισφορές: υπαρκτό ζήτημα, όχι άλλοθι για γενικεύσεις
Στη δημόσια συζήτηση που ακολούθησε, ο Λάμπρος Κουτρούμπης έθεσε ζητήματα αδήλωτης εργασίας, μικροεργολάβων που αναλαμβάνουν ανακαινίσεις και καθαρισμούς, απώλειας ασφαλιστικών εισφορών και αθέμιτου ανταγωνισμού απέναντι στους επαγγελματίες που λειτουργούν νόμιμα.
Τα ζητήματα αυτά είναι πραγματικά και απαιτούν ελέγχους. Για κάθε ιδιωτικό οικοδομικό έργο προβλέπεται απογραφή πριν από την έναρξη των εργασιών, υποβολή των αναγκαίων δηλώσεων και καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών. Όταν μια εργασία γίνεται «μαύρα», ζημιώνονται ο εργαζόμενος, ο νόμιμος επαγγελματίας, τα ασφαλιστικά ταμεία και τελικά ο φορολογούμενος.
Αυτό, όμως, δεν επιτρέπει να αποδίδεται συλλογική ευθύνη στους οικονομικούς μετανάστες ή σε οποιαδήποτε άλλη κοινωνική ομάδα χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία. Η παρανομία δεν έχει εθνικότητα. Έχει συγκεκριμένο εργοδότη, συγκεκριμένο ανάδοχο, συγκεκριμένο έργο και συγκεκριμένο πρόσωπο που αποφάσισε να πετάξει τα απόβλητα στον δημόσιο χώρο.
Εκεί πρέπει να φτάνει ο έλεγχος.
Και γι’ αυτό χρειάζονται συνεργασία του Δήμου, της Επιθεώρησης Εργασίας, του e-ΕΦΚΑ και των αρμόδιων περιβαλλοντικών αρχών, όπου υπάρχει πραγματική ένδειξη παράβασης. Όχι αφορισμοί στα κοινωνικά δίκτυα και όχι διαδικτυακές εικόνες με ατάκες πολιτικών που δεν συνοδεύονται από πρωτογενές τεκμήριο.
Η ευθύνη του ιδιώτη δεν αθωώνει τον Δήμο
Το γεγονός ότι κάποιος παρανομεί δεν σημαίνει ότι η δημοτική αρχή απαλλάσσεται από κάθε ευθύνη.
Ο Δήμος δεν μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων ποιος θα εγκαταλείψει μια λεκάνη ή σακούλες με μπάζα στον δρόμο. Οφείλει, όμως, να διαθέτει μηχανισμό άμεσης καταγραφής, απομάκρυνσης, διερεύνησης και επιβολής κυρώσεων όπου μπορεί να εντοπιστεί ο υπαίτιος.
Κυρίως, οφείλει να αποδείξει ότι οι ανακοινώσεις του εφαρμόζονται στην πράξη. Πόσοι έλεγχοι έγιναν; Πόσες παραβάσεις βεβαιώθηκαν; Πόσα πρόστιμα επιβλήθηκαν; Πόσα από αυτά εισπράχθηκαν; Υπάρχει οργανωμένη επιτήρηση στα σημεία όπου δημιουργούνται ξανά και ξανά μικρές χωματερές;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που μετρούν. Όχι οι ευχές για μια «όμορφη και καθαρή Χαλκίδα».
Και βέβαια, μια πεταμένη λεκάνη δεν λύνει το πραγματικό πρόβλημα των δημόσιων τουαλετών. Απλώς το κάνει ακόμη πιο ορατό. Οι υπάρχουσες εγκαταστάσεις πρέπει να είναι ανοιχτές, καθαρές, ασφαλείς και προσβάσιμες. Οι πολίτες και οι επισκέπτες δεν είναι υποχρεωμένοι να ψάχνουν καφετέρια ή ξεκλείδωτη πόρτα για μια στοιχειώδη ανθρώπινη ανάγκη.
Μέχρι τότε, η συγκεκριμένη εικόνα θα μένει ως το πιο σαρκαστικό δημοτικό έργο που δεν κατασκευάστηκε ποτέ:
Μια «δημόσια τουαλέτα» ιδιωτικής πρωτοβουλίας, χωρίς άδεια, χωρίς καθαριότητα και χωρίς κανέναν να αναλαμβάνει τον λογαριασμό.